چاپ صفحه |  صفحه نخست سامانه |  مجری و همکاران |  اطلاعات تفضیلی |  دانلود | علوم پزشکی زاهدان |
| کد طرح | 5837 |
| عنوان فارسی طرح | بررسی ارتباط بین میزان بیان ژن hedgehog با درجه های مختلف کارسینوم سلول های سنگفرشی مری (SCC) |
| عنوان لاتین طرح | Evaluation of relation between hedgehog gene expression and esophageal squamous cell carcinoma grading |
| نوع طرح | |
| محل اجرای طرح | |
| رسته مطالعاتی | توصیفی- تحلیلی |
| دانشکده/مرکز | دانشکده پزشکی زاهدان |
| زمان اجرا -روز |
| نام و نامخانوادگی | سمت در طرح | نوع همکاری | درجهتحصیلی | پست الکترونیک |
|---|---|---|---|---|
| رضا بهنام فر | همکار | reza.behnamfar@gmail.com | ||
| عباسعلی نیازی | استاد راهنمای اول پایان نامه دانشجویی | دکترای تخصصی | niazi@zaums.ac.ir | |
| علیرضا انصاری مقدم | مشاور | دکترای تخصصی | ansariaLireza@yahoo.com |
| عنوان | متن |
|---|---|
| خلاصه طرح به فارسی | بررسی ارتباط بین میزان بیان ژن hedgehog با درجه های مختلف کارسینوم سلول های سنگفرشی مری (SCC) |
| خلاصه طرح به لاتین | Evaluation of relation between hedgehog gene expression and esophageal squamous cell carcinoma grading |
| بيان مسئله تحقيق/اهمیت پژوهش | کارسینوم سلول های سنگفرشی مری سومین سرطان های شایع در ایران و از علل اصلی مرگ و میر های مربوط به سرطان در جهان می باشند. (1) رایج ترین سرطان مری، کارسینوم سلول های سنگفرشی Squamous Cell Carcinoma (SCC) است. SCC در لایه سلول های پوششی که مری را می پوشانند؛ پدید آمده و سپس در جدار مری گسترش می یابد. تقریباً 60 درصد موارد در ثلث میانی مری ایجاد می شود. آدنوکارسینوما دومین تومور شایع مری می باشد که به مراتب فراوانی آن از SCC کمتر بوده و از پوشش غده ای مری منشاء می گیرد(2).
سرطان مری ششمین سرطان شایع در دنیا می باشد . مشخصة اصلی سرطان مری، پیشرفت سریع و پیش آگهی بد در بیشتر بیماران است. بروز آن با افزایش سن بیشتر می شود به طوری که بیشترین شیوع در سن ۵۰ تا ۷۰ سالگی می باشد. این بیماری در مردان شایعتر از زنان است، هر چند در مناطق مختلف نسبت آن متفاوت است(3 ) براساس داده های موجود بیشترین بروز سرطان مری در بعضی مناطق آسیا و افریقا و کشور ایران اتفاق می افتد. در این مناطق که به عنوان مناطق با بروز بالا شناخته می شوند همچنان SCC مری بسیار بیشتر از آدنو کارسینوم اتفاق می افتد(4). در ایالات متحده بروز این بیماری را 2-8 نفر در هر 100000 نفر بیان می کند. اما در ایران بروز این بیماری در شمال ایران 100 مورد در100000 گزارش شده است. (5و4) تغییرات اپیدمیولوژیک در بروز و شیوع سرطان مری نشان می دهدکه عوامل محیطی در بروز این سرطان نقش مهمی بازی می کنند . با شناسایی عوامل خطر شاید بتوان با اقدامات پیشگیرانه این عوامل را تعدیل نمود و بروز و یا حداقل، عوارض سرطان مری را کم نمود(6) بعضی مشاهدات بیان گر این موضوع بود که هلیکوباکترپیلوری با کلونیزه شدن در نواحی متاپلازی مری در ایجاد مری بارت و در نتیجه آدنوکارسینوم مری نقش بازی می کند(7-9). مسیر سیگنالینگ hedgehog (HH) نقش مهمی در رشد جنینی، تکثیر سلولی و سرطانزایی دارد. پروتئین hh به گیرنده انسانی خود homologue (PTCH1) patched 1 متصل می شود. فعال شدن سیگنالینگ hh در انواع مختلفی از سرطان ها گزارش شده است. بیان مسیر hh و سایر ژن های مورد نظر در سرطان های دستگاه گوارش دیده شده است.