چاپ صفحه |  صفحه نخست سامانه |  مجری و همکاران |  اطلاعات تفضیلی |  دانلود | علوم پزشکی زاهدان |
| کد طرح | 7289 |
| عنوان فارسی طرح | بررسی هیستوپاتولوژیک و ایمونوهیستوشیمیایی P53 و Ki-67 نمونه های بیوپسی بیماران مبتلا به متاپلازی روده ای، دیسپلازی و آدنوکارسینوم معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن |
| عنوان لاتین طرح | Histopathological and immunohistochemical evaluation of P53 and Ki-67 in biopsy samples of patients with intestinal metaplasia, dysplasia and gastric adenocarcinoma with H. pylori infection and without it |
| نوع طرح | |
| محل اجرای طرح | مدیریت توسعه فناوری سلامت |
| رسته مطالعاتی | بنیادی- کاربردی |
| دانشکده/مرکز | دانشکده پزشکی زاهدان |
| زمان اجرا -روز | 365 |
| نام و نامخانوادگی | سمت در طرح | نوع همکاری | درجهتحصیلی | پست الکترونیک |
|---|---|---|---|---|
| مهدیه نارویی | همکار | کارشناسی ارشد | narouie.mn@gmail.com | |
| حمیدرضا محمودزاده ثاقب | مجری اول | دکترای تخصصی | histology@ymail.com | |
| زهرا حیدری | مجری دوم | دکترای تخصصی | histology_iri@yahoo.com | |
| مهدی جهانتیغ | مشاور | دکترای تخصصی | mehdijahan88@yahoo.com |
| عنوان | متن |
|---|---|
| خلاصه طرح به فارسی | بررسی هیستوپاتولوژیک و ایمونوهیستوشیمیایی P53 و Ki-67 نمونه های بیوپسی بیماران مبتلا به متاپلازی روده ای، دیسپلازی و آدنوکارسینوم معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن |
| خلاصه طرح به لاتین | Histopathological and immunohistochemical evaluation of P53 and Ki-67 in biopsy samples of patients with intestinal metaplasia, dysplasia and gastric adenocarcinoma with H. pylori infection and without it |
| بيان مسئله تحقيق/اهمیت پژوهش | گاستریت مزمن یک التهاب مخاط معده است که نمایانگر تغییرات ناشی از اتیولوژی و پاسخ میزبان به عامل ایجاد کننده التهاب می باشد(1) و از لحاظ اپیدمیولوژی و بیولوژیکی با توسعه سرطان معده نیز مرتبط است.(2) عفونت با هلیکوباکتر پیلوری شایع ترین (حدود 90 درصد) علت گاستریت مزمن در سراسر جهان است.(3) گاستریت مزمن ناشی از عفونت هلیکوباکتر پیلوری، یکی از مهمترین ضایعات پیش سرطانی در معده است؛(4، 5) اهمیت این ضایعه به عنوان نقطه شروع تغییرات مخاط معده که در نهایت می تواند به آدنوکارسینومای تیپ روده ای منجر شود، اولین بار توسط Correa مطرح شد.(6) بر اساس فرضیه Correa در رابطه با چگونگی ایجاد سرطان پس از ابتلا به عفونت هلیکوباکتر، با تحریک واکنش ایمنی میزبان و ایجاد گاستریت سطحی در معده، در صورت ادامه التهاب، گاستریت آتروفیک (کاهش بافت ترشحی مخاط معده) بوجود می آید و سپس متاپلازی روده ای(جایگزینی مخاط اصلی معده بوسیله مخاطی شبیه روده کوچک) و دیسپلازی(تغییرات ساختمانی و سیتولوژیک در اپی تلیوم غددی بصورت آتیپی سلولی و نامنظمی و مطبق کاذب شدن ساختار غددی)، در مخاط معده صورت می پذیرد، که این ضایعات نقش اساسی را در ایجاد سرطان معده دارند و اگر عوامل محیطی دیگر وجود داشته باشند ( مصرف نمک زیاد، عدم مصرف سبزیجات و میوه جات تازه و ...) شانس وقوع سرطان در معده بالا می رود. (2، 7)
