بررسی بیان mRNA و ایمونوهیستوشیمی Menin در کبد بیماران مبتلا به سرطان هپاتوسلولار ناشی از HBV و مقایسه با گروه کنترل سالم

هپاتیت اختلالات بالینی- پاتولوژیکی و بیوشیمیایی است که از تخریب سلول های کبدی به علت عوامل ویروسی، سموم، داروها، بیماریها و یا تهاجم سیستم ایمنی به کبد بوجود می آیند(1).  بر اساس گزارش سازمان بهداشت جهانی  WHO حدود 2 میلیارد نفر از جمعیت جهان شواهد سرولوژیکی ابتلا به عفونت با ویروس هپاتیت  B [Hepatitis B Virus (HBV)] را دارند که حدود 400-360 میلیون نفر آنان به عفونت مزمن HBV مبتلا می باشند] ناقل مزمن: (Chronic Hepatitis B Virus Carrier)[. 15 تا 40 درصد ناقلین مزمن در معرض عوارض درازمدت بیماری شامل سیروز یا نارسایی کبدی، کارسینوم هپاتوسلولار (HCC) و مرگ قرار دارند. سالیانه حدود 500000-700000 مورد مرگ ناشی از HBV گزارش می شود (2). ایران جزو کشورهای با آلودگی خفیف تا متوسط ( International Endemicity) است که شیوع سرمی عفونت HBV 35 درصد و نسبت جمعیت ناقل مزمن 5-7/1 درصد است (3) و حدود 56-51 درصد بیماران سیروتیک ایرانی شواهد عفونت مزمن HBV را دارند (4).

امکان پیشرفت عفونت مزمن HBV به سیروز و نارسایی کبدی و یا کارسینوم هپاتوسلولارطی چند دهه وجود دارد بطوریکه حدود نیمی از موارد سیروز و بیش از نیمی از موارد هپاتوسلولار کارسینوم در سطح جهان ناشی از عارضه طولانی مدت عفونت مزمن HBV می باشد (5). هپاتوسلولار کارسینوم یا HCC پنجمین گونه شایع از تومورهای بدخیم و سومین علت عمده مرگ و میر مرتبط با سرطان است (6). بنابراین، تشخیص زود هنگام برای بهبود میزان بقای بیماران بسیار مهم است. نسبت ابتلا به هپاتوسل کارسینوما در بیماران مزمن عفونت HBV ، 25 تا 35 برابر افراد غیر آلوده به HBV است و در کسانی که آلوده به هر دو ویروس HBV و HCV می باشند احتمال سرطان کبد 130 برابر بیشتر از افراد غیر آلوده است. میزان مرگ و میر سالانه از بیماری های حاصله از HBV در دنیا 2/1 میلیون نفر می باشد (7).

دوره پیشرفت هپاتوسلولار کارسینوم (HCC) به لحاظ کلینیکی بسیار سریع است، میزان پاسخ به درمان های دارویی ضعیف بوده و پیش آگهی ضعیفی دارد. سیروز ناشی از هپاتیت B و C  عمده ترین عامل خطر بروز HCC در نظر گرفته شده زیرا بسیاری از بیماران مبتلا به عفونت مزمن هپاتیت برای یک دوره زمانی طولانی بدون علامت باقی می مانند و ناگهان با عارضه پیشرفته سیروز کبدی مواجه می شوند (8).  عدم وجود نشانگرهای پیش بینی کننده مناسب،  منجر به بروز غیر قابل پیش بینی و تهاجمی سیروز کبدی در بیماران مبتلا به عفونت مزمن هپاتیت B شده و این مسئله زمینه تشخیص دیر هنگام HCC، پیشرفت بیماری و همچنین پیش آگهی ضعیف را فراهم کرده است. در حال حاضر، به لحاظ بالینی آلفا فتوپروتئین (AFP)  شایع ترین نشانگر بدخیمی های اولیه کبد است که عمدتا در ترکیب با اکوگرافی کبدی برای تشخیص HCC  در بیماران مبتلا به سیروز به کار می رود. با این وجود در برخی حالات بالا رفتن میزان AFP موقتی است و در مواردی هم در صورت بروز نکروز بدون تبدیل به HCC  مقدار AFP افزایش میابد (9).

