مقایسه میانگین IL-27 و ADA در بیماران با پلورال افیوژن سلی و غیر سلی

پلورال افیوژن سلی (TPE) ناشی از نوعی ازیاد حساسیت تاخیری نسبت به ورود آنتی‏ژن‏های توبرکولین-مانند، به فضای پلورال پس از پارگی کانون ﮐﺎزﺋوز ساب‏ پلورال است [1]. پلورال افیوژن سلی یک تظاهر خارج ریوی شایع از بیماری سل بوده و یکی از شایع‏ترین علل پلورال افیوژن (PE)، به ویژه در مناطق با شیوع بالای سل است [2،3]. این بیماری معمولا با درد قفسه سینه، سرفه، تب، و پلورال لنفوسیتی اگزوداتیو همراه است [1،2]. در صورت عدم درمان، این بیماری معمولا بطور خود به خود برطرف می‏شود، اگرچه تقریبا در 60 درصد از این موارد، بعدا سل فعال در محل‏های اکستراپلورال گسترش می‏یابد [1].

استاندارد طلایی (ویژگی 100 درصد) برای تشخیص پلورال افیوژن سلی بصورت جداسازی مایکوباکتریوم توبرکلوزیس از مایع پلورال یا نمونه‏های بیوپسی پلورال است . نشان دادن گرانولوم در بیوپسی پلورال، یک روش جایگزین با ویژگی پایین‏تر (تقریبا 95 درصد) اما هنوز هم قابل قبول است [1،2]. حساسیت کم (تا 40  درصد) کشت‏های مایع پلورال و تهاجمی بودن روش‏های بیوپسی پلورال باعث توسعه این مفهوم می‏گردد که بتوان پلورال افیوژن سلی را با استفاده از بیومارکرهای مایع پلورال تشخیص داد.  نشان داده شده است که آدنوزین دی آمیناز (ADA) که یک آنزیم لنفوسیت T بوده و تبدیل آدنوزین و دئوکسی‏آدنوزین را به اینوزین و دئوکسی‏اینوزین تسریع می‏کند، یکی از دقیق‏ترین بیومارکرها برای این منظور است [1،2،4،5]. از سال  1978میلادی، میزان  ADAبه عنـوان یـک تـست تشخیصی برای پلورزی سلی انـدازه گیـری مـیگـردد و ایـن تست در کشورهایی که شیوع سل در آنها بالاست به میـزان بیشتری مورد استفاده قرار مـیگیـرد. از مزایـای ایـن تـست میتـوان بـه ارزان بـودن و حـساسیت تشخیـصی بـالای آن %90-100 اشاره نمود. ADA  با غلظت بالا (بالای 40 واحد بر لیتر) در پلورال افیوژن ناشی از سل دیده می شود و دو ایزوانزیم مهم دارد که ADA-1 در تمام سلول ها یافت می شود و لی ADA-2 منعکس کننده فعالیت مونوسیت و ماکروفاژ است و برای سل پلورال اختصاصی تر است. قسمت عمده فعالیت ADA در پلورال افیوژن ناشی از سل مربوط به ADA-2 می باشد.

در یک متا آنالیز از 63 مطالعه با 42 درصد شیوع سل پلورال (در محدوده 19تا 70 درصد)، ADA، حساسیت 92 درصد و ویژگی 90 درصد برای تشخیص پلورال افیوژن سلی را داشته است [4]. با وجود دقت بالای ADA گزارش شده در این متاآنالیز، نتایج مثبت کاذب معمولا با پاراپنومونیک، لنفوماتوز، روماتوئید، و گاهی اوقات با پلورال افیوژن بدخیم مشاهده می‏شوند، در حالی که TPEها با سطوح پایین ADA (نتایج منفی کاذب) نیز ممکن است گاهی اوقات رخ دهند [1،2،5].  Porcel و همکاران قبلا نشان داده‏اند که ارزش پیش بینی کنندگی ADA به شدت وابسته به شیوع بیماری سل پلورال در جمعیتی است که در آن آزمون به کار می‏رود. گایدلاین‏های فعلی، استفاده از ADA را به عنوان یک تست rule in در جمعیت‏های با شیوع پایین سل پلورال پیشنهاد نمی‏کنند و مفید بودن آن را تنها به رد بیماری محدود می‏کنند [5-7].

اخیرا گزارش شده است که اینترلوکین-27 (IL-27)، که یک سایتوکاین از اعضای مشترک از خانواده‏های اینترلوکین 12 و 23 به حساب می‏آید و به وسیله سلول‏های عرضه کننده آنتی ژن ترشح می‏شود، دارای حساسیت 93 درصد و ویژگی 99 درصد در تشخیص پلورال افیوژن سلی است که دلالت بر این موضوع دارد که این نشانگر ممکن است دقیق‏تر از ADA برای این منظور باشد [8]. یک مطالعه‏ی دیگر نشان داده است که پروداکت این دو بیومارکر (یعنی حاصلضرب مقدار IL-27 در ADA، که به صورت  IL-27•ADA نشان داده می‏شود) می‏تواند حساسیت ADA در تشخیص پلورال افیوژن سلی را بهبود بخشد [9].

Skouras و همکاران [10] در مطالعه‏ای در سال 2015 به بررسی ارزش تشخیصی IL-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی پرداخته‏اند. در این مطالعه نمونه‏های مایع پلورال از بیماران مبتلا به پلورال افیوژن اگزودا برای سطوح IL-27 و ADA مورد ارزیابی قرار گرفتند. در مطالعه آنها میانگین سطح IL-27 در بیماران سلی به طور معنی داری بالاتر از بیماران غیرسلی بود (میانگین: 1060 نانوگرم در لیتر در بیماران سلی در مقایسه 126 در بیماران پلورال افیوژن بدخیم، 101 در پلورال افیوژن پاراپنومونیک).  میانگین سطح ADA نیز در بیماران سلی به طور معنی داری بالاتر از بیماران غیرسلی بود (میانگین: 68 واحد در لیتر در بیماران سلی در مقایسه 19 در بیماران پلورال افیوژن بدخیم، 30 در پلورال افیوژن پاراپنومونیک).  

Sun و همکاران [11] در مطالعه‏ای به بررسی ارزش تشخیصی اینترلوکین-27 در پلورال افیوژن سلی پرداخته‏اند. در این مطالعه در مجموع 76 بیمار پلورال افیوژن تحت درمان قرار گرفتند که در مطابقت با ماهیت مایع پلورال به صورت زیر تقسیم شدند: (1) گروه توبرکلوزیس (40 نفر)، شامل 22 مرد و 18 زن با سن 19 تا 73 سال،  (2) گروه بدخیم (36 نفر)، شامل 20 مرد و 16 زن با سن 33 سال تا 78 سال، از جمله سرطان ریه (28 نفر)، لنفوم (3 نفر)، مری (1 نفر) و محل تومور اولیه نامشخص (4 نفر). سطح IL-27 در پلورال افیوژن سلی 321 ± 1402 نانوگرم بر لیتر به طور معنی داری بالاتر از سطح آن در پلورال افیوژن بدخیمی (133 ± 556 نانوگرم بر لیتر) بود. با توجه به منحنی راک، مقدار کات‏آف IL-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی 838 نانوگرم بر لیتر بود و نرخ‏های حساسیت، ویژگی، و دقت IL-27، به ترتیب 95 درصد، 2/97 درصد، و 1/96 درصد بودند.

Valdés و همکاران [12] در مطالعه‏ای به بررسی ارزش تشخیصی اینترلوکین-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی پرداخته‏اند. در این مطالعه در مجموع 431 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن به صورت زیر تقسیم‏بندی شدند: توبرکلوزیس (70 نفر)، نئوپلاستیک (146 نفر)، پاراپنومنیک (58 نفر)، امپیماس (28 نفر)، میسلانئوس (41 نفر)، و ترانسوداتیو (88 نفر) بودند. اینترلوکین-27، آدنوزین دی آمیناز (ADA)، ADA2، اینترفرون گاما (IFNγ) و پروداکت‏های (IL-27 • ADA) و (IL-27 • ADA2) در تمام مایعات اندازه گیری شدند. عملکرد تشخیصی IL-27 با استفاده از تجزیه و تحلیل ROC ارزیابی شد. با نقطه برش 0.55 نانوگرم بر لیتر، IL-27 دارای حساسیت 91.4 درصد و ویژگی 85.1 درصد بود که به طور معنی داری کمتر از بقیه­ی پارامترها بود. سطح زیر منحنی ROC (0.963) بود که به طور معنی داری کمتر از بقیه نشانگرها (به جز IFNγ) بود. با این حال، اینترلوکین-27، حساسیت ADA و ADA-2 را از طریق پروداکت‏های (IL-27 • ADA) و (IL-27 • ADA2) (100درصد برای هر دو) بهبود می‏بخشد.

Li و همکاران [13] در مطالعه‏ای در سال 2013 به بررسی سطح پلورال افیوژن اینترلوکین-27 در بیماران مبتلا به سل بررسی همبستگی محتوایی بین آن و آدنوزین دآمیناز (ADA) پرداخته‏اند. در این مطالعه، سطح پلورال افیوژن اینترلوکین-27 و ADA در 38 افیوژن‏ پلورال توبرکلوزیس و 30 افیوژن‏ پلورال بدخیم با استفاده از روش ELISA شناسایی شدند. سطح پلورال افیوژن اینترلوکین-27 در افراد مبتلا به سل بطور معنی داری بالاتر از آن در افراد مبتلا به سل بدخیم بوده و سطوح IL-27 و ADA با یکدیگر همبستگی داشت. در مجموع این مطالعه نشان داد که اینترلوکین-27 به همراه ADA می‏تواند به عنوان یک نشانگر التهابی موثر برای تشخیص بالینی پلورال افیوژن سلی استفاده شود.