سرطان در کشور های توسعه یافته و در حال توسعه به ترتیب، اولین و دومین عامل مرگ می باشد. سرطان معده در جهان به عنوان چهارمین سرطان شایع و دومین عامل مرگ بر اثر سرطان شناخته می شود.(8) سرطان معده یکی از شایع ترین بدخیمی ها در سرتاسر جهان است، شیوع این سرطان ناشی از فرآیند ایجاد بافت سرطانی در معده چند مرحله بوده و جزء بیماری های چند عاملی دسته بندی می شود و دلیل آن هم ایجاد سرطان بر اثر وجود عوامل عفونی، محیطی و ژنتیکی در افراد می باشد.(5، 9) شیوع سرطان معده در جمعیت های مختلف، اختلاف قابل توجهی دارد که دو دلیل عمده برای آن ذکر می گردد: تفاوت زمینه ژنتیکی جمعیت کشورهای مختلف و تفاوت در سبک زندگی بخصوص عادات غذایی مانند مصرف نمک و غذاهای آماده. البته شیوع سرطان معده با میزان مرگ و میر ناشی از آن متفاوت است و پدیده دوم بیشتر به علت تشخیص دیر هنگام سرطان معده در فاز پیشرفته بیماری می باشد.(10، 11) اگر سرطانی شدن سلول ها را فرایندی چند عاملی ناشی از اثرات موازی محیط و ژنتیک بدانیم، در مورد عوامل خطر محیطی ایجاد سرطان معده می توان به نقش عفونت هلیکوباکتر پیلوری، سبک زندگی و تغذیه اشاره نمود؛ ازعوامل ژنتیکی مرتبط با این سرطان هم جهش ها را می توان برشمرد. بعد از شناخته شدن هلیکوباکتر پیلوری توسط مارشال و همکارانش،(12) یافته ها نشان داد که هلیکوباکتر پیلوری حدود نیمی از جمعیت جهان را تحت تأثیر قرار داده و در تمام گروه های سنی مشاهده می شود. بنابراین یکی از شایع ترین و مقاوم ترین باکتری ها در سراسر جهان می باشد. بر خلاف کشورهای توسعه یافته، در کشورهای در حال توسعه انسان ها در سال های اولیه عمر خود با این باکتری آلوده شده و عفونت از طریق گوارش با بلع باکتری ایجاد می شود؛ ولی احتمال انتقال شخص به شخص نیز وجود دارد، زیرا انتشار خانوادگی عفونت رخ می دهد. اما با اهمیت ترین راه انتقال از طریق آب است.(5، 13) هلیکوباکترپیلوری یک ارگانیسم اکسیداز مثبت و کاتالاز مثبت است، که مورفولوژی ویژه ای دارد، متحرک است و تولید کننده قدرتمند آنزیم اوره آز می باشد.(14) این باکتری در اعماق لایه موکوسی - نزدیک سطح اپی تلیال موکوس که در آن PH فیزیولوژیک وجود دارد، یافت می شود و به دلیل داشتن آنزیم اوره آز باعث تولید فضای قلیایی در محیط اسیدی معده می شود.(14) از این رو نقش بسیار مهمی به عنوان کارسینوژن معده بازی می کند.(15) و در لیست کلاس 1 کارسینوژن های معده جای گرفته است.(16) کلونیزه شدن این باکتری در موکوس معده منجر به التهاب و پاسخ ایمنی می شود که این امر منجر به تخریب لایه مخاطی و بروز تغییراتی نظیر آتروفی، متاپلازی و دیس پلازی می شود.(2، 15، 17، 18) در تشخیص و پروگنوز سرطان از بیومارکرهای مختلف مربوط به انکوژنها و ژنهای سرکوبگر تومور، فاکتورهای رشد، آنژیوژنز و فاکتورهای تکثیر سلولی معمولا استفاده می شود. پروتئین p53 که پروتئین توموری ( Tp53 ) نیز نامیده می شود، تنظیم کننده چرخه سلولی بوده و می توان آن را متوقف کننده تومور هم نامید.(19، 20) میزان p53 در سلول های طبیعی کم و به طور پیوسته تولید و تخریب می شود. پروتئین p53 به ژن هایی که بازسازی DNA را تنظیم می کنند، متصل شده و مرگ برنامه ریزی شده سلول را کنترل می کند.(21، 22) اما مشکل اینجاست که در سلول های سرطانی، خود ژن p53 نیز ممکن است تغییر یافته و غیر فعال گردد.(23، 24) تحقیقات نشان می دهد که حدودا در 50 درصد از تمامی سرطان ها p53 تغییر پیدا کرده است.(25، 26) متخصصان ژنتیک معتقدند اگر ژن p53 در سلول های سرطانی فعال شود، رشد این سلول ها متوقف می گردد. این تغییر، فرصت مناسب برای سیستم ایمنی فراهم می آورد تا سلول های سرطانی را از بین ببرد.