پروتئین Menin توسط ژن MEN1 کد می شود. جهش در این ژن باعث ایجاد سندرم نئوپلازی چندگانه غدد درون ریز نوع یک (Multiple Endocrine Neoplasia type 1 (MEN1) ) شده و عمدتا با ایجاد تومور در ارگان های اندوکرین از قبیل جزایر لانگرهانس پانکراس، غدد پاراتیروئید و غده هیپوفیز همراه است (10-12). بیماران مبتلا به این سندرم واجد یک جهش ژرم لاین در ژن MEN1 هستند که منجر به حذف آلل هتروزیگوت MEN1 در تومور های اندوکرین می شود. این پدیده، اهمیت Menin را به عنوان یک سرکوبگر تومور بالقوه نشان می دهد. چنین جهش هایی در سرتاسر نواحی کد کننده ژن پراکنده هستند اما مکانشان کاملا مشخص نیست. جهش ژن MEN1 اغلب در بیماران مبتلا به تومورهای نواحی اندوکرین پانکراس و پاراتیروئید نیز دیده می شود (11). در این راستا دیده شده است که موش های واجد جهش حذف هتروزیگوت MEN1 علائم سندرم انسانی MEN1 را نشان می دهند. همچنین حذف کامل ژن MEN1 در موش ها موجب نقص تکامل ارگان های حیاتی متعدد و مرگ در دوره جنینی می شود (13).

پروتئین Menin  از 610 اسید آمینه تشکیل شده و در موجوداتی مانند دروزوفیلا و انسان ردیابی شده اما در رده های پست تر ماند مخمر یا Caenorhabditis elegans وجود ندارد که نشان می دهد این ژن از لحاظ تکاملی یک ژن نسبتا جدید است (14). با اینکه Menin  در بسیاری از ارگان های جنین موش و طی مراحل تکامل آن بیان می شود، اما عملکرد آن وابسته به نوع بافت بوده و گاهی نقش های ضد و نقیضی بین ارگان های متفاوت ایفا می کند. به عنوان مثال Menin  تومورزایی در ارگان های اندوکرین را مهار کرده اما در بروز لوسمی در مغز استخوان ضروری است (15-17).

همچنین گزارش شده است که Menin  قابلیت سرکوب هایپرپلازی و ایجاد تومور در ارگان هایی مانند ریه (18)، پروستات (19) و پستان (20) را دارا است و می تواند موجب تشدید دیابت در موش ها شود (21). پروتئین Menin  فعالیت ارگان هایی از قبیل استخوان (22) و کبد (23, 24) را تحت تاثیر قرار می دهد. اطلاعات دقیقی از چگونگی عملکرد Menin  در این ارگان ها در دست نیست اما به نظر می رسد با تنظیم مسیر های پیام رسانی متعدد نقش خود را ایفا می کند. پرولاکتین و فاکتور رشد TGF-β از جمله پروتئین های پیام رسانی هستند که فعالیت Menin  را تنظیم می کنند (25). همچنین جهش های ناشی از جایگزینی های تک آمینو اسیدی در Menin  می تواند منجر به افزایش اتصال یوبی کوئیتین به پروتئین های هدف و تخریب پروتئین در پروتئازوم ها شده که این پدیده به بوسه مرگ (kiss of death) معروف است(26, 27). با توجه به اینکه دومین های پروتئین Menin  هیچ هومولوگی در سایر پرتئین ها ندارد، شناسایی عملکردهای بیوشیمیایی آن تا کنون چالش برانگیز بوده است و به همین دلیل مکانیسم سرکوب تومور توسط Menin  بدرستی شناخته نشده است (27). هرچند Menin  در همه بافت ها بیان می شود اما میزان بیان آن متفاوت است (25, 28). پروتئین Menin  یک پروتئین هسته ای است و تا حدی در سیتوپلاسم و حتی غشا سلول قابل مشاهده است. پروتئین Menin  از ناحیه انتهای C خود می تواند یه DNA متصل شود و عملکرد آن را تحت تاثیر قرار دهد. انواع پروتئین های فعال کننده رونویسی، مهار کننده رونویسی، پروتئین های پیام رسان با Menin  برهم کنش دارند. نتیجه این تعاملات از تنظیم و کنترل تعمیر DNA تا تغییرات ساختاری سلول را شامل می شود (29).