Wu و همکاران [14] در مطالعه‏ای در سال 2013 به مقایسه‏ی دقت تشخیصی پلورال IL-27، IFN-γ و ADA و بررسی دقت تشخیصی ترکیب IL-27، IFN-γ و/یا  ADA برای افتراق TPE از افیوژن پلورال با علل دیگر پرداخته‏اند. غلظت‏های IL-27، IFN-γ  و ADA به طور همزمان در مایعات پلورال و سرم 40 بیمار مبتلا به TPE،  26 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن بدخیم، هفت نفر با پلورال افیوژن عفونی و هشت نفر با پلورال افیوژن ترانسوداتیو توسط آزمون آنزیم ایمنی مرتبط و روش رنگ آمیزی تعیین شدند. شاخص‏های بیوشیمیایی مربوطه نیز به طور همزمان تعیین شدند. غلظت‏های پلورال IL-27 و IFN-γ در گروه سل به طور معنی داری بالاتر از آنهایی بود که در گروه‏های بدخیم، عفونی و ترانسوداتیو قرار داشتند. غلظت ADA در TPE به طور معنی داری بالاتر از آن‏هایی بود که در MPE یا افیوژن ترانسوداتیو قرار داشتند، در حالی که بسیار پایین‏تر از آنهایی بود که در افیوژن‏های عفونی قرار داشتند. در میان این سه بیومارکر، IL-27 بیشتر برای تشخیص TPE موثر بود که نقطه برش 900.8 نانوگرم بر لیتر بود.  IL-27 حساسیت بالای 95 درصد و ویژگی 97.6 درصد برای تشخیص افتراقی TPE از غیر TPEها  را داشت. ترکیب‏ IL-27، IFN-γ و ADA باعث حساسیت یا ویژگی 100 درصد شد.

Yang و همکاران [15] در مطالعه‏ای در سال 2012 به بررسی حضور اینترلوکین-27 در پلورال افیوژن‏ها و ارزیابی ارزش تشخیصی پلورال آن بود. غلظت‏های اینترلوکین-27 در مایعات پلورال و سرم از 68 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن سل، 63 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن بدخیم، 22 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن عفونی و 21 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن ترانسوداتیو تعیین شدند. غلظت پلورال IL-27 در گروه سل به طور معنی داری بالاتر از غلظت آن در گروه‏های بدخیم، عفونی و ترانسوداتیو بود. نتایج این مطالعه نشان داد که سطوح IL-27 می‏تواند برای هدف تشخیصی پلورال افیوژن سل، با مقدار برش 1007 نانوگرم در لیتر استفاده شوند و IL-27 دارای حساسیت 92.7 درصد  و ویژگی 99.1 درصد برای تشخیص پلورال افیوژن سلی از پلورال افیوژن غیر سلی می‏باشد.

در مطالعه دیگری که مهشید طالبی طاهر و همکارانش در سال 1384 در تهران انجام داده و در آن به بررسی میزان آنزیم آدنوزین دآمیناز در انواع پلورال افیوژن در بیمارستان های فیروزگر و رسول اکرم پرداختند و در آن 65 نمونه مایع پلورال را مورد بررسی قرار دادند، گزارش کردند که ازین تعداد 25 مورد سلی و بقیه غیرسلی بوده است. انها گزارش کردند که مقدار ADA به سطح تشخیصی برای سل u/l 45 برای 22 بیمار بوده است و در بقیه بیماران از 45 کمتر بوده است. حساسیت و ویژگی تست ADA در تشخیص پلورال افیوژن سلی به ترتیب 88 و 90 % بود. در مطالعه آنها مثبت بودن ADA به طور معنی داری در افتراق پلورال افیوژن سلی و غیرسلی موثر بوده است(16).

در مطالعه دیگری که نیازی و همکارانش در سال 88 در زاهدان انجام داده و د رآن به بررسی سطح آدنوزین دآمیناز در پلورال افیوژن و تعیین کارایی آن در تشخیص پلورال افیوژن ناشی از سل پرداخته و د رآن 27 بیمار سلی و 58 بیمار غیرسلی را مورد برررسی قرار دادند، گزارش کردند که  میانگین سطح ADA در گروه بیماران مبتلا به سل به طور معنی داری بالاتر از گروه بیماران غیرسلی بود (14 ± 39  در مقایسه با 9 ± 22 واحد بر لیتر). در مطالعه آنها حساسیت، اختصاصیت، ارزش اخباری مثبت و منفی به ترتیب 70.3، 91.3، 79.1 و 86.8 درصد به دست آمد.(17).

 با توجه به اهمیت تشخیص به موقع و درمان پلورال افیوژن و با توجه عوامل متعددی(سل ،  افیوژن ناسی از بدخیمی،  افیوژن پاراپنومونیک،  افیوژن آمپیم،  آمبولی ریه،  آبسه زیر دیافراگم،  بیماری‏های کلاژن واسکولار، و غیره )که سبب ایجاد پلورال افیوژن  می شود و عوراض ناشی از این بیماری ، بر آن شدیم تا  این مطالعه را با هدف ارزیابی کارایی اندازه‏گیری اینترلوکین-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی و مقایسه آن با سطح ADA افیوژن سلی در جهت تشخیص بهتر و دقیق تر پلورال افیوژن سلی انجام دهیم.

پلورال افیوژن سلی (TPE) ناشی از نوعی ازیاد حساسیت تاخیری نسبت به ورود آنتی‏ژن‏های توبرکولین-مانند، به فضای پلورال پس از پارگی کانون ﮐﺎزﺋوز ساب‏ پلورال است [1]. پلورال افیوژن سلی یک تظاهر خارج ریوی شایع از بیماری سل بوده و یکی از شایع‏ترین علل پلورال افیوژن (PE)، به ویژه در مناطق با شیوع بالای سل است [2،3]. این بیماری معمولا با درد قفسه سینه، سرفه، تب، و پلورال لنفوسیتی اگزوداتیو همراه است [1،2]. در صورت عدم درمان، این بیماری معمولا بطور خود به خود برطرف می‏شود، اگرچه تقریبا در 60 درصد از این موارد، بعدا سل فعال در محل‏های اکستراپلورال گسترش می‏یابد [1].

استاندارد طلایی (ویژگی 100 درصد) برای تشخیص پلورال افیوژن سلی بصورت جداسازی مایکوباکتریوم توبرکلوزیس از مایع پلورال یا نمونه‏های بیوپسی پلورال است . نشان دادن گرانولوم در بیوپسی پلورال، یک روش جایگزین با ویژگی پایین‏تر (تقریبا 95 درصد) اما هنوز هم قابل قبول است [1،2]. حساسیت کم (تا 40  درصد) کشت‏های مایع پلورال و تهاجمی بودن روش‏های بیوپسی پلورال باعث توسعه این مفهوم می‏گردد که بتوان پلورال افیوژن سلی را با استفاده از بیومارکرهای مایع پلورال تشخیص داد.  نشان داده شده است که آدنوزین دی آمیناز (ADA) که یک آنزیم لنفوسیت T بوده و تبدیل آدنوزین و دئوکسی‏آدنوزین را به اینوزین و دئوکسی‏اینوزین تسریع می‏کند، یکی از دقیق‏ترین بیومارکرها برای این منظور است [1،2،4،5]. از سال  1978میلادی، میزان  ADAبه عنـوان یـک تـست تشخیصی برای پلورزی سلی انـدازه گیـری مـیگـردد و ایـن تست در کشورهایی که شیوع سل در آنها بالاست به میـزان بیشتری مورد استفاده قرار مـیگیـرد. از مزایـای ایـن تـست میتـوان بـه ارزان بـودن و حـساسیت تشخیـصی بـالای آن %90-100 اشاره نمود. ADA  با غلظت بالا (بالای 40 واحد بر لیتر) در پلورال افیوژن ناشی از سل دیده می شود و دو ایزوانزیم مهم دارد که ADA-1 در تمام سلول ها یافت می شود و لی ADA-2 منعکس کننده فعالیت مونوسیت و ماکروفاژ است و برای سل پلورال اختصاصی تر است. قسمت عمده فعالیت ADA در پلورال افیوژن ناشی از سل مربوط به ADA-2 می باشد.

در یک متا آنالیز از 63 مطالعه با 42 درصد شیوع سل پلورال (در محدوده 19تا 70 درصد)، ADA، حساسیت 92 درصد و ویژگی 90 درصد برای تشخیص پلورال افیوژن سلی را داشته است [4]. با وجود دقت بالای ADA گزارش شده در این متاآنالیز، نتایج مثبت کاذب معمولا با پاراپنومونیک، لنفوماتوز، روماتوئید، و گاهی اوقات با پلورال افیوژن بدخیم مشاهده می‏شوند، در حالی که TPEها با سطوح پایین ADA (نتایج منفی کاذب) نیز ممکن است گاهی اوقات رخ دهند [1،2،5].  Porcel و همکاران قبلا نشان داده‏اند که ارزش پیش بینی کنندگی ADA به شدت وابسته به شیوع بیماری سل پلورال در جمعیتی است که در آن آزمون به کار می‏رود. گایدلاین‏های فعلی، استفاده از ADA را به عنوان یک تست rule in در جمعیت‏های با شیوع پایین سل پلورال پیشنهاد نمی‏کنند و مفید بودن آن را تنها به رد بیماری محدود می‏کنند [5-7].