(27، 28) پس از آنکه DNA سلول دچار آسیب گردید، سطح بیان ژن p53 بالا رفته و سلول در این هنگام دو راه پیش روی دارد؛ راه اول این است که آسیب وارده به DNA تعمیر گردد و راه دوم این که اگر آسیب وارده تعمیر نگردد، سلول مرگ برنامه ریزی شده ( آپوپتوز ) را در پیش گیرد. در واقع پاسخ p53 تعیین می کند که سلول راه تعمیر DNA را پیش گیرد یا مسیر آپوپتور را؛(29، 30) از طرفی بیان بیش از حد (Overexpression ) هسته ای p53 که به وسیله ایمونوهیستوشیمی مشخص می شود با موتاسیون این ژن مرتبط است.(31) Ki-67 از جمله مارکر های تزاید سلولی می باشد که در بسیاری از کانسرها می توان بیان ایمونوهیستوشیمی آن را بررسی نمود.(32) عقیده بر آن است که تعداد سلول های واکنش داده با ki-67 بیانگر تعداد سلول های در چرخه یا growth fraction بوده و به نظر می رسد، مثبت بودن ki-67 که به عنوان نشانگری از فعالیت تکثیری سلول هاست، از اواسط G1 آغاز می شود سپس بروز آن در طی چرخه افزایش می یابد به طوری که در سلول های مرحله M و G2 شدیدا مثبت می شوند و در سلول های مرحله G0 و اوایل G1 منفی می باشند.(33، 34) امروزه رنگ پذیری ki-67 به طور گسترده به عنوان مارکر عملی در بررسی تکثیر سلولی به کار می رود.(35) Colvin معتقد است که در تجربیات روزمره، رنگ آمیزی با آنتی بادی منوکلونال ki-67 بهترین روش جهت اندازه گیری تکثیر سلولی است.(36) در مطالعه ی واتاری و همکاران در سال 2006 بر روی بیماران دارای التهاب معده و کانسر معده مقایسه آثار ناشی از حضور و یا عدم حضور هلیکوباکتر پیلوری نشان داد که، پس از حذف هلیکوباکتر پیلوری موتاسیون ژن K-Ras که مرتبط با سرطان است کاهش یافته و همچنین روند آپوپتوزیس در متاپلازی های روده ای و تجمع مونوسیت ها در سلول های معده افزایش قابل توجهی داشته است.(37) در مطالعه سو و همکاران در سال 2003 با مضمون اهمیت پیش آگهی بیان p53 و p21 در سرطان معده، ارتباط بروز p53 با تهاجم تومور، عدم بروز p21، مراحل بعدی بیماری و متاستاز سلول های سرطانی نشان داده شده است، بنابراین این گونه تومور ها را دارای پیش آگهی بدتر نسبت به سایر گروه ها دانسته اند.(38) همچنین در مطالعاتی که ژیان هو لی انجام داده است، حضور زیاد هلیکوباکتر پیلوری در کارسینوم های معده نسبت به گاستریت مشاهده شده است. بعلاوه نتایج حاصل از آزمایش ها نشان می دهد که p53 در نمونه های نرمال و همچنین گاستریت های دیسپپتیک بیان نداشته است.(39) در مطالعات مداح و همکاران نتایج حاصل، ارتباط مستقیم بین آدنوکارسینوم معده و هلیکوباکتر پیلوری را مشخص می کند و نشان می دهد که هلیکوباکتر پیلوری خطر بروز آدنوکارسینوم معده را افزایش می دهد.(40) در مطالعه ی ستوده و دلخواه بروز برخی ژن ها از جمله p53 در سلول های آدنوکارسینوم معده بررسی شده است؛ که یافته های آماری حاکی از ارتباط بروز p53 با میزان تمایز تومور بود. به این معنی که افزایش میزان بروز p53 نشان دهنده تمایز کمتر تومور بود.(41) در مطالعه ی شفیق و همکاران که بر روی بیان مارکر های p53،p27 و ki-67 در کانسر معده و همراهی آن با شاخص های هیستوپاتولوژیک صورت گرفت. بیان دو مارکر p53 و ki-67 ارتباط معنی داری با یکدیگر داشتند. با این وجود این گروه برای سه مارکر فوق به تنهایی ارزش تشخیصی قائل نشدند.