مطالعه Ren و همکاران در سال 2016 نشان داد که پروتئین Menin  در رده های سلولی سرطان کبد Huh7   وHep3B2.1-7 به شدت بیان می شود. تمرکز بیان عمدتا در هسته سلول بود. همچنین در صورت افزایش سوماتوستاتین، سطح بیان سیتوزولی Menin  در سرطان کبد افزایش می یابد (30). نتایج مطالعه Ren فرضیه مسیر انتقالی هسته-سیتوپلاسم-غشا Menin  در سلول های سرطانی کبد را نیز تایید کرد.

در مطالعه ای که توسط Pierre و همکاران در سال 2006 و به منظور بررسی عملکرد Menin  در مکانیسم مولکولی تبدیل سیروز به هپاتوسل کارسینوما انجام شد، نتایج نشان داد که سطح بیان ژن MEN1 در تومورهای کبدی افزایش یافته و نیز با سایز تومور ارتباط مستقیمی دارد. از طرفی در صورت بروز سیروز، افزایش پایدار میزان MENI-Mrna و نیز Mrna پروتئین کلاژن در نمونه های مبتلا به هپاتوسل کارسینوم دیده شد. همچنین طی فرایند فیبروژنز، فعالیت سلول های قمری کبد تحت کنترل میزان بیان MEN1 است (23).

مطالعه دیگری نشان می دهد که Menin  در مسیر های پیام رسانی TGF-β نیز شرکت می کند. این پدیده نشان دهنده ارتباط نزدیک میان بروز فیبروز و بدخیمی های کبدی است (31, 32).

مطالعات اپیدمیولوژی نشان می دهد که عفونت مزمن HBV از عوامل عمده بروز HCC می باشد. شیوع واقعی ابتلا به سرطان کبد در ایران هنوز ناشناخته است اما 80 درصد از موارد مبتلا به این سرطان دارای هپاتیت B می باشند (33). نظر به اهمیت این سرطان کشنده در دنیا و با در نظر گرفتن میزان مرگ و میر این سرطان و با توجه به عدم وجود برنامه های غربالگری، تشخیص زودهنگام بیماری، افزایش بروز این سرطان و پایین بودن بقای بیماران مبتلا به دلیل تشخیص بیماری در سطوح پیشرفته این سرطان، قصد داریم در این تحقیق  با کمک تکنیک های ایمونوهیستوشیمی و  PCR میزان مشارکت پروتئین Menin  را در تشخیص و پیش آگهی بیماران HBV مستعد ابتلا به HCC بررسی کنیم.

• میزان بیان ژن بیومارکر Menin  (MEN1) در بافت کبد مبتلایان به عفونت مزمن HBV، HCC، HBV+HCC و سالم متفاوت است.
•  میزان بروز ایمونوهیستوشیمیایی بیومارکر Menin  (MEN1) در بافت کبد مبتلایان به عفونت مزمن HBV، HCC، HBV+HCC و سالم متفاوت است.

• تعیین میزان بیان mRNA و بروز ایمونوهیستوشیمی Menin  در کبد بیماران مبتلا به سرطان هپاتوسلولار ناشی از HBV  و مقایسه با کنترل سالم

• تعیین میزان بیان ژن بیومارکر Menin  (MEN1) در بافت کبد مبتلایان به عفونت مزمن HBV، HCC، HBV+HCC و مقایسه با گروه کنترل سالم.
• تعیین میزان بروز ایمونوهیستوشیمیایی بیومارکر Menin  (MEN1) در بافت کبد مبتلایان به عفونت مزمن HBV، HCC، HBV+HCC و مقایسه با گروه کنترل سالم.

• دانشگاه علوم پزشکی زاهدان و سایر موسسات آموزشی پژوهشی

• ویروس هپاتیت  B: Hepatitis B Virus (HBV )
• سرطان اولیه سلول های کبدی (HCC)، Hepatocellular carcinoma
• واکنش زنجیره ای پلیمراز ترانس کریپتاز معکوس کمی (QRT-PCR)،(RT-PCR)quantification reverse transcription polymerase chain reaction :یکی از انواع روش های واکنش زنجیره ای پلیمراز است که برای شناسایی میزان بیان RNA استفاده می شود.
• ایمونوهیستوشیمی (IHC : immunohistochemistry) روند تشخیص آنتی ژن (برای مثال پروتئینها) در سلول های یک مقطع بافتی توسط اصل اتصال آنتی بادی خاص به آنتی ژن در بافت های بیولوژیکی است.