(10) در مسیر سیگنالینگ، ابتدا HH به لیگاند های خود Sonic (Shh), Indian (Ihh), و Desert (Dhh) متصل و در نهایت به گیرنده بین غشایی خود PTCH1 می شود. این اتصال باعث سرکوب ساختاری PTCH1 از یکی دیگر از پروتئین های بین غشایی به نام Smoothened (Smo) می شود. عدم سرکوب SMO باعث فعال شدن کمپلکس پروتئینی سیکلوپلاسمیک شامل فاکتور های رونویسی از GLI می شود. که اثراین باعث جایگیری پروتئین های GLI در هسته و فعال شدن مسیر مورد هدف می شود. HH به طور مشخص در تکامل اپی تلیوم استوانه ای روده در مری اولیه نقش دارد. در طول روند تکامل مری ، زمانی که سلول های سنگفرشی پدید می آیند، فعالیت مسیر سیگنالینگ HH کاهش می یابد. (11) HIP یکی از ژن های مورد هدف مسیر HH است که HIP تنظیم کننده منفی سیگنالینگ HH است و به پروتئین HH متصل می شود. خاموشی ژن HIP در بسیاری از سرطان ها مشاهده شده است.(12) در مطالعات سابق نشان داده شده است که فعال شدن سیگنالینگ HH در کارسبنوم های مری دیده شده است. در مطالعات اخیر فعال شدن سیگنالینگ hh با مری بارت و بدتر شدن پروگنوز scc ارتباط دارد.(10) با توجه به شیوع بالای سرطان مری بخصوص SCC در کشورمان و اهمیت تشخیص زودهنگام ودرجه بندی آن ها در امر درمان و با عنایت به این مطلب که درجه بندی بر اساس مشاهدات پاتولوژیست امری سلیقه ای و تغییر پذیر میباشد و خالی از اشکال نیست، لذا با بررسی ارتباط بین بیان ژن hedgehog و درجه بندی سرطان SCC مری می توان از بیان ژن hedgehog به عنوان یکی ازمعیارهای دقیق برای کمک به تشخیص زودهنگام ومشخص نمودن درجه ی سرطانSCC مری استفاده نمود. 2012;3(1):46-57. Epub 2012 Feb 10. 22.Wang DH, Clemons NJ, Miyashita T, Dupuy AJ, Zhang W, Szczepny A, Corcoran-Schwartz IM, Wilburn DL, Montgomery EA, Wang JS, Jenkins NA, Copeland NA, Harmon JW, Phillips WA, Watkins DN. Aberrant epithelial-mesenchymal Hedgehog signaling characterizes Barrett's metaplasia. Gastroenterology. 2010 May;138(5):1810-22. 23.Yang L, Bian Y, Huang S, Ma X, Zhang C, Su X, Chen ZJ, Xie J, Zhang H. Identification of signature genes for detecting hedgehog pathway activation in esophageal cancer. Pathol Oncol Res. 2011 Jun;17(2):387-91. |
| سوالات و / یا فرضیات پژوهش | 1- بین شدت بیان ژن HH بر اساس IHC score PTCH و درجه ی SCC ارتباط وجود دارد |
| هدف کلی طرح | تعیین ارتباط بین شدت بیان ژن HH و درجات مختلف سرطان مری (scc & adeno carcinoma) |
| اهداف اختصاصی | 1- تعیین ارتباط بین شدت بیان ژن HH بر اساس IHC score PTCH و درجه ی SCC |
| سازمانها، مراکز و موسسات و سایر بهره برداران بالقوه دستاوردهای طرح | |
| تعریف واژه های تخصصی | |
| نوع مطالعه | این مطالعه یک مطالعه توصیفی تحلیلی می باشد. |
| جامعه مورد مطالعه(معرفی مشارکت کنندگان)/ محیط پژوهش(معیارهای ورود و خروج ذکر شوند) | بلوک های پارافینی آرشیو بیمارستان با تشخیص SCC |
| حجم نمونه و روش محاسبه آن | با توجه به محدودیت امکانات و محدودیت در هزینه های مالی و زمان بر بودن این مطالعه ، طبق نظر اساتید مشاور و راهنما حجم نمونه این مطالعه 40 نفر تعیین شد. |
| روش نمونه گیری(نحوه تخصیص تصادفی و همسانسازی در صورت لزوم ذکر شود) | نمونه گیری به روش استفاده از بلوک های پارافینی آرشیو بیمارستان های علی ابن ابیطالب و خاتم زاهدان در سال 1391 تهیه خواهند شد. |
| روش و ابزار جمع آوري داده ها / صحت و استحکام داده ها (پرسشنامه یا فرم اطلاعاتی ضمیمه شود) | IHC score PTCH از طریق آزمایشات ایمونو هیستو کمیستری و SCC staging هم توسط پاتولوژیست انجام می گیرد. و جنسیت بیماران هم از طریق پرونده بیماران ثبت می شود.