(42) با اثبات نقش کلیدی موتاسیون بعضی ژن های سرکوب کننده ی تومور مثل p53 در بروز سرطان ها و نیز تغییر در مارکر ki-67 در بسیاری از کانسرها با بررسی ارتباط ایمونوهیستوشیمی آنها می توان بیماران در معرض خطر را شناسایی نمود. با توجه به شیوع بالای کانسر معده در ایران و جهان؛ و با توجه به مطالعات انجام شده در سایر نقاط جهان دال بر افزایش شیوع این نوع کانسر و همچنین کاهش سن ابتلا به کانسر معده و از آنجایی که در ایران روش غربالگری کانسر معده به طور معمول استفاده نمی شود. در مطالعه حاضر ارتباط بروز مارکر p53 و Ki-67 و بررسی های هسیتوپاتولوژیکی مرتبط با پیش آگهی آدنوکارسینوم معده در بیماران مبتلا به متاپلازی روده ای و دیسپلازی معده با هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن تعیین می شود. با توجه به هزینه های سرسام آور طول دوره درمان بیماران سرطانی و رنج و مشقتی که این بیماران متحمل می شوند و آمار کم موفقیت درمان این بیماران که ناشی از تشخیص دیر هنگام و آگاهی از بیماری در مراحل پیشرفته بیماری است، مسلما نیاز به انجام مطالعات گسترده ای در این زمینه احساس می شود. استفاده از روش های ساده تر با امکان کاربرد بالینی، از طریق تعیین پیش آگهی ها، تشخیص زودهنگام و یا به موقع، امکان پذیر شده و با غربالگری های اولیه کم هزینه تر از پیشرفت بیماری های زمینه ای در جهت ابتلا به کانسر معده جلوگیری نموده و از صرف هزینه های درمانی هنگفت توسط بیماران و مراکز درمانی کاسته شود. به این ترتیب گامی در جهت انجام اقدامات پیشگیری و درمانی مناسب، تعدیل هزینه ها در روند درمان این بیماران و سلامت هرچه بیشتر جامعه برداشته می شود. |
| سوالات و / یا فرضیات پژوهش | - میزان بروز p53 در نمونه های متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن تفاوت دارد.
2- میزان بروز ki-67 در نمونه های متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن تفاوت دارد. 3- دانسیته حجمی سلولهای p53 مثبت متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن تفاوت دارد. 4- دانسیته حجمی سلولهای ki-67 مثبت در نمونه های متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن تفاوت دارد. 5- دانسیته حجمی ائوزینوفیل ها در متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن تفاوت دارد. 6- دانسیته حجمی سلول های پلئومورفیک در متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن تفاوت دارد. |
| هدف کلی طرح | بررسی هیستوپاتولوژیک و ایمونوهیستوشیمیایی P53 و Ki-67 نمونه های بیوپسی بیماران مبتلا به متاپلازی روده ای، دیسپلازی و آدنوکارسینوم معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن |
| اهداف اختصاصی | تعیین و مقایسه میزان بروز p53 در متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن
2- تعیین و مقایسه میزان بروز ki-67 در متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن 3- تعیین و مقایسه دانسیته حجمی سلولهای p53 مثبت متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن. 4- تعیین و مقایسه دانسیته حجمی سلولهای ki-67 مثبت در نمونه های متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن. 5- تعیین و مقایسه دانسیته حجمی ائوزینوفیل ها در متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن. 6- تعیین و مقایسه دانسیته حجمی سلول های پلئومورفیک در متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده با عفونت هلیکوباکتر پیلوری و بدون آن. |