اخیرا گزارش شده است که اینترلوکین-27 (IL-27)، که یک سایتوکاین از اعضای مشترک از خانواده‏های اینترلوکین 12 و 23 به حساب می‏آید و به وسیله سلول‏های عرضه کننده آنتی ژن ترشح می‏شود، دارای حساسیت 93 درصد و ویژگی 99 درصد در تشخیص پلورال افیوژن سلی است که دلالت بر این موضوع دارد که این نشانگر ممکن است دقیق‏تر از ADA برای این منظور باشد [8]. یک مطالعه‏ی دیگر نشان داده است که پروداکت این دو بیومارکر (یعنی حاصلضرب مقدار IL-27 در ADA، که به صورت  IL-27•ADA نشان داده می‏شود) می‏تواند حساسیت ADA در تشخیص پلورال افیوژن سلی را بهبود بخشد [9].

Skouras و همکاران [10] در مطالعه‏ای در سال 2015 به بررسی ارزش تشخیصی IL-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی پرداخته‏اند. در این مطالعه نمونه‏های مایع پلورال از بیماران مبتلا به پلورال افیوژن اگزودا برای سطوح IL-27 و ADA مورد ارزیابی قرار گرفتند. در مطالعه آنها میانگین سطح IL-27 در بیماران سلی به طور معنی داری بالاتر از بیماران غیرسلی بود (میانگین: 1060 نانوگرم در لیتر در بیماران سلی در مقایسه 126 در بیماران پلورال افیوژن بدخیم، 101 در پلورال افیوژن پاراپنومونیک).  میانگین سطح ADA نیز در بیماران سلی به طور معنی داری بالاتر از بیماران غیرسلی بود (میانگین: 68 واحد در لیتر در بیماران سلی در مقایسه 19 در بیماران پلورال افیوژن بدخیم، 30 در پلورال افیوژن پاراپنومونیک).  

Sun و همکاران [11] در مطالعه‏ای به بررسی ارزش تشخیصی اینترلوکین-27 در پلورال افیوژن سلی پرداخته‏اند. در این مطالعه در مجموع 76 بیمار پلورال افیوژن تحت درمان قرار گرفتند که در مطابقت با ماهیت مایع پلورال به صورت زیر تقسیم شدند: (1) گروه توبرکلوزیس (40 نفر)، شامل 22 مرد و 18 زن با سن 19 تا 73 سال،  (2) گروه بدخیم (36 نفر)، شامل 20 مرد و 16 زن با سن 33 سال تا 78 سال، از جمله سرطان ریه (28 نفر)، لنفوم (3 نفر)، مری (1 نفر) و محل تومور اولیه نامشخص (4 نفر). سطح IL-27 در پلورال افیوژن سلی 321 ± 1402 نانوگرم بر لیتر به طور معنی داری بالاتر از سطح آن در پلورال افیوژن بدخیمی (133 ± 556 نانوگرم بر لیتر) بود. با توجه به منحنی راک، مقدار کات‏آف IL-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی 838 نانوگرم بر لیتر بود و نرخ‏های حساسیت، ویژگی، و دقت IL-27، به ترتیب 95 درصد، 2/97 درصد، و 1/96 درصد بودند.

Valdés و همکاران [12] در مطالعه‏ای به بررسی ارزش تشخیصی اینترلوکین-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی پرداخته‏اند. در این مطالعه در مجموع 431 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن به صورت زیر تقسیم‏بندی شدند: توبرکلوزیس (70 نفر)، نئوپلاستیک (146 نفر)، پاراپنومنیک (58 نفر)، امپیماس (28 نفر)، میسلانئوس (41 نفر)، و ترانسوداتیو (88 نفر) بودند. اینترلوکین-27، آدنوزین دی آمیناز (ADA)، ADA2، اینترفرون گاما (IFNγ) و پروداکت‏های (IL-27 • ADA) و (IL-27 • ADA2) در تمام مایعات اندازه گیری شدند. عملکرد تشخیصی IL-27 با استفاده از تجزیه و تحلیل ROC ارزیابی شد. با نقطه برش 0.55 نانوگرم بر لیتر، IL-27 دارای حساسیت 91.4 درصد و ویژگی 85.1 درصد بود که به طور معنی داری کمتر از بقیه­ی پارامترها بود. سطح زیر منحنی ROC (0.963) بود که به طور معنی داری کمتر از بقیه نشانگرها (به جز IFNγ) بود. با این حال، اینترلوکین-27، حساسیت ADA و ADA-2 را از طریق پروداکت‏های (IL-27 • ADA) و (IL-27 • ADA2) (100درصد برای هر دو) بهبود می‏بخشد.

Li و همکاران [13] در مطالعه‏ای در سال 2013 به بررسی سطح پلورال افیوژن اینترلوکین-27 در بیماران مبتلا به سل بررسی همبستگی محتوایی بین آن و آدنوزین دآمیناز (ADA) پرداخته‏اند. در این مطالعه، سطح پلورال افیوژن اینترلوکین-27 و ADA در 38 افیوژن‏ پلورال توبرکلوزیس و 30 افیوژن‏ پلورال بدخیم با استفاده از روش ELISA شناسایی شدند. سطح پلورال افیوژن اینترلوکین-27 در افراد مبتلا به سل بطور معنی داری بالاتر از آن در افراد مبتلا به سل بدخیم بوده و سطوح IL-27 و ADA با یکدیگر همبستگی داشت. در مجموع این مطالعه نشان داد که اینترلوکین-27 به همراه ADA می‏تواند به عنوان یک نشانگر التهابی موثر برای تشخیص بالینی پلورال افیوژن سلی استفاده شود.

Wu و همکاران [14] در مطالعه‏ای در سال 2013 به مقایسه‏ی دقت تشخیصی پلورال IL-27، IFN-γ و ADA و بررسی دقت تشخیصی ترکیب IL-27، IFN-γ و/یا  ADA برای افتراق TPE از افیوژن پلورال با علل دیگر پرداخته‏اند. غلظت‏های IL-27، IFN-γ  و ADA به طور همزمان در مایعات پلورال و سرم 40 بیمار مبتلا به TPE،  26 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن بدخیم، هفت نفر با پلورال افیوژن عفونی و هشت نفر با پلورال افیوژن ترانسوداتیو توسط آزمون آنزیم ایمنی مرتبط و روش رنگ آمیزی تعیین شدند. شاخص‏های بیوشیمیایی مربوطه نیز به طور همزمان تعیین شدند. غلظت‏های پلورال IL-27 و IFN-γ در گروه سل به طور معنی داری بالاتر از آنهایی بود که در گروه‏های بدخیم، عفونی و ترانسوداتیو قرار داشتند. غلظت ADA در TPE به طور معنی داری بالاتر از آن‏هایی بود که در MPE یا افیوژن ترانسوداتیو قرار داشتند، در حالی که بسیار پایین‏تر از آنهایی بود که در افیوژن‏های عفونی قرار داشتند. در میان این سه بیومارکر، IL-27 بیشتر برای تشخیص TPE موثر بود که نقطه برش 900.8 نانوگرم بر لیتر بود.  IL-27 حساسیت بالای 95 درصد و ویژگی 97.6 درصد برای تشخیص افتراقی TPE از غیر TPEها  را داشت. ترکیب‏ IL-27، IFN-γ و ADA باعث حساسیت یا ویژگی 100 درصد شد.

Yang و همکاران [15] در مطالعه‏ای در سال 2012 به بررسی حضور اینترلوکین-27 در پلورال افیوژن‏ها و ارزیابی ارزش تشخیصی پلورال آن بود. غلظت‏های اینترلوکین-27 در مایعات پلورال و سرم از 68 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن سل، 63 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن بدخیم، 22 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن عفونی و 21 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن ترانسوداتیو تعیین شدند. غلظت پلورال IL-27 در گروه سل به طور معنی داری بالاتر از غلظت آن در گروه‏های بدخیم، عفونی و ترانسوداتیو بود. نتایج این مطالعه نشان داد که سطوح IL-27 می‏تواند برای هدف تشخیصی پلورال افیوژن سل، با مقدار برش 1007 نانوگرم در لیتر استفاده شوند و IL-27 دارای حساسیت 92.7 درصد  و ویژگی 99.1 درصد برای تشخیص پلورال افیوژن سلی از پلورال افیوژن غیر سلی می‏باشد.

در مطالعه دیگری که مهشید طالبی طاهر و همکارانش در سال 1384 در تهران انجام داده و در آن به بررسی میزان آنزیم آدنوزین دآمیناز در انواع پلورال افیوژن در بیمارستان های فیروزگر و رسول اکرم پرداختند و در آن 65 نمونه مایع پلورال را مورد بررسی قرار دادند، گزارش کردند که ازین تعداد 25 مورد سلی و بقیه غیرسلی بوده است. انها گزارش کردند که مقدار ADA به سطح تشخیصی برای سل u/l 45 برای 22 بیمار بوده است و در بقیه بیماران از 45 کمتر بوده است. حساسیت و ویژگی تست ADA در تشخیص پلورال افیوژن سلی به ترتیب 88 و 90 % بود. در مطالعه آنها مثبت بودن ADA به طور معنی داری در افتراق پلورال افیوژن سلی و غیرسلی موثر بوده است(16).