موردی- شاهدی

در این مطالعه از نمونه های مربوط به طرح پایان نامه شماره 7262 استفاده خواهد شد. که خلاصه سابقه انها به شرح زیر است: 

چهار گروه وارد مطالعه می شوند:

گروه مورد:  بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن B (HBV) و هپاتوسل کارسینوم (HCC)، بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن B و هپاتوسل کارسینوم (HBV+HCC) و گروه کنترل سالم

معیارهای ورود: ابتلا به هپاتیت B، ابتلا به هپاتوسل کارسینوم، ابتلا به HBV + HCC

معیارهای خروج: افراد سیگاری، زنان باردار، بیماران دیابت نوع یک و دو، بیماران قلبی عروقی و کلیوی، HIV ، HCV ، افراد واجد ضایعات سرطانی خوش خیم و یا بدخیم در سایر ارگان ها.

نمونه هایی که سلامت آنها به لحاظ ابتلا به  HBV و HCC توسط پزشکان متخصص تائید گردیده و معیارهای خروج را نیز نداشتند در گروه کنترل قرار گرفتند. این افراد به منظور نمونه برداری کبد جهت اهدا بافت مراجعه می کنند و سلامت آنها از هر لحاظ مورد تائید می باشد.

با توجه به شیوع متوسط هپاتوسلولار کارسینوما در ایران و با استفاده از فرمول تعیین حجم نمونه برای داده های زوجی اسمی و همچنین با توجه به حجم نمونه سایر مقالات، حجم نمونه برای هر گروه به تعداد 30 عدد در نظر گرفته شده است.

نمونه های مورد نظر  مربوط به طرح شماره 7262 و از بین نمونه های مبتلا به HBV و HCC که شاخص های ورود به مطالعه را داشته باشند و نیز افراد کنترل که در آرشیو بخش بافت شناسی موجود است انتخاب می شوند. تهیه مقاطع بافتی، مطالعات ایمونوهیستوشیمی و عکس برداری در بخش بافت شناسی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان و تست های مولکولی در آزمایشگاه مرکز تحقیقات بیماری های عفونی و گرمسیری زاهدان انجام خواهد شد.

پس از انجام آزمایش های مولکولی بر روی نمونه RNA استخراج شده از بافت، با روش RT-PCR میزان بیان بیومارکر Menin  تعیین می گردد.

برای بررسی تغییرات بافت شناسی و میزان بیان بیومارکر در این بافت از تکنیک ایمونوهیستوشیمی استفاده خواهد شد.

استخراج RNA تام  ژنومی با استفاده از کیت استخراج RNA  بر روی نمونه های فریز شده در محیط نیتروژن مایع انجام می شود. با استفاده ازدستگاه اسپکتروفوتومتر نسبت جذب نوری 280/260  اندازه گرفته و نمونه هایی که بهترین خلوص را دارند(2>280/260 OD >1.8 )در 80- درجه سانتیگراد جهت استفاده در فرایند  QRT-PCR فریز می شوند. برای تعیین میزان بیان  RNA بیومارکر  از روش QRT-PCR (Quantification Reverse Transcription Polymerase Chain Reaction) یا واکنش زنجیره ای پلیمراز ترانس کریپتاز معکوس کمی استفاده خواهد شد. در این روش پس از طراحی و تهیه  پرایمرها و پروب های مناسب جهت تکثیر RNA و تولید CDNA مناسب و تکثیر آن برای بیومارکر، واکنش پلیمریزاسیون با استفاده از مواد اولیه خریداری شده از شرکت های معتبر و با استفاده از دستگاه Real Time انجام خواهد شد. پس از تصویب طرح، پرایمرها و پروب های مناسب جهت تکثیر RNA و تولید CDNA با استفاده از دیتا بانک NCBI به آدرس http:www.ncbi.nlm.nih.gov طراحی شده و جهت تولید به شرکت های معتبر سفارش داده خواهد شد. سپس کیت های حاوی مواد اولیه لازم جهت تولید  CDNA و تکثیر آن برای بیومارکر Menin به صورت آماده از شرکت سیناکلون خریداری خواهد شد و مطابق دستور العمل کیت ارزیابی های ژنتیکی انجام خواهد گرفت.جهت بررسی ایمونوهیستوشیمیایی بیوپسی کبد اقدامات ذیل بر روی نمونه ها انجام خواهد شد: آماده سازی نمونه های بافتی،  قالب گیری نمونه ها، برش گیری، رنگ آمیزی تری کروم ماسون، رنگ آمیزی هماتوکسیلین و ائوزین و بررسی میزان بیان بیومارکر Menin  در بافت با استفاده از تکنیک ایمونوهیستوشیمی بر اساس دستورالعمل کیت های مربوطه.