| سازمانها، مراکز و موسسات و سایر بهره برداران بالقوه دستاوردهای طرح | موسسات آموزشی – پژوهشی - ودرمانی مراکز خدمات بهداشتی-درمانی، آزمایشگاه های تشخیص طبی- مراکز آموزشی تحقیقاتی پزشکی |
| تعریف واژه های تخصصی | بیوپسی : عملی است که طی آن پزشکان تکه کوچکی از بافت زنده موجود زنده را برداشته و زیر میکروسکوپ به بررسی آن میپردازند
ایمونوهیستوشیمی: یا بافتشیمی ایمنی نام فرآیندی برای مکانیابی پروتئینها در یاختههای یک بافت است که توسط آنتی بادی های خاصی که به طور اختصاصی به آنتی ژن متصل می شوند انجام می شود این روش کاربرد گسترده ای درتحقیقات بنیادی دارد و برای تعیین جایگاه بیومارکرها در قسمت های مختلف بافت استفاده می شود. |
| نوع مطالعه | توصیفی- تحلیلی |
| جامعه مورد مطالعه(معرفی مشارکت کنندگان)/ محیط پژوهش(معیارهای ورود و خروج ذکر شوند) | نمونه بیوپسی بیماران مبتلا به متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده موجود در بخش پاتولوژی بیمارستان علی ابن ابیطالب (ع) زاهدان مربوط به 5 سال اخیرمورد بررسی قرار میگیرند. نمونه های مربوط به افراد با سابقه اختلال ایمنی، دریافت کننده های اخیر داروهای استروئیدی و دریافت کننده های داروهای ضد هلیکوباکتر پیلوری از مطالعه خارج می شوند. نمونه های گاستریت متاپلازی روده ای و دیسپلازی و آدنوکارسینومای معده از لحاظ هلیکوباکتر مورد بررسی قرار می گیرند و براساس مثبت یا منفی بودن بر اساس معیارهای درجه التهاب، درجه آتیپی و دیسپلازی و یا گرید سرطان و محل ضایعه همسان سازی و هر کدام در دو گروه وارد خواهند شد. در مجموع 6 گروه، دو گروه متاپلازی روده ای با هلیکوباکتر مثبت و منفی، دو گروه دیسپلازی با هلیکوباکتر مثبت و منفی و دو گروه آدنوکارسینوم معده با هلیکوباکتر مثبت و منفی خواهیم داشت. |
| حجم نمونه و روش محاسبه آن | از بین نمونه های بیوپسی مربوط به گاستریت با متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده موجود در آرشیو بخش پاتولوژی بیمارستان علی ابن ابیطالب زاهدان مربوط به سال 1389 تا کنون با اطلاعات مورد نیاز ثبت شده در پرونده، براساس وجود یا عدم وجود عفونت هلیکوباکتر پیلوری شناسایی که جهت اطمینان توسط تکنیک ایمونوهیستوشیمیAnti-H.pylori مورد شناسایی قرار می گیرند انجام می شود. در هر گروه تعداد 20 نمونه با معیارهای همانند سازی گفته شده وارد مطالعه خواهند شد. |
| روش نمونه گیری(نحوه تخصیص تصادفی و همسانسازی در صورت لزوم ذکر شود) | از کل نمونه های بافتی متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده مربوط به 5 سال اخیر که اطلاعات مربوطه در پرونده آنها موجود است، پس از چک هلیکوباکتر مثبت و منفی بودن تعداد 20 نمونه از هر گروه انتخاب می شوند. همه نمونه ها توسط یک پاتولوژیست مجرب مورد بررسی مجدد تشخیصی قرار می گیرند. همان طور که قبلا هم ذکر شد نمونه های متاپلازی روده ای و دیسپلازی و کانسر معده ابتدا مورد بررسی از لحاظ هلیکوباکتر قرار می گیرند و براساس مثبت یا منفی بودن بر اساس معیارهای درجه التهاب، درجه دیسپلازی و یا گرید سرطان و محل ضایعه همسان سازی و در گروه ها وارد مطالعه خواهند شد. در مجموع شش گروه به شرح فوق خواهیم داشت. از هر بلوک3 سری 5 لامه با ضخامت 4 میکرومتر بصورت سریالی و به فواصل 50 میکرومتری انتخاب و مورد رنگ آمیزی و بررسی ایمونوهیستوشیمیایی قرار خواهند گرفت. برای بررسی دانسیته حجمی سلولهای مورد نظر از گرید شمارش سلولی با سطح مشخص در مقاطع با فواصل معین استفاده خواهد شد و تعداد سلول ها در واحد حجم محاسبه خواهد شد. |