در مطالعه دیگری که نیازی و همکارانش در سال 88 در زاهدان انجام داده و د رآن به بررسی سطح آدنوزین دآمیناز در پلورال افیوژن و تعیین کارایی آن در تشخیص پلورال افیوژن ناشی از سل پرداخته و د رآن 27 بیمار سلی و 58 بیمار غیرسلی را مورد برررسی قرار دادند، گزارش کردند که  میانگین سطح ADA در گروه بیماران مبتلا به سل به طور معنی داری بالاتر از گروه بیماران غیرسلی بود (14 ± 39  در مقایسه با 9 ± 22 واحد بر لیتر). در مطالعه آنها حساسیت، اختصاصیت، ارزش اخباری مثبت و منفی به ترتیب 70.3، 91.3، 79.1 و 86.8 درصد به دست آمد.(17).

 با توجه به اهمیت تشخیص به موقع و درمان پلورال افیوژن و با توجه عوامل متعددی(سل ،  افیوژن ناسی از بدخیمی،  افیوژن پاراپنومونیک،  افیوژن آمپیم،  آمبولی ریه،  آبسه زیر دیافراگم،  بیماری‏های کلاژن واسکولار، و غیره )که سبب ایجاد پلورال افیوژن  می شود و عوراض ناشی از این بیماری ، بر آن شدیم تا  این مطالعه را با هدف ارزیابی کارایی اندازه‏گیری اینترلوکین-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی و مقایسه آن با سطح ADA افیوژن سلی در جهت تشخیص بهتر و دقیق تر پلورال افیوژن سلی انجام دهیم.

پلورال افیوژن سلی (TPE) ناشی از نوعی ازیاد حساسیت تاخیری نسبت به ورود آنتی‏ژن‏های توبرکولین-مانند، به فضای پلورال پس از پارگی کانون ﮐﺎزﺋوز ساب‏ پلورال است [1]. پلورال افیوژن سلی یک تظاهر خارج ریوی شایع از بیماری سل بوده و یکی از شایع‏ترین علل پلورال افیوژن (PE)، به ویژه در مناطق با شیوع بالای سل است [2،3]. این بیماری معمولا با درد قفسه سینه، سرفه، تب، و پلورال لنفوسیتی اگزوداتیو همراه است [1،2]. در صورت عدم درمان، این بیماری معمولا بطور خود به خود برطرف می‏شود، اگرچه تقریبا در 60 درصد از این موارد، بعدا سل فعال در محل‏های اکستراپلورال گسترش می‏یابد [1].

استاندارد طلایی (ویژگی 100 درصد) برای تشخیص پلورال افیوژن سلی بصورت جداسازی مایکوباکتریوم توبرکلوزیس از مایع پلورال یا نمونه‏های بیوپسی پلورال است . نشان دادن گرانولوم در بیوپسی پلورال، یک روش جایگزین با ویژگی پایین‏تر (تقریبا 95 درصد) اما هنوز هم قابل قبول است [1،2]. حساسیت کم (تا 40  درصد) کشت‏های مایع پلورال و تهاجمی بودن روش‏های بیوپسی پلورال باعث توسعه این مفهوم می‏گردد که بتوان پلورال افیوژن سلی را با استفاده از بیومارکرهای مایع پلورال تشخیص داد.  نشان داده شده است که آدنوزین دی آمیناز (ADA) که یک آنزیم لنفوسیت T بوده و تبدیل آدنوزین و دئوکسی‏آدنوزین را به اینوزین و دئوکسی‏اینوزین تسریع می‏کند، یکی از دقیق‏ترین بیومارکرها برای این منظور است [1،2،4،5]. از سال  1978میلادی، میزان  ADAبه عنـوان یـک تـست تشخیصی برای پلورزی سلی انـدازه گیـری مـیگـردد و ایـن تست در کشورهایی که شیوع سل در آنها بالاست به میـزان بیشتری مورد استفاده قرار مـیگیـرد. از مزایـای ایـن تـست میتـوان بـه ارزان بـودن و حـساسیت تشخیـصی بـالای آن %90-100 اشاره نمود. ADA  با غلظت بالا (بالای 40 واحد بر لیتر) در پلورال افیوژن ناشی از سل دیده می شود و دو ایزوانزیم مهم دارد که ADA-1 در تمام سلول ها یافت می شود و لی ADA-2 منعکس کننده فعالیت مونوسیت و ماکروفاژ است و برای سل پلورال اختصاصی تر است. قسمت عمده فعالیت ADA در پلورال افیوژن ناشی از سل مربوط به ADA-2 می باشد.

در یک متا آنالیز از 63 مطالعه با 42 درصد شیوع سل پلورال (در محدوده 19تا 70 درصد)، ADA، حساسیت 92 درصد و ویژگی 90 درصد برای تشخیص پلورال افیوژن سلی را داشته است [4]. با وجود دقت بالای ADA گزارش شده در این متاآنالیز، نتایج مثبت کاذب معمولا با پاراپنومونیک، لنفوماتوز، روماتوئید، و گاهی اوقات با پلورال افیوژن بدخیم مشاهده می‏شوند، در حالی که TPEها با سطوح پایین ADA (نتایج منفی کاذب) نیز ممکن است گاهی اوقات رخ دهند [1،2،5].  Porcel و همکاران قبلا نشان داده‏اند که ارزش پیش بینی کنندگی ADA به شدت وابسته به شیوع بیماری سل پلورال در جمعیتی است که در آن آزمون به کار می‏رود. گایدلاین‏های فعلی، استفاده از ADA را به عنوان یک تست rule in در جمعیت‏های با شیوع پایین سل پلورال پیشنهاد نمی‏کنند و مفید بودن آن را تنها به رد بیماری محدود می‏کنند [5-7].

اخیرا گزارش شده است که اینترلوکین-27 (IL-27)، که یک سایتوکاین از اعضای مشترک از خانواده‏های اینترلوکین 12 و 23 به حساب می‏آید و به وسیله سلول‏های عرضه کننده آنتی ژن ترشح می‏شود، دارای حساسیت 93 درصد و ویژگی 99 درصد در تشخیص پلورال افیوژن سلی است که دلالت بر این موضوع دارد که این نشانگر ممکن است دقیق‏تر از ADA برای این منظور باشد [8]. یک مطالعه‏ی دیگر نشان داده است که پروداکت این دو بیومارکر (یعنی حاصلضرب مقدار IL-27 در ADA، که به صورت  IL-27•ADA نشان داده می‏شود) می‏تواند حساسیت ADA در تشخیص پلورال افیوژن سلی را بهبود بخشد [9].

Skouras و همکاران [10] در مطالعه‏ای در سال 2015 به بررسی ارزش تشخیصی IL-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی پرداخته‏اند. در این مطالعه نمونه‏های مایع پلورال از بیماران مبتلا به پلورال افیوژن اگزودا برای سطوح IL-27 و ADA مورد ارزیابی قرار گرفتند. در مطالعه آنها میانگین سطح IL-27 در بیماران سلی به طور معنی داری بالاتر از بیماران غیرسلی بود (میانگین: 1060 نانوگرم در لیتر در بیماران سلی در مقایسه 126 در بیماران پلورال افیوژن بدخیم، 101 در پلورال افیوژن پاراپنومونیک).  میانگین سطح ADA نیز در بیماران سلی به طور معنی داری بالاتر از بیماران غیرسلی بود (میانگین: 68 واحد در لیتر در بیماران سلی در مقایسه 19 در بیماران پلورال افیوژن بدخیم، 30 در پلورال افیوژن پاراپنومونیک).  

Sun و همکاران [11] در مطالعه‏ای به بررسی ارزش تشخیصی اینترلوکین-27 در پلورال افیوژن سلی پرداخته‏اند. در این مطالعه در مجموع 76 بیمار پلورال افیوژن تحت درمان قرار گرفتند که در مطابقت با ماهیت مایع پلورال به صورت زیر تقسیم شدند: (1) گروه توبرکلوزیس (40 نفر)، شامل 22 مرد و 18 زن با سن 19 تا 73 سال،  (2) گروه بدخیم (36 نفر)، شامل 20 مرد و 16 زن با سن 33 سال تا 78 سال، از جمله سرطان ریه (28 نفر)، لنفوم (3 نفر)، مری (1 نفر) و محل تومور اولیه نامشخص (4 نفر). سطح IL-27 در پلورال افیوژن سلی 321 ± 1402 نانوگرم بر لیتر به طور معنی داری بالاتر از سطح آن در پلورال افیوژن بدخیمی (133 ± 556 نانوگرم بر لیتر) بود. با توجه به منحنی راک، مقدار کات‏آف IL-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی 838 نانوگرم بر لیتر بود و نرخ‏های حساسیت، ویژگی، و دقت IL-27، به ترتیب 95 درصد، 2/97 درصد، و 1/96 درصد بودند.

Valdés و همکاران [12] در مطالعه‏ای به بررسی ارزش تشخیصی اینترلوکین-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی پرداخته‏اند. در این مطالعه در مجموع 431 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن به صورت زیر تقسیم‏بندی شدند: توبرکلوزیس (70 نفر)، نئوپلاستیک (146 نفر)، پاراپنومنیک (58 نفر)، امپیماس (28 نفر)، میسلانئوس (41 نفر)، و ترانسوداتیو (88 نفر) بودند. اینترلوکین-27، آدنوزین دی آمیناز (ADA)، ADA2، اینترفرون گاما (IFNγ) و پروداکت‏های (IL-27 • ADA) و (IL-27 • ADA2) در تمام مایعات اندازه گیری شدند. عملکرد تشخیصی IL-27 با استفاده از تجزیه و تحلیل ROC ارزیابی شد. با نقطه برش 0.55 نانوگرم بر لیتر، IL-27 دارای حساسیت 91.4 درصد و ویژگی 85.1 درصد بود که به طور معنی داری کمتر از بقیه­ی پارامترها بود. سطح زیر منحنی ROC (0.963) بود که به طور معنی داری کمتر از بقیه نشانگرها (به جز IFNγ) بود. با این حال، اینترلوکین-27، حساسیت ADA و ADA-2 را از طریق پروداکت‏های (IL-27 • ADA) و (IL-27 • ADA2) (100درصد برای هر دو) بهبود می‏بخشد.