IHC score PTCH به این صورت محاسبه می شود که 0 یعنی بدون رنگ گرفتن، 1 رنگ گرفتن ضعیف، 2 رنگ گرفتن متوسط و 3 رنگ گرفتن زیاد. همچنین بر اساس تناسب رنگ آمیزی نیز می توان گفت که 0 یعنی کمتر از 10 درصد رنگ گرفتن، 5/0 یعنی بین 10 تا 30 درصد رنگ گرفتن و 1 یعنی بیشتر از 30 درصد سلول ها رنگ گرفته اند. |
| روش اجرای طرح(با جزئیات بطور کامل شرح داده شود) | ا ز تمامی کسانی که در نمونه های ارسالی به پاتولوژی شان وجود SCC و آدنوکارسینوما مری و مری بارت اثبات شده است، میزان بیان شدن ژن HH با استفاده از IHC score PTCH اندازه گیری می شود.
در این مطالعه از بلوک های پارافینی جدا شده از بیماران مبتلا به سرطان مری و ضایعات پیش سرطانی انجام خواهد شد. از هر بلوک دو برش تهیه شده ، یکی برای رنگ آمیزی H&E جهت درجه بندی ضایعات و دیگری جهت IHC برای HH . نمونه ها پس از تهیه اسلاید و رنگ آمیزی H&E و IHC برای HH جهت ارزیابی به پاتولوژیست تحویل داده می شود و پاتولوژیست با مطالعه Observation توسط میکروسکوپ ، تشخیص ، درجه بندی و score دهی را انجام می دهد . . اطلاعات فوق به همراه جنسیت بیماران در فرم های مخصوص جمع آوری می شود و سپس آماده تجزیه و تحلیل می گیرد. |
| روش تجزیه، تحليل و توصیف دادهها (نمونهاي از جدول توخالي ضميمه شود و روش هاي آماري مورد استفاده به طور كامل توضيح داده شود)(کیفی و کمی) | برای توصیف داده ها از آزمون های توصیفی و تحلیل داده ها توسط آزمون آماری کای اسکوار انجام می گیرند. |
| ملاحظات اخلاقی | در این طرح کده های های اخلاقی 1و 2 و 5 و 12و 17 از کد های کشوری اخلاقی در پژوهش های علوم پزشکی ، رعایت خواعد گردید |
| محدودیتهای اجرائی طرح و پیش بینی جهت حل آنها | عدم همکاری بیماران |
| کلمات کلیدی | درجه بندی، SCC، Barrett’s esophagus ، esophageal Adenocarcinoma ، hedgehog |
| فهرست منابع و مراجع | 1. Mosavi-Jarrahi A, Mohagheghi MA, Zeraatti H, Mortazavi H. [History of cancer registration in the country] Asian pacific Journal of cancer prevention. 2001; 2:25-29. [Article in Persian]
2. Sons HU, Borchard F. Esophageal cancer. Autopsy findings in171 cases. Arch Pathol Lab Med. 1984 Dec;108(12):983-988. 3-Kollarova H, Machova L, Horakova D, Janoutova G, Janout V. Epidemiology of esophageal cancer—an overview article. Biomed Pap Med Fac Univ Palacky Olomouc Czech Repub 2007;151(1):17-20. 4-Mosavi-Jarrahi A, Mohagheghi MA. Epidemiology of esophageal cancer in the high-risk population of iran. Asian Pac J Cancer Prev 2006;7(3):375-80. 5.CotranRS, Robins SL, Kumar V. Robbins pathologic basis of disease. 7ed. Phladelphia:WB Saunders Co 2005;806-7. 6-Li HQ, Diao YT, Li H, Zhou YZ, Yang YF, Fang XQ, et al.[The risk factors related to esophageal squamous cell cancer in Feicheng county, China][Article in Chinese]. Zhonghua Yu Fang Yi Xue Za Zhi. 2007;41.Suppl:56-61. 7-Newton M, Bryan R, Burnham WR, Kamm MA. Evaluation of Helicobacter pylori in reflux oesophagitis and Barrett's oesophagus. Gut 1997;40(1):9-13. 8-Loffeld RJ, Ten Tije BJ, Arends JW. Prevalence and significance of Helicobacter pylori in patients with Barrett's esophagus. Am J Gastroenterol 1992;87(11):1598-1600. 