ایمونوهیستوشیمی فرآیندی برای مکان‌یابی پروتئین‌ها در سلول های  یک بافت است. در این روش با استفاده ازآنتی‌بادی‌ها ، آنتی ژن های سلولی شناسایی می‌شود. اساس این روش، قرار دادن برش‎های بافتی تحت تأثیر آنتی بادی‎های خاص برای تشخیص یک سری پروتئین خاص می‎باشد. پروتئین‎های مورد نظر از طریق اتصال آنتی بادی‎ها به یک سوبسترای رنگی شناسایی و حتی تعیین مقدار می‎شوند. به این صورت که محل قرار گیری این مواد ایمونولوژیک دقیقا شناسایی شده و با استفاده از آنتی بادی مناسب به همراه عمل کنژوگاسیون توسط مارکر اختصاصی در کنار محلول های رنگ آمیزی بر روی نمونه های مقاطع تهیه شده انجام می گردد. پس از انجام رنگ آمیزی کانون های کمپلکس  (Ag-Ab) به صورت رنگی مشخص می گردد. این کانون های رنگی دلیل بر وجود پروتئین های مورد نظر بوده و ارزش تشخیصی بسیار بالایی دارد.

برای تعیین وجود یا عدم وجود تفاوت معنی دار در میانگین دو گروه مستقل از آزمون t مستقل استفاده خواهیم کرد(Independent student t test). یکی از نکات مهم در انجام این آزمون پیروی داده ها از توزیع نرمال می باشد و به همین منظور و برای اثبات تبعیت داده ها از توزیع نرمال ابتدا آزمون کولموگروف-اسمیرونوف (one sample Kolmogorov–Smirnov test) انجام خواهد پذیرفت.همچنین هنگام مقایسه دو گروه ممکن است واریانس دو جامعه ای که نمونه ها از آن انتخاب شده اند با یکدیگر برابر باشند و یا برابر نباشند. در هر یک از این دو حالت روش محاسبه t و درجه آزادی F اندکی با یکدیگر متفاوتند. برای تشخیص هریک از این دو حالت از یکدیگر آزمون Levene test به منظور بررسی همسانی واریانس ها مورد استفاده قرار خواهد گرفت. آنالیز واریانس یک طرفه ANOVA و تست Tokey’s posthoc برای مقایسه میانگین ها و تفاوت گروه های آزمایشی مورد استفاده قرار می گیرد. جهت مقایسه متغیرهای کیفی از تست کای اسکوئر و متغیرهای کمی از آزمون ANOVA و تست های نان پارامتریک استفاده خواهد شد. به منظور مقایسه و آنالیز متغیرهای وابسته ای که بیش از دو حالت دارند نیز از مدل رگرسیون لجستیک Multinomial Logistic Regression استفاده خواهد شد. در نهایت نتایج به صورت     گزارش می شود. برای آنالیز تمام داده ها و انجام تست های آماری از نرم افزار SPSS ویرایش 20 بهره خواهیم برد. هنگامیکه 05/0P≤ شود تفاوت ها معنی دار فرض خواهند شد.  