Li و همکاران [13] در مطالعه‏ای در سال 2013 به بررسی سطح پلورال افیوژن اینترلوکین-27 در بیماران مبتلا به سل بررسی همبستگی محتوایی بین آن و آدنوزین دآمیناز (ADA) پرداخته‏اند. در این مطالعه، سطح پلورال افیوژن اینترلوکین-27 و ADA در 38 افیوژن‏ پلورال توبرکلوزیس و 30 افیوژن‏ پلورال بدخیم با استفاده از روش ELISA شناسایی شدند. سطح پلورال افیوژن اینترلوکین-27 در افراد مبتلا به سل بطور معنی داری بالاتر از آن در افراد مبتلا به سل بدخیم بوده و سطوح IL-27 و ADA با یکدیگر همبستگی داشت. در مجموع این مطالعه نشان داد که اینترلوکین-27 به همراه ADA می‏تواند به عنوان یک نشانگر التهابی موثر برای تشخیص بالینی پلورال افیوژن سلی استفاده شود.

Wu و همکاران [14] در مطالعه‏ای در سال 2013 به مقایسه‏ی دقت تشخیصی پلورال IL-27، IFN-γ و ADA و بررسی دقت تشخیصی ترکیب IL-27، IFN-γ و/یا  ADA برای افتراق TPE از افیوژن پلورال با علل دیگر پرداخته‏اند. غلظت‏های IL-27، IFN-γ  و ADA به طور همزمان در مایعات پلورال و سرم 40 بیمار مبتلا به TPE،  26 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن بدخیم، هفت نفر با پلورال افیوژن عفونی و هشت نفر با پلورال افیوژن ترانسوداتیو توسط آزمون آنزیم ایمنی مرتبط و روش رنگ آمیزی تعیین شدند. شاخص‏های بیوشیمیایی مربوطه نیز به طور همزمان تعیین شدند. غلظت‏های پلورال IL-27 و IFN-γ در گروه سل به طور معنی داری بالاتر از آنهایی بود که در گروه‏های بدخیم، عفونی و ترانسوداتیو قرار داشتند. غلظت ADA در TPE به طور معنی داری بالاتر از آن‏هایی بود که در MPE یا افیوژن ترانسوداتیو قرار داشتند، در حالی که بسیار پایین‏تر از آنهایی بود که در افیوژن‏های عفونی قرار داشتند. در میان این سه بیومارکر، IL-27 بیشتر برای تشخیص TPE موثر بود که نقطه برش 900.8 نانوگرم بر لیتر بود.  IL-27 حساسیت بالای 95 درصد و ویژگی 97.6 درصد برای تشخیص افتراقی TPE از غیر TPEها  را داشت. ترکیب‏ IL-27، IFN-γ و ADA باعث حساسیت یا ویژگی 100 درصد شد.

Yang و همکاران [15] در مطالعه‏ای در سال 2012 به بررسی حضور اینترلوکین-27 در پلورال افیوژن‏ها و ارزیابی ارزش تشخیصی پلورال آن بود. غلظت‏های اینترلوکین-27 در مایعات پلورال و سرم از 68 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن سل، 63 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن بدخیم، 22 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن عفونی و 21 بیمار مبتلا به پلورال افیوژن ترانسوداتیو تعیین شدند. غلظت پلورال IL-27 در گروه سل به طور معنی داری بالاتر از غلظت آن در گروه‏های بدخیم، عفونی و ترانسوداتیو بود. نتایج این مطالعه نشان داد که سطوح IL-27 می‏تواند برای هدف تشخیصی پلورال افیوژن سل، با مقدار برش 1007 نانوگرم در لیتر استفاده شوند و IL-27 دارای حساسیت 92.7 درصد  و ویژگی 99.1 درصد برای تشخیص پلورال افیوژن سلی از پلورال افیوژن غیر سلی می‏باشد.

در مطالعه دیگری که مهشید طالبی طاهر و همکارانش در سال 1384 در تهران انجام داده و در آن به بررسی میزان آنزیم آدنوزین دآمیناز در انواع پلورال افیوژن در بیمارستان های فیروزگر و رسول اکرم پرداختند و در آن 65 نمونه مایع پلورال را مورد بررسی قرار دادند، گزارش کردند که ازین تعداد 25 مورد سلی و بقیه غیرسلی بوده است. انها گزارش کردند که مقدار ADA به سطح تشخیصی برای سل u/l 45 برای 22 بیمار بوده است و در بقیه بیماران از 45 کمتر بوده است. حساسیت و ویژگی تست ADA در تشخیص پلورال افیوژن سلی به ترتیب 88 و 90 % بود. در مطالعه آنها مثبت بودن ADA به طور معنی داری در افتراق پلورال افیوژن سلی و غیرسلی موثر بوده است(16).

در مطالعه دیگری که نیازی و همکارانش در سال 88 در زاهدان انجام داده و د رآن به بررسی سطح آدنوزین دآمیناز در پلورال افیوژن و تعیین کارایی آن در تشخیص پلورال افیوژن ناشی از سل پرداخته و د رآن 27 بیمار سلی و 58 بیمار غیرسلی را مورد برررسی قرار دادند، گزارش کردند که  میانگین سطح ADA در گروه بیماران مبتلا به سل به طور معنی داری بالاتر از گروه بیماران غیرسلی بود (14 ± 39  در مقایسه با 9 ± 22 واحد بر لیتر). در مطالعه آنها حساسیت، اختصاصیت، ارزش اخباری مثبت و منفی به ترتیب 70.3، 91.3، 79.1 و 86.8 درصد به دست آمد.(17).

 با توجه به اهمیت تشخیص به موقع و درمان پلورال افیوژن و با توجه عوامل متعددی(سل ،  افیوژن ناسی از بدخیمی،  افیوژن پاراپنومونیک،  افیوژن آمپیم،  آمبولی ریه،  آبسه زیر دیافراگم،  بیماری‏های کلاژن واسکولار، و غیره )که سبب ایجاد پلورال افیوژن  می شود و عوراض ناشی از این بیماری ، بر آن شدیم تا  این مطالعه را با هدف ارزیابی کارایی اندازه‏گیری اینترلوکین-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی و مقایسه آن با سطح ADA افیوژن سلی در جهت تشخیص بهتر و دقیق تر پلورال افیوژن سلی انجام دهیم.

1. سطوح  آدنوزین دی آمیناز در بیماران سلی و غیر سلی تفاوت معناداری دارد.
2. سطوح  اینترلوکین-27 در بیماران سلی و غیر سلی تفاوت داری دارد.
3. آیا بین سطوح آدنوزین دی آمیناز و اینترلوکین-27 در بیماران مبتلا به پلورال افیوژن سلی همبستگی وجود دارد؟

تعیین مقایسه میانگین IL-27 و ADA  در بیماران با پلورال افیوژن سلی و غیر سلی  

1. تعیین و مقایسه سطوح  آدنوزین دی آمیناز در نمونه‏ی مایع پلورال بیماران مبتلا به پلورال افیوژن سلی و غیر سلی
2. تعیین و مقایسه  سطوح  اینترلوکین-27 در نمونه‏ی مایع پلورال بیماران مبتلا به پلورال افیوژن سلی و غیر سلی
3. تعیین  همبستگی‏ سطح آدنوزین دی آمیناز با سطح اینترلوکین-27 به تفکیک در بیماران مبتلا به پلورال افیوژن سلی و غیر سلی

دانشگاه علوم پزشکی زاهدان

بیمارستانهای علی ابن ابیطالب وبوعلی زاهدان                                                                                                                                                                 

پلورال افیوژن:

تعریف علمی: به تجمع بیش از حد مایع در فضای پلورال، پلورال افیوژن گفته می‏شود. تقسیم بندی آن به دو گروه اگزوداتیو و ترانسوداتیو برای تشخیص علت زمین‏های ایجاد آن لازم است  [1].

تعریف عملی: در این تحقیق، منظور بیماران مبتلا به پلورال افیوژن اگزوداتیو است که با معیار لایت تعیین می‏شود.

اینترلوکین-27:

تعریف علمی: اینترلوکین-27 یک سایتوکاین از اعضای مشترک از خانواده‏های اینترلوکین 12 و 23 به حساب می‏آید و به وسیله سلول‏های عرضه کننده آنتی ژن ترشح می‏شود.

تعریف عملی: منظور از اینترلوکین-27در این مطالعه عبارتست سطوح اندازه‏گیری شده آن در نمونه‏های مایع پلورال بیماران مبتلا به پلورال افیوژن سلی.

آدنوزین دی آمیناز:

تعریف علمی: آدنوزین دی آمیناز آنزیمی است که باعث دآمینه شدن آدنوزین و تبدیل آن به اینوزین و داکسی اینوزین می‌شود.

تعریف عملی: منظور از آدنوزین دی آمیناز در این مطالعه عبارتست سطوح اندازه‏گیری شده آن در نمونه‏های مایع پلورال بیماران مبتلا به پلورال افیوژن سلی.