| روش و ابزار جمع آوري داده ها / صحت و استحکام داده ها (پرسشنامه یا فرم اطلاعاتی ضمیمه شود) | استفاده از روش ایمونوهیستوشیمی و میزان بیان یا بروز ایمونوهیستوشیمیایی بر اساس شدت رنگ پذیری است. برای در نظر گرفتن Inter observer variation در کلیه لام ها، شدت رنگ پذیری توسط دو هیستولوژیست بر روی لام های کدبندی Blind شده بصورت مستقل تعیین می شود و برای از بین بردن intra observer variation درجه بندی لام های کد بندی شده توسط هر فرد دو بار انجام می شود و میانگین درجات در آنالیزها وارد می شود. برای بررسی دانسیته حجمی سلولهای مورد نظر از گرید شمارش سلولی با سطح مشخص در مقاطع با فواصل معین استفاده خواهد شد و تعداد سلول ها در واحد حجم محاسبه و ثبت خواهد شد. |
| روش اجرای طرح(با جزئیات بطور کامل شرح داده شود) | نمونه های متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده به دو گروه براساس وجود عفونت هلیکوباکتر پیلوری به دو تقسیم می شوند. برای چک کردن تشخیص، تمام نمونه های متاپلازی روده ای و دیسپلازی و سرطان معده با رنگ آمیزی معمولی ابتدا توسط یک پاتولوژیست مجرب مورد بررسی مجدد قرار خواهند گرفت. از نمونه ها انتخابی برشهای 4 میکرومتری با شرایط گفته شده فوق تهیه و با استفاده از روش ایمونوهیستوشیمی بر اساس دستورالعمل کیت های مربوطه مورد بررسی قرار می گیرند. میزان بیان دو مارکر p53 و ki-67 بررسی و ثبت می گردد. بررسی لام های کدبندی شده توسط دو نفر متخصص هیستولوژی مجرب بصورت blind و بصورت گفته شده در قبل انجام می شود. کنترل مثبت لام کانسر کولون که با روش معمول کیت مربوطه رنگ آمیزی می شود و لام کنترل منفی همین لام بدون کاربرد آنتی بادی اولیه تهیه خواهد شد. برای بررسی دانسیته حجمی سلولهای مورد نظر از گرید شمارش سلولی با سطح مشخص در مقاطع با فواصل معین، بسته به سلول مورد بررسی در مقاطع ایمونوهیستوشیمی یا رنگ آمیزی معمولی، استفاده خواهد شد و تعداد سلول ها در واحد حجم محاسبه و ثبت خواهد شد |
| روش تجزیه، تحليل و توصیف دادهها (نمونهاي از جدول توخالي ضميمه شود و روش هاي آماري مورد استفاده به طور كامل توضيح داده شود)(کیفی و کمی) | پس از دریافت نتایج و وارد کردن آن ها به کامپیوتر با استفاده از نرم افزار SPSS، آنالیز داده ها انجام می شود. جهت مقایسه گروه ها از تست های آماری غیرپارامتری کروسکال والیس و من ویتنی یو استفاده خواهد شد. سطح معنی دار بودن اختلافات p<0.05 می باشد. |
| ملاحظات اخلاقی | از نمونه های آرشیو بخش پاتولوژی بیمارستان امام علی ابن ابیطالب استفاده خواهد شد. اطلاعات مستخرج از پرونده نیز بدون ذکر نام مورد استفاده قرار خواهد گرفت(حفظ محرمانگی). با رعایت کدهای 1، 2، 3، 5، 6، 7، 8 از دفترچه راهنمای اخلاق پژوهش بر روی عضو و بافت انسانی در جمهوری اسلامی. |
| محدودیتهای اجرائی طرح و پیش بینی جهت حل آنها | نقص اطلاعاتی بعضی پرونده ها که با بررسی تعداد بیشتر موارد دارای اطلاعات کامل انتخاب خواهد شد. در صورتی که تعداد مورد نظر بدست نیامد محدوده زمانی مورد بررسی سالهای بیشتری خواهد شد. |
| کلمات کلیدی | ایمونوهیستوشیمی، P53، Ki-67، متاپلازی روده ای ، دیسپلازی، هلیکوباکترپیلوری |
| فهرست منابع و مراجع | 1. Rugge M, Genta RM. Staging and grading of chronic gastritis. Human pathology. 2005;36(3):228-33.