در این مطالعه از نمونه های مربوط به طرح پایان نامه شماره 7262 استفاده خواهد شد که در آرشیو بخش بافت شناسی نگهداری می شوند. کدهای 1،2،3،4،5،10،11،25،28،29،30،31 از دفترچه راهنمای عمومی اخلاق در پژوهش‌های دارای آزمودنی انسانی و همچنین کدهای 1،2،3،6،7،8،9دفترچه راهنمای اخلاقی پژوهش بر روی عضو و بافت انسانی مربوط به بخش عمومی در این طرح رعایت  شده است.

مشکلات مربوط به تهیه مواد اولیه و تجهیزات آزمایشگاهی مورد نیاز عمده ترین محدودیت های اجرای طرح به نظر می رسد زیرا برخی از مواد مورد نیاز باید از منابع خارج از کشور تهیه شوند و در این ارتباط بحث تحریم های اقتصادی خودنمایی می کند. برای مدیریت این محدودیت و همچنین منابع مالی، برخی از محلول ها بصورت دستی تهیه خواهد شد.

Chronic Hepatitis B, Hepatocellular carcinoma, Immunohistochemistry, Menin

1.         Lin CL, Kao JH. Hepatitis B viral factors and clinical outcomes of chronic hepatitis B. J Biomed Sci 2008;15(137-145).

2.         Shepard CW, Simard EP, Finelli L, Fiore AE, Bell BP. Hepatitis B virus infection: epidemiology and vaccination. Epidemiol Rev. 2006;28:112-25.

3.         Alavian SM, Fallahian F, Lankarani KB. The changing epidemiology of viral hepatitis B in Iran. J Gastrointestin Liver Dis. 2007;16(4):403-6.

4.         Shamszad M, Farzadegan H. Hepatitis B related cirrhosis and hepatocellular carcinoma in Iran. J Iran Med Council. 1982;8:228-33.

5.         World Health Organization. Hepatitis B vaccines. WKLY Epidemiol Rec. 2004;79:253-64.

6.         Ferlay J, Bray F, Pisani DM. Cancer Incidence Mortality and Prevalence Worldwide Globocon. 2001;1(5).

7.         Liaw YF, Joseph JYS, Wan CC. Lamivudine for Patients with Chronic Hepatitis B, and Advanced Liver Dis. NEJM. 2004;351(15):1521-31.

8.         Chuang SC, La Vecchia C, Boffetta P. Liver cancer: descriptive epidemiology and risk factors other than HBV and HCV infection. Cancer Lett. 2009;286(1):9-14.

9.         Liaw YF, Tai DI, Chen TJ, Chu CM, Huang MJ. Alpha-fetoprotein changes in the course of chronic hepatitis: relation to bridging hepatic necrosis and hepatocellular carcinoma. Liver. 1986;6(3):133-7.

10.       Chandrasekharappa SC, Guru SC, Manickam P, Olufemi SE, Collins FS, Emmert-Buck MR, et al. Positional cloning of the gene for multiple endocrine neoplasia-type 1. Science. 1997;276(5311):404-7.

11.       Lemos MC, Thakker RV. Multiple endocrine neoplasia type 1 (MEN1): analysis of 1336 mutations reported in the first decade following identification of the gene. Human mutation. 2008;29(1):22-32.

12.       Thakker RV, Newey PJ, Walls GV, Bilezikian J, Dralle H, Ebeling PR, et al. Clinical practice guidelines for multiple endocrine neoplasia type 1 (MEN1). J Clin Endocrinol Metab. 2012;97(9):2990-3011.

13.       Harding B, Lemos MC, Reed AA, Walls GV, Jeyabalan J, Bowl MR, et al. Multiple endocrine neoplasia type 1 knockout mice develop parathyroid, pancreatic, pituitary and adrenal tumours with hypercalcaemia, hypophosphataemia and hypercorticosteronaemia. Endocrine-related cancer. 2009;16(4):1313-27.

14.       Guru SC, Prasad NB, Shin EJ, Hemavathy K, Lu J, Ip YT, et al. Characterization of a MEN1 ortholog from Drosophila melanogaster. Gene. 2001;263(1-2):31-8.

15.       Guru SC, Crabtree JS, Brown KD, Dunn KJ, Manickam P, Prasad NB, et al. Isolation, genomic organization, and expression analysis of Men1, the murine homolog of the MEN1 gene. Mammalian genome : official journal of the International Mammalian Genome Society. 1999;10(6):592-6.