این مطالعه از نوع تحلیلی)مورد شاهدی) است.

جامعه‏ ی آماری در تحقیق حاضر عبارت است از بیماران مبتلا به پلورال افیوژن اگزوداتیو مراجعه کننده به بیمارستانهای علی ابن ابیطالب وبوعلی زاهدان طی سال‏های 1395 تا1396.

معیار ورود: داشتن تشخیص پلورال افیوژن اگزادتیو

معیار خروج:

ابتلا به سایر بیماری های التهابی و عفونی موثر یر سطح سرمی سایتوکاین های التهابی

عدم همکاری بیماران

در عرض یک سال نمونه ها به صورت سرشماری جمع آوری خواهد شد که طبق بررسی های به عمل آمده تعداد بیماران احتمالا حدود 60 نفر خواهد بود.

روش نمونه‏گیری به صورت سرشماری سطحی سال 1395-96 می باشد.                                                                                                                       

ابزار جمع‏آوری اطلاعات از طریق فرم‏های اطلاعاتی ضمیمه خواهد شد.

در این مطالعه که به منظور بررسی کارایی اندازه‏گیری اینترلوکین-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی و مقایسه آن با سطح ADA افیوژن سلی انجام می‏گیرد، بیماران  مبتلا به پلورال افیوژن اگزوداتیو با روش نمونه‏گیری غیراحتمالی آسان (نمونه‏های در دسترس) وارد مطالعه شده و به دو گروه پلورال افیوژن ناشی از سل و پلورال افیوژن ناشی از عللی غیر از سل تقسیم خواهند شد. این بیماران از بین آن دسته از بیماران انتخاب خواهند شد که پلورال افیوژن قابل توجه در گرافی رخ قفسه سینه یا پلورال افیوژن بیش از یک سانتی‏متر در گرافی لترال دکوبیتیوس قفسه سینه داشته باشند. از این بیماران توراکوسنتز تشخیصی ازمایع پلور به عمل خواهد آمد،توراکوسنتز از بیمار درحالت نشسته دو فضا پایین تر از اسکپولا و در خط خلفی اگزیلا توسط سرنگ 50 سی سی انجام شده و مایع پلور بدست آمده برای بررسی از لحاظ پروتئین،LDH، و اندازه‏گیری سطوح ADA و IL-27 توسط Kit IL-27 (Boster) و Kit ADA-2(EastBiopharm) به ازمایشگاه فرستاده خواهد شد. سطح سرمی ADA توسط کیت EastBiopharm - Human adenosine deaminase (ADA-2) سنجیده خواهد شد . روش سنجش ELISA می باشد که برای اینکار ابتدا ۵ سی سی مایع پلور از هر بیمار گرفته می شود و در فریزر در دمای 20- درجه سانتی گراد تا پایان مطالعه نگهداری خواهد شد. حساسیت این 0.05 واحد بر لیتر  است. جهت سنجش سطح سرمی IL- 27 نیز پس از نمونه گیری ، مشابه توضیحات قبل نمونه سرم پلور بیماران نگهداری شده و در پایان توسط کیت Boster immunoleader  Human IL-27 به روش الایزا سطح سرمی اینترلوکین ۲۷ سنجیده خواهد شد. در پایان مطالعه سطح سرمی ADA در تمام نمونه ها توسط کیت مذکور سنجیده می شود.افتراق بین پلورال افیوژن اگزوداتیو و ترانسوداتیو بر اساس معیار Light خواهد بود که در پلورال افیوژن اگزوداتیو یکی از سه مورد زیر وجود دارد در حالی که در پلورال افیوژن ترانسوداتیو هیچ کدام از موارد زیر وجود ندارد: نسبت پروتئین مایع پلور به پروتئین سرم بیشتر از 5/0، نسبت LDH مایع پلور به LDH سرم بیشتر از 6/0، LDH مایع پلور بیشتر از 3/2 حداکثر نرمال LDH سرم. پس از انتخاب بیماران مبتلا به پلورال اگزوداتیو، اقدامات تشخیصی دیگر مثل PCR مایع پلور از نظر سل، بیوپسی پلور و اندازه‏گیری فاکتورهای روماتولوژیک (مثل RF، ANA، و Anti dsDNA سرم) در موارد شک به بیماری‏های کلاژن واسکولار انجام خواهد گرفت. همین طور بررسی پاسخ به درمان ضد سل در موارد شک بالینی قوی به سل، سی تی اسپیرال یا اسکن پرفیوژن ریه در صورت شک به آمبولی ریه، برونکوسکوپی، و برونکوآلوئولارلاواژ نیز انجام خواهد شد. در انتها بیماران مبتلا به پلورال افیوژن اگزوداتیو که علل پلورال افیوژن در آن‏ها و نیز ابتلا یا عدم ابتلای آنها به سل مشخص شده است برای مطالعه انتخاب و در دو گروه مبتلا به سل و غیر مبتلا به سل قرار خواهند گرفت. تمام اطلاعات و یافته‏ها در فرم اطلاعاتی مربوط به هر بیمار ثبت شده و پس از تکمیل با توجه به اهداف مطالعه، سطوح، پلورال، حساسیت، ویژگی ADA و IL-27 تعیین و با یکدیگر مقایسه خواهد شد.

شایان ذکر است که معیارهای تشخیصی پلورال افیوژن ناشی از سل عبارت است از یکی از موارد زیر: یافتن باسیل سل در مایع پلور یا بیوپسی پلور؛ یافتن گرانولوم ناشی از سل در بیوپسی پلور؛ PCR مثبت مایع پلور برای باسیل سل؛ پاسخ مثبت به درمان ضد سل در بیماری که علایم بالینی و رادیوگرافیک با سل مطابقت دارد و کشت مثبت باسیل سل در نموه خلط در صورتی که هیچ علت قابل توجیه دیگری برای پلورال افیوژن اگزوداتیو وجود نداشته باشد. معیارهای تشخیصی پلورال افیوژن غیر سلی نیز عبارت است از: افیوژن ناسی از بدخیمی، افیوژن پاراپنومونیک، افیوژن آمپیم، آمبولی ریه،  و دیگر عللی مثل آبسه زیر دیافراگم، بیماری‏های کلاژن واسکولار، و غیره.

داده‏ها پس از جمع آوری توسط نرم افزار آماری SPSS  نسخه 21 و در سطح اطمینان 95 درصد با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی، تعیین شاخص های پراکندگی و رسم نمودار ) و تحلیلی (رسم منحنی راک و محاسبه حساسیت، ویژگی، و دقت و آزمون مستقل –ضریب همبستگی پیرسون) تجزیه و تحلیل خواهند شد.

راهنمای عمومی اخلاق در پژوهشهای علوم پزشکی دارای آزمودنی انسانی  در جمهوری اسلامی ایران