2. Correa P. A human model of gastric carcinogenesis. Cancer research. 1988;48(13):3554-60. 3. S K, S. G. The Turkish journal of gastroenterology : the official journal of Turkish Society of Gastroenterology. 2014 Jun;25:233-47. 4. Graham DY. Helicobacter pylori infection is the primary cause of gastric cancer. Journal of gastroenterology. 2000;35 Suppl 12:90-7. 5. Huang JQ, Sridhar S, Chen Y, Hunt RH. Meta-analysis of the relationship between Helicobacter pylori seropositivity and gastric cancer. Gastroenterology. 1998;114(6):1169-79. 6. Correa P, Haenszel W, Cuello C, Tannenbaum S, Archer M. A model for gastric cancer epidemiology. Lancet. 1975;2(7924):58-60. 7. Ashktorab H, Daremipouran M, Wilson M, Siddiqi S, Lee EL, Rakhshani N, et al. Transactivation of the EGFR by AP-1 is induced by Helicobacter pylori in gastric cancer. The American journal of gastroenterology. 2007;102(10):2135-46. 8. Jemal A, Bray F, Center MM, Ferlay J, Ward E, Forman D. Global cancer statistics. CA: a cancer journal for clinicians. 2011;61(2):69-90. 9. Zabaleta J. Multifactorial etiology of gastric cancer. Methods in molecular biology. 2012;863:411-35. 10. Lichtenstein P, Holm NV, Verkasalo PK, Iliadou A, Kaprio J, Koskenvuo M, et al. Environmental and heritable factors in the causation of cancer--analyses of cohorts of twins from Sweden, Denmark, and Finland. The New England journal of medicine. 2000;343(2):78-85. 11. Inoue M, Tsugane S. Epidemiology of gastric cancer in Japan. Postgraduate medical journal. 2005;81(957):419-24. 12. Dooley CP, Cohen H. The clinical significance of Campylobacter pylori. Annals of internal medicine. 1988;108(1):70-9. 13. Garza-Gonzalez E, Perez-Perez GI, Maldonado-Garza HJ, Bosques-Padilla FJ. A review of Helicobacter pylori diagnosis, treatment, and methods to detect eradication. World journal of gastroenterology : WJG. 2014;20(6):1438-49. 14. AC M, CW P. H. pylori. In : Molecular and medical microbiology. 1 ed. 1, editor. San Diego : Academic Press 2002. 15. Muller LB, Fagundes RB, Moraes CC, Rampazzo A. [Prevalence of Helicobacter pylori infection and gastric cancer precursor lesions in patients with dyspepsia]. Arquivos de gastroenterologia.2007;44(2):93-8. 16. Anonymous. Schistosomes, liver flukes and Helicobacter pylori. IARC Working Group on the Evaluation of Carcinogenic Risks to Humans. Lyon, 7-14 June 1994. IARC monographs on the evaluation of carcinogenic risks to humans / World Health Organization, International Agency for Research on Cancer. 1994;61:1-241. 17. Dixon MF, Genta RM, Yardley JH, Correa P. Classification and grading of gastritis. The updated Sydney System. International Workshop on the Histopathology of Gastritis, Houston 1994. The American journal of surgical pathology. 1996;20(10):1161-81. 18. Sipponen P, Hyvarinen H, Seppala K, Blaser MJ. Review article: Pathogenesis of the transformation from gastritis to malignancy. Alimentary pharmacology & therapeutics. 1998;12 Suppl 1:61-71. 19. Kim E, Giese A, Deppert W. Wild-type p53 in cancer cells: when a guardian turns into a blackguard. Biochemical pharmacology. 2009;77(1):11-20. 20. Hallstrom TC, Nevins JR. Balancing the decision of cell proliferation and cell fate. Cell cycle. 2009;8(4):532-5. 21. Chen YG, Lui HM, Lin SL, Lee JM, Ying SY. Regulation of cell proliferation, apoptosis, and carcinogenesis by activin. Experimental biology and medicine. 2002;227(2):75-87. 22. Elmore S. Apoptosis: a review of programmed cell death. Toxicologic pathology. 2007;35(4):495-516. 23. Vinay Kumar M, MD, FRCPath, Abul K. Abbas M, Nelson Fausto M, Richard Mitchell M, PhD. Robbins Basic Pathology. 8 ed2007. 960 p. 24. Tsuda H. Gene and chromosomal alterations in sporadic breast cancer: correlation with histopathological features and implications for genesis and progression. Breast cancer. 2009;16(3):186-201. 25. Vogelstein B, Lane D, Levine AJ. Surfing the p53 network. Nature. 2000;408(6810):307-10. 26. Petitjean A, Mathe E, Kato S, Ishioka C, Tavtigian SV, Hainaut P, et al. Impact of mutant p53 functional properties on TP53 mutation patterns and tumor phenotype: lessons from recent developments in the IARC TP53 database. Human mutation. 