9-Csendes A, Smok G, Cerda G, Burdiles P, Mazza D, Csendes P. Prevalence of Helicobacter pylori infection in 190 control subjects and in 236 patients with gastroesophageal reflux, erosive esophagitis or Barrett's esophagus. Dis Esophagus 1997;10(1):38-42. 10- Turner M, Soykan I, Ensari A, Kuzu I, Yurdaydin C, Ozden A. Barrett’s esophagus: prevalence and its relationship with dyspeptic symptoms. J Gastroenterol Hepatol.2004; 19: 535-540. 11- Shaheen NJ, Crosby MA, Bozumski EM, Sandler RS. Is there publication bios in the reporting of cancer risk in Barrett’s esophagus?. Gastroenterology. 2000; 119: 333-338. 12- Nandurkar S, Taley NJ. Barrett’s esophagus: the long and short of it. Am J Gastroenterol 1999; 94: 30-40. 13- Tytgat G N J, Bartelink H, Bernards R, Giaccone G, Lanschot J J B, Offerhaus G J A, et al. Cancer of the esophagus and gastric cardia: recent advances. Diseases of the Esophagus .2004; 17: 10–26. 14- Hamilton SR, Smith RL, Cameron JL. Prevalence and characters of Barrett’s esophagus in patients with adenocarcinoma of the esophagus or esophagogastric junction. Hum Pathol 1998; 19: 942–8. 15- Cameron AJ. Epidemiologic studies and the development of Barrett’s esophagus. Endoscopy 1993; 25. 16- Benipal P, Garewal H, Sampliner RE, Martinez P, Hayden C, Fass R. Short segment Barrett’s esophagus: relationship of age with extent on intestinal metaplasia . Am J Gastroenterol 2001; 96(11): 3084-88. 17- Voutilainen M, Sipponen P, Mecklin JP, Juhola M, Farkilla M. Gastroesophageal reflux disease: prevalence, clinical, endoscopic and histopathological findings in 1128 consecutive patients referred for endoscopy due to dyspeptic and reflux symptoms. Digestion. 2000; 61: 6–13. 18- Spechler SJ, Zeroogian JM, Antoniolli DA, Wang HH, Goyal RK. Prevalence of metaplasia at the gastroesophageal junction. Lancet 1994; 344: 1533–6. 19- Guiseppe P, Hangen J, Peters JH, Chan LS, DeMeester SR, Gandamihadja TAK, et al. Modern 5- year survival of Resectable Esophageal Adenocarcinoma: Single Institution Experience with 263 Patients. Am Coll Surg 2006; 202(4): 588-596. 20- Muller JM, Erasmi H, Stelzerner M, Zieren U, Pichlmaier H. Surgical therapy of esophageal carcinoma. British Journal of Surgery 1990; 77: 845-47. 21. Yang L, Wang LS, Chen XL, Gatalica Z, Qiu S, Liu Z, Stoner G, Zhang H, Weiss H, Xie J. Hedgehog signaling activation in the development of squamous cell carcinoma and adenocarcinoma of esophagus. Int J Biochem Mol Biol. |
| نام فایل | تاریخ درج فایل | اندازه فایل | دانلود |
|---|---|---|---|
| nihms306859.pdf | 1391/09/30 | 963245 | دانلود |
| asli.pdf | 1391/10/01 | 3444223 | دانلود |
| nihms176618.pdf | 1391/10/01 | 4227069 | دانلود |
| IMAG0389.jpg | 1391/10/12 | 603731 | دانلود |
| rezayat.docx | 1391/10/12 | 57018 | دانلود |
| IMAG0390.jpg | 1391/10/13 | 590957 | دانلود |
| نهایی.doc | 1391/12/16 | 262656 | دانلود |
| 91.10.20.doc | 1391/12/16 | 80896 | دانلود |
| 5837.jpg | 1392/04/05 | 1398279 | دانلود |