1. هدف اصلی هر پژوهش‌باید ارتقای سلامت انسان‌ها توأم با رعایت کرامت و حقوق ایشان باشد.
2. در پژوهش بر آزمودنی انسانی، سلامت و ایمنی فرد فرد آزمودنی‎ها در طول و بعد از اجرای پژوهش، بر تمامی مصالح دیگر اولویت دارد. هر پژوهشی که بر روی آزمودنی انسانی انجام می‌گیرد، باید توسط افرادی طراحی و اجرا شود که تخصص و مهارت بالینی لازم و مرتبط را داشته باشند. در کارآزمایی‌های بالینی  بر روی بیماران یا داوطلب‌های سالم نظارت پزشک دارای مهارت و دانش متناسب الزامی است.
3. پژوهش بر انسان فقط در صورتی توجیه‌پذیر است که منافع بالقوه‌ی آن برای هر فرد آزمودنی بیش‌تر از خطرهای  آن باشد. در پژوهش‌های دارای ماهیت غیر درمانی، سطح آسیبی که آزمودنی در معرض آن قرار می‌گیرد نباید بیش‌تر از آن‌چه باشد که مردم عادی در زندگی روزمره‌ی خود با آن مواجه می‌شوند. حصول اطمینان از این امر برعهده‌ی طراحان، مجریان و همکاران پژوهش و تمامی شوراهای بررسی یا پایش‌کننده‌ی پژوهش از جمله کمیته‌ی اخلاق در پژوهش‌ است.
4. مواردی از قبیل سرعت، سهولت کار، راحتی پژوهشگر، هزینه‌ی پایین‌تر و/ یا صرفاً عملی بودن آن به هیچ وجه نباید موجب قرار دادن آزمودنی در معرض خطر یا زیان افزوده یا تحمیل هر گونه محدودیت اختیار اضافی به وی شود.
5. قبل از آغاز هر پژوهش پزشکی ، باید اقدامات  اولیه جهت به حداقل رساندن زیان احتمالی وارده به آزمودنی‌ها و تامین سلامت آن‌ها انجام گیرد.
6. اگر در حین اجرای پژوهش مشخص شود که خطرات شرکت در این پژوهش برای آزمودنی‌ها بیش از فواید بالقوه‌ی آن است، باید آن پژوهش بلافاصله متوقف شود.
7. هر پژوهشی باید بر اساس و منطبق بر یک طرح‌نامه (پروپوزال) به انجام برسد. در کارآزمایی‌های بالینی باید علاوه بر طرح نامه، دستورالعمل (پروتکل) نیز تهیه و ارائه شود. طرح‌نامه و دستورالعمل باید شامل تمامی اجزای ضروری باشد. از جمله بخش ملاحظات اخلاقی، اطلاعات مربوط به بودجه، حمایت کننده‌ها، وابستگی‌های سازمانی، موارد تعارض منافع بالقوه‌ی دیگر، مشوق‌های شرکت کنندگان، پیش بینی درمان و یا جبران خسارت افراد آسیب دیده در پژوهش .در مواردی که لازم است رضایت‌نامه‌ی آگاهانه به‌صورت کتبی اخذ شود، فرم رضایت‌نامه باید تدوین و به طرح‌نامه پیوست شده باشد. پیش از تصویب یا تأیید طرح‌نامه از سوی کمیته‌ی مستقل اخلاق در پژوهش، نباید اجرای پژوهش شروع شود.
8. کمیته‌ی اخلاق در پژوهش علاوه بر بررسی و تصویب طرح‌نامه و دستورالعمل، این حق را دارد که طرح‌‌ها را در حین و بعد از اجرا را از نظر رعایت ملاحظات اخلاقی مورد پایش قرار دهد. اطلاعات و مدارکی که برای پایش از سوی کمیته‌ی اخلاق درخواست می‌شود، باید از سوی پژوهشگران در اختیار این کمیته گذاشته شود.    
9. انتخاب آزمودنی‌های بالقوه از میان جمعیت بیماران یا هر گروه جمعیتی دیگر، باید منصفانه باشد، به‌نحوی که توزیع بارها (خطرات یا هزینه‌ها) و منافع شرکت در پژوهش، در آن جمعیت و کل جامعه، تبعیض‌آمیز نباشد.
10. کسب رضایت آگاهانه و آزادانه در هر پژوهشی که بر روی آزمودنی انسانی اجرا می‌شود، الزامی است. این رضایت باید به شکل کتبی باشد. در مواردی که اخذ رضایت آگاهانه‌ی کتبی غیر ممکن یا قابل صرف‌نظر باشد، باید موضوع با ذکر دلایل به کمیته‌ی اخلاق منتقل شود. در صورت تأیید کمیته‌ی اخلاق، اخذ رضایت کتبی قابل تعویق یا تبدیل به رضایت شفاهی یا ضمنی خواهد بود.
11. اگر در طول اجرای پژوهش تغییری در نحوه اجرای پژوهش داده شود یا اطلاعات جدیدی به دست آید که احتمال داشته باشد که بر تصمیم آزمودنی مبنی بر ادامه‌ی شرکت در پژوهش تاثیر گذار باشد، باید موضوع به اطلاع کمیته‌ی اخلاق رسانده شود و در صورت موافقت کمیته با ادامه‌ی پژوهش، مراتب به اطلاع آزمودنی رسانده شود و رضایت آگاهانه مجددا اخذ گردد.
12.  پژوهشگر باید از آگاهانه بودن رضایت اخذشده اطمینان حاصل کند. برای این منظور، در تمامی پژوهش‌های پزشکی، اعم از درمانی و غیردرمانی، پژوهشگر موظف است فرد در نظر گرفته شده به‌عنوان آزمودنی را از تمامی اطلاعاتی که می‌توانند در تصمیم‌گیری او مؤثر باشند، به‌نحو مناسبی آگاه سازد. این اطلاعات مشتملند بر: عنوان و اهداف پژوهش، طول مدت پژوهش، روشی که قرار است به‌کار گرفته شود (شامل احتمال تخصیص تصادفی به گروه‌مورد یا شاهد)، منابع تأمین بودجه، هر گونه تعارض منافع احتمالی، وابستگی  سازمانی پژوهشگر، و فواید و زیان‌هایی که انتظار می‌رود مطالعه در بر داشته باشد. هم‌چنین، هر آزمودنی باید بداند که می‌تواند هر لحظه که بخواهد از مطالعه خارج شود و باید درباره‌ی خطرات و زیان‌های بالقوه‌ی ناشی از ترک زودرس پژوهش آگاه و پشتیبانی شود. پژوهشگر هم‌چنین باید به تمامی سؤالات و دغدغه‌های این افراد، با حوصله و دقت پاسخ بدهد. این موارد باید در رضایت‌نامه‌ی آگاهانه منعکس شود.
13. پژوهشگر باید از آزادانه بودن رضایت اخذ شده اطمینان حاصل کند. رفتارهایی که به هر نحوی متضمن تهدید، اغوا، فریب و یا اجبار باشد موجب ابطال رضایت آزمودنی می‌شود. به فرد باید فرصت کافی برای مشاوره با افرادی که مایل باشد – نظیر اعضای فامیل یا پزشک خانواده - داده شود. هم‌چنین، در پژوهش‌هایی که پژوهشگر مقام سازمانی بالاتری نسبت به آزمودنی  داشته باشد، دلایل این شیوه‌ی جذب آزمودنی، باید توسط کمیته‌ی اخلاق  تأیید شود، در این موارد شخص ثالث و معتمدی باید رضایت را دریافت کند.
14. پژوهشگر ارشد مسؤول مستقیم ارائه‌ی اطلاعات کافی و به زبان قابل فهم برای آزمودنی ، اطمینان از درک اطلاعات ارائه شده، و اخذ رضایت آگاهانه است. در مواردی که بنا به‌دلیلی، نظیر زیاد بودن تعداد آزمودنی‌ها، این اطلاع‌رسانی از طریق شخص دیگری انجام می‌گیرد، این پژوهشگر ارشد است که مسؤول انتخاب فردی آگاه و مناسب برای این کار و حصول اطمینان از تأمین شرایط مذکور در این بند است.
15. در پژوهش‌هایی که از مواد بدنی (شامل بافت‌ها و مایعات بدن انسان)  یا داده‌هایی استفاده می‌شود که هویت صاحبان آن‌ها معلوم یا قابل کشف و ردیابی است، باید برای جمع‌آوری، تحلیل، ذخیره‎سازی و /یا استفاده‌ی مجدد از آن‌ها رضایت آگاهانه گرفته شود. در مواردی که اخذ رضایت غیرممکن باشد یا اعتبار پژوهش را خدشه‌دار کند، می‌توان در صورت بررسی مورد و تصویب کمیته‌ی اخلاق ، از داده‌ها یا مواد بدنی ذخیره شده، بدون اخذ رضایت آگاهانه استفاده کرد.
16. عدم قبول شرکت در پژوهش، یا ادامه ندادن به همکاری، نباید هیچ‌گونه تأثیری بر خدمات درمانی که در همان مؤسسه – نظیر بیمارستان – به فرد ارائه می‌شود، داشته باشد. این موضوع باید در فرایند اخذ رضایت آگاهانه، به آزمودنی اطلاع داده شود.
17.  از گروه‌های آسیب‌پذیر هیچ‌گاه نباید (به دلایلی چون سهولت دسترسی ) به عناون آزمودنی ترجیحی استفاده شود. پژوهش پزشکی با استفاده از گروه‌ها یا جوامع آسیب‌پذیر تنها در صورتی موجه است که با هدف پاسخگویی به نیازهای سلامت و اولویت‌های همان گروه یا جامعه طراحی و اجرا شود و احتمال معقولی وجود داشته باشد که همان گروه یا جامعه از نتایج آن پژوهش سود خواهد برد.
18. در پژوهش بر روی گروه‌های آسیب‌پذیر، وظیفه‌ی اخذ رضایت آگاهانه مرتفع نمی‌شود. در مورد افرادی که سرپرست قانونی دارند، پژوهشگر موظف است که علاوه بر اخذ رضایت آگاهانه از سرپرست قانونی، متناسب با ظرفیت خود فرد، از وی رضایت آگاهانه اخذ کند. در هر حال، باید به امتناع این افراد از شرکت در پژوهش احترام گذاشته شود.
19. اگر در حین اجرای پژوهش، آزمودنی دارای ظرفیت، ظرفیت خود را از دست بدهد یا آزمودنی فاقد ظرفیت، واجد ظرفیت شود، باید با توجه به تغییر حاصله، رضایت آگاهانه برای ادامه‌ی پژوهش از سرپرست قانونی یا خود فرد اخذ شود. 
20. پژوهشگر مسؤول رعایت اصل رازداری و حفظ اسرار آزمودنی‌ها و اتخاذ تدابیر مناسب برای جلوگیری از انتشار آن است. هم‌چنین، پژوهشگر موظف است که از رعایت حریم خصوصی آزمودنی‌ها در طول پژوهش اطمینان حاصل کند. هرگونه انتشار داده‌ها یا اطلاعات به‌دست آمده از بیماران باید بر اساس رضایت آگاهانه انجام گیرد.
21. هر نوع آسیب یا خسارت ناشی از شرکت در پژوهش باید بر طبق قوانین مصوب جبران خسارت شود. این امر باید در هنگام طراحی پژوهش لحاظ شده باشد. نحوه‌ی تحقق این امر ترجیحاً به‌صورت پوشش بیمه‌ای نامشروط باشد.
22. در پایان پژوهش، هر فردی که به‌عنوان آزمودنی به آن مطالعه وارد شده است، این حق را دارد که درباره‌ی نتایج مطالعه آگاه شود و از مداخلات یا روش‌هایی که سودمندی‌شان در آن مطالعه نشان داده شده است، بهره‌مند شود.
23. پژوهشگران موظفند که نتایج پژوهش‌های خود را صادقانه ، دقیق، و کامل منتشر کنند. نتایج، اعم از منفی یا مثبت، و نیز منابع تأمین بودجه، وابستگی  سازمانی، و تعارض منافع – در صورت وجود – باید کاملاً آشکارسازی شوند. پژوهشگران نباید در هنگام عقد قرارداد انجام پژوهش، هیچ  گونه شرطی را مبنی بر حذف یا عدم انتشار یافته‌هایی که از نظر حمایت کننده‌ی پژوهش  مطلوب نیست، بپذیرند.
24. نحوه‌ی گزارش نتایج پژوهش باید ضامن حقوق مادی و معنوی تمامی اشخاص مرتبط با پژوهش، از جمله خود پژوهشگر یا پژوهشگران، آزمودنی‌ها و مؤسسه‌ی حمایت کننده‌ی  پژوهش باشد.
25. گزارش‌ها و مقالات حاصل از پژوهش‌هایی که مفاد این راهنما را نقض کرده‌اند، نباید برای انتشار پذیرفته شوند.