2007;28(6):622-9. 27. Soussi T. p53 alterations in human cancer: more questions than answers. Oncogene. 2007;26(15):2145-56. 28. Soussi T, Wiman KG. Shaping genetic alterations in human cancer: the p53 mutation paradigm. Cancer cell. 2007;12(4):303-12. 29. Takagi M, Absalon MJ, McLure KG, Kastan MB. Regulation of p53 translation and induction after DNA damage by ribosomal protein L26 and nucleolin.Cell. 2005;123(1):49-63. 30. Adimoolam S, Ford JM. p53 and regulation of DNA damage recognition during nucleotide excision repair. DNA repair. 2003;2(9):947-54. 31. Han H, Landreneau RJ, Santucci TS, Tung MY, Macherey RS, Shackney SE, et al. Prognostic value of immunohistochemical expressions of p53, HER-2/neu, and bcl-2 in stage I non-small-cell lung cancer. Human pathology. 2002;33(1):105-10. 32. Al-Moundhri MS, Nirmala V, Al-Hadabi I, Al-Mawaly K, Burney I, Al-Nabhani M, et al. The prognostic significance of p53, p27 kip1, p21 waf1, HER-2/neu, and Ki67 proteins expression in gastric cancer: a clinicopathological and immunohistochemical study of 121 Arab patients. Journal of surgical oncology. 2005;91(4):243-52. 33. Lindboe CF, Torp SH. Comparison of Ki-67 equivalent antibodies. Journal of clinical pathology. 2002;55(6):467-71. 34. Quinn CM, Wright NA. The clinical assessment of proliferation and growth in human tumours: evaluation of methods and applications as prognostic variables. The Journal of pathology. 1990;160(2):93-102. 35. Robbins SL, Kumar V, Abbas AK, Cotran Rs, Fausto N. Robbins pathologic Basis of Disease. San Francisco, Saunders Co2010. 238-43 p. 36.Colvin RB, Bhan AK, McCluskey RT. Diagnostic Immunopathology. Baltimore: Lippincott Williams & Wilkins. 1995.p348-52 37. Watari J, Tanaka A, Tanabe H, Sato R, Moriichi K, Zaky A, et al. K-ras mutations and cell kinetics in Helicobacter pylori associated gastric intestinal metaplasia: a comparison before and after eradication in patients with chronic gastritis and gastric cancer. Journal of clinical pathology. 2007;60(8):921-6. 38. Seo YH, Joo YE, Choi SK, Rew JS, Park CS, Kim SJ. Prognostic significance of p21 and p53 expression in gastric cancer. The Korean journal of internal medicine. 2003;18(2):98-103. 39. Li JH, Shi XZ, Lv S, Liu M, Xu GW. Effect of Helicobacter pylori infection on p53 expression of gastric mucosa and adenocarcinoma with microsatellite instability. World journal of gastroenterology : WJG. 2005;11(28):4363-6. 40. Maddah Gh MD, Abdollahi A.* MD, Khajeh Karamadini M MD, Nakhaeizadeh S MD, Jabbari Noughabi A. 4 MD, Jangjoo A. MD, et al. Evaluation incidence of Helicobacter pylori infection in gastric adenocarcinoma Quarterly of the Horizon of Medical Sciences Quarterly of the Horizon of Medical Sciences. Win 2014;19 (4):212 – 7. 41. ستوده.م، دلخواه.ت. بررسی ارتباط بین بروز پروتئین های حاصل از ژن های p53 ، p16 ،ئی کادهرین و بتا کاتنین با عوامل تعیین کننده پیش آگهی در 50 مورد آدنوکارسینوم معده با استفاده از ایمونوهیستوشیمی و آرایه بافتی. مجله پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه. پاییز 1384;16(3):159-64. 42. شفیق.ا، یاسر ع، شهریار ش، محمود ح.ا. بیان مارکرهای P27 kit1 ، P53 و 67 -Ki در کانسر معده و همراهی آن با شاخص های هیستوپاتولوژیک در نمونه های گاستروکتومی بیماران بیمارستان شهید بهشتی در سال های 79-85. مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی بابل. مهر و آبان 1386;9:7-14. |
| نام فایل | تاریخ درج فایل | اندازه فایل | دانلود |
|---|---|---|---|
| narooei proposal gastritis final.doc | 1394/01/15 | 430592 | دانلود |
| 4363(39)-.pdf | 1394/01/15 | 571508 | دانلود |
| abdollahia-A-10-1172-1-360aebe(40)-.pdf | 1394/01/15 | 1100164 | دانلود |
| J Clin Pathol-2002-Lindboe-467-71_2( 33) - .pdf | 1394/01/15 | 249287 | دانلود |
| 1.jpg | 1394/01/17 | 86289 | دانلود |
| 2.jpg | 1394/01/17 | 45763 | دانلود |
| 3.jpg | 1394/01/17 | 118683 | دانلود |
| 4.jpg | 1394/01/17 | 107871 | دانلود |
| rezayat nameh.doc | 1394/01/18 | 98816 | دانلود |
| nahaee.doc | 1394/02/05 | 430592 | دانلود |