26.روش پژوهش نباید با ارزش‌های اجتماعی، فرهنگی و دینی  جامعه در تناقض باشد                                                                                                   

عدم تمایل بیماران برای شرکت در مطالعه که سعی خواهد شد با توضیح کامل اهداف مطالعه، این نقیصه را برطرف نمود.                                                                    

اینترلوکین-27،  پلورال افیوژن سلی، آدنوزین دی آمیناز                                                                                                                                          

1. Light RW. Update on tuberculous pleural effusion. Respirology 2010;15:451–8.
2. Perez-Rodriguez E, Light RW. Effusions from infections: tuberculosis. In: Light RW, Lee YCG, editors. Textbook of pleural diseases, 2nd edn. Hodder Arnold; 2008 pp 366–78.
3. Qiu L, Teeter LD, Liu Z, Ma X, Musser JM, Graviss EA. Diagnostic associations between pleural and pulmonary tuberculosis. J Infect 2006;53:377–86.
4. Liang QL, Shi HZ, Wang K, Qin SM, Qin XJ. Diagnostic accuracy of adenosine deaminase in tuberculous pleurisy: a meta-analysis. Respir Med 2008;102:744–54.
5. Hooper C, Lee YC, Maskell N, Group BTSPG. Investigation of a unilateral pleural effusion in adults: British Thoracic Society Pleural Disease Guideline 2010. Thorax 2010;65: 4–17.
6. Rothman KJ. Epidemiology: an introduction. 2nd edn. Oxford University Press; 2012;235–53.
7. Porcel JM, Esquerda A, Bielsa S. Diagnostic performance of adenosine deaminase activity in pleural fluid: a single-center experience with over 2100 consecutive patients. Eur J Intern Med 2010;21:419–23.
8. Yang WB, Liang QL, Ye ZJ, Niu CM, Ma WL, Xiong XZ, et al. Cell origins and diagnostic accuracy of interleukin 27 in pleural effusions. PLoS One 2012;7:e40450.
9. Valdes L, San Jose E, Ferreiro L, Golpe A, Gude F, Alvarez-Dobano JM, et al. Interleukin 27 could be useful in the diagnosis of tuberculous pleural effusions. Respir Care 2014;59:399–405.
10. Skouras VS, Magkouta SF, Psallidas I, Tsilioni I, Maragozidis P, Gourgoulianis KI, Kalomenidis I. Interleukin-27 improves the ability of adenosine deaminase to rule out tuberculous pleural effusion regardless of pleural tuberculosis prevalence. Infectious Diseases. 2015 Jul 3;47(7):477-83.
11. Sun M, Yan D, Jiang S, Gu X, Ma W. [Diagnostic value of interleukin-27 in tuberculous pleural effusion]. Zhonghua yi xue za zhi. 2014 Sep;94(34):2641-4.
12. Valdés L, San José E, Ferreiro L, Golpe A, Gude F, Álvarez-Dobaño JM, Pereyra MF, Toubes ME, González-Barcala FJ. Interleukin 27 could be useful in the diagnosis of tuberculous pleural effusions. Respiratory care. 2013 Aug 20:respcare-02749.
13. LI JP, GUAN J, XU XL. Expression and significance of pleural effusion level of IL-27 in tubercular pleurisy sufferer. Jilin Medical Journal. 2013;19:003.
14. Wu YB, Ye ZJ, Qin SM, Wu C, Chen YQ, Shi HZ. Combined detections of interleukin 27, interferon-γ, and adenosine deaminase in pleural effusion for diagnosis of tuberculous pleurisy. Chinese medical journal. 2012 Dec;126(17):3215-21.
15. Yang WB, Liang QL, Ye ZJ, Niu CM, Ma WL, Xiong XZ, Du RH, Zhou Q, Zhang JC, Shi HZ. Cell origins and diagnostic accuracy of interleukin 27 in pleural effusions. PLoS One. 2012 Jul 9;7(7):e40450.

در این مطالعه که به منظور بررسی کارایی اندازه‏گیری اینترلوکین-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی و مقایسه آن با سطح ADA افیوژن سلی انجام می‏گیرد، بیماران  مبتلا به پلورال افیوژن اگزوداتیو با روش نمونه‏گیری غیراحتمالی آسان (نمونه‏های در دسترس) وارد مطالعه شده و به دو گروه پلورال افیوژن ناشی از سل و پلورال افیوژن ناشی از عللی غیر از سل تقسیم خواهند شد. این بیماران از بین آن دسته از بیماران انتخاب خواهند شد که پلورال افیوژن قابل توجه در گرافی رخ قفسه سینه یا پلورال افیوژن بیش از یک سانتی‏متر در گرافی لترال دکوبیتیوس قفسه سینه داشته باشند. از این بیماران توراکوسنتز تشخیصی ازمایع پلور به عمل خواهد آمد. مایع پلور بدست آمده برای بررسی از لحاظ پروتئین،LDH، و اندازه‏گیری سطوح ADA و IL-27 به ازمایشگاه فرستاده خواهد شد. افتراق بین پلورال افیوژن اگزوداتیو و ترانسوداتیو بر اساس معیار Light خواهد بود که در پلورال افیوژن اگزوداتیو یکی از سه مورد زیر وجود دارد در حالی که در پلورال افیوژن ترانوداتیو هیچ کدام از موارد زیر وجود ندارد: نسبت پروتئین مایع پلور به پروتئین سرم بیشتر از 5/0، نسبت LDH مایع پلور به LDH سرم بیشتر از 6/0، LDH مایع پلور بیشتر از 3/2 حداکثر نرمال LDH سرم. پس از انتخاب بیماران مبتلا به پلورال اگزوداتیو، اقدامات تشخیصی دیگر مثل PCR مایع پلور از نظر سل، بیوپسی پلور و اندازه‏گیری فاکتورهای روماتولوژیک (مثل RF، ANA، و Anti dsDNA سرم) در موارد شک به بیماری‏های کلاژن واسکولار انجام خواهد گرفت. همین طور بررسی پاسخ به درمان ضد سل در موارد شک بالینی قوی به سل، سی تی اسپیرال یا اسکن پرفیوژن ریه در صورت شک به آمبولی ریه، برونکوسکوپی، و برونکوآلوئولارلاواژ نیز انجام خواهد شد. در انتها بیماران مبتلا به پلورال افیوژن اگزوداتیو که علل پلورال افیوژن در آن‏ها و نیز ابتلا یا عدم ابتلای آنها به سل مشخص شده است برای مطالعه انتخاب و در دو گروه مبتلا به سل و غیر مبتلا به سل قرار خواهند گرفت. تمام اطلاعات و یافته‏ها در فرم اطلاعاتی مربوط به هر بیمار ثبت شده و پس از تکمیل با توجه به اهداف مطالعه، سطوح، پلورال، حساسیت، ویژگی، و دقت ADA و IL-27 تعیین و با یکدیگر مقایسه خواهد شد.

ندارد

 با توجه به اهمیت تشخیص به موقع و درمان پلورال افیوژن و با توجه عوامل متعددی(سل ،  افیوژن ناسی از بدخیمی،  افیوژن پاراپنومونیک،  افیوژن آمپیم،  آمبولی ریه،  آبسه زیر دیافراگم،  بیماری‏های کلاژن واسکولار، و غیره )که سبب ایجاد پلورال افیوژن  می شود و عوراض ناشی از این بیماری ، بر آن شدیم تا  این مطالعه را با هدف ارزیابی کارایی اندازه‏گیری اینترلوکین-27 در تشخیص پلورال افیوژن سلی و مقایسه آن با سطح ADA افیوژن سلی در جهت تشخیص بهتر و دقیق تر پلورال افیوژن سلی انجام دهیم.

ندارد

ندارد

هزینه طرح تحقیقاتی بر عهده ی مجری یا مجریلت طرح میباشد

سی تی اسپیرال یا اسکن پرفیوژن ریه/ برونکوسکوپی/

نتایج ازمایشها روشهای بکار رفته به اطلاع بیمار خواهد رسید واین نتایج بصورت کاملا محرمانه وصرفا جهت مقاصد پژوهش بکار خواهد رفت وهویت بیماری وی در چارچوب قانون وجامعه و خانواده محرمانه خواهد ماند

جهت پاسخگویی09156759466

شرکت من در مطالعه  کاملا اختیاری است وازاد خواهم بود که از شرکت درمطالعه امتناع نموده یا هر زمان که مایل بودم بدون انکه تغییری در نحوه رفتار پزشک درمانگر یا نحوه درمان و مراقبت اینجانب ایجاد شود از پژوهش مذکور خارج شوم

با توجه به اطلاعات موجود در این فرم وتوضیحات حضوری مجری طرح یا همکاران طرح موافقت خود را با شرکت دراین مطالعه  اعلان مینمایم. یک نسخه از این فرم به من داده شده و فرصت خواندن ان را داشته ام