16.       Chen YX, Yan J, Keeshan K, Tubbs AT, Wang H, Silva A, et al. The tumor suppressor menin regulates hematopoiesis and myeloid transformation by influencing Hox gene expression. Proc Natl Acad Sci U S A. 2006;103(4):1018-23.

17.       Yokoyama A, Somervaille TC, Smith KS, Rozenblatt-Rosen O, Meyerson M, Cleary ML. The menin tumor suppressor protein is an essential oncogenic cofactor for MLL-associated leukemogenesis. Cell. 2005;123(2):207-18.

18.       Wu Y, Feng ZJ, Gao SB, Matkar S, Xu B, Duan HB, et al. Interplay between menin and K-Ras in regulating lung adenocarcinoma. J Biol Chem. 2012;287(47):40003-11.

19.       Seigne C, Fontaniere S, Carreira C, Lu J, Tong WM, Fontaniere B, et al. Characterisation of prostate cancer lesions in heterozygous Men1 mutant mice. BMC cancer. 2010;10:395.

20.       Seigne C, Auret M, Treilleux I, Bonnavion R, Assade F, Carreira C, et al. High incidence of mammary intraepithelial neoplasia development in Men1-disrupted murine mammary glands. The Journal of pathology. 2013;229(4):546-58.

21.       Yang Y, Wang H, Hua X. Deletion of the Men1 gene prevents streptozotocin-induced hyperglycemia in mice. Experimental diabetes research. 2010;2010:876701.

22.       Kaji H. Menin and bone metabolism. Journal of bone and mineral metabolism. 2012;30(4):381-7.

23.       Zindy PJ, L'Helgoualc'h A, Bonnier D, Le Bechec A, Bourd-Boitin K, Zhang CX, et al. Upregulation of the tumor suppressor gene menin in hepatocellular carcinomas and its significance in fibrogenesis. Hepatology. 2006;44(5):1296-307.

24.       Cheng P, Yang SS, Hu XG, Zhou XY, Zhang YJ, Jin G, et al. Menin prevents liver steatosis through co-activation of peroxisome proliferator-activated receptor alpha. FEBS letters. 2011;585(21):3403-8.

25.       Karnik SK, Chen H, McLean GW, Heit JJ, Gu X, Zhang AY, et al. Menin controls growth of pancreatic beta-cells in pregnant mice and promotes gestational diabetes mellitus. Science. 2007;318(5851):806-9.

26.       Feng ZJ, Gurung B, Jin GH, Yang XL, Hua XX. SUMO modification of menin. American journal of cancer research. 2013;3(1):96-106.

27.       Canaff L, Vanbellinghen JF, Kanazawa I, Kwak H, Garfield N, Vautour L, et al. Menin missense mutants encoded by the MEN1 gene that are targeted to the proteasome: restoration of expression and activity by CHIP siRNA. J Clin Endocrinol Metab. 2012;97(2):E282-91.

28.       Schnepp RW, Chen YX, Wang H, Cash T, Silva A, Diehl JA, et al. Mutation of tumor suppressor gene Men1 acutely enhances proliferation of pancreatic islet cells. Cancer research. 2006;66(11):5707-15.

29.       La P, Desmond A, Hou Z, Silva AC, Schnepp RW, Hua X. Tumor suppressor menin: the essential role of nuclear localization signal domains in coordinating gene expression. Oncogene. 2006;25(25):3537-46.

30.       Ren F, Xu HW, Hu Y, Yan SH, Wang F, Su BW, et al. Expression and subcellular localization of menin in human cancer cells. Experimental and therapeutic medicine. 2012;3(6):1087-91.

31.       Kaji H, Canaff L, Lebrun JJ, Goltzman D, Hendy GN. Inactivation of menin, a Smad3-interacting protein, blocks transforming growth factor type beta signaling. Proc Natl Acad Sci U S A. 2001;98(7):3837-42.

32.       Bissell DM. Chronic liver injury, TGF-beta, and cancer. Exp Mol Med. 2001;33(4):179-90.

33.       Merat S, Malekzadeh R, Rezvan H, Khalilian M. Hepatitis B in Iran. Arch Iranian Med. 2000;3:192-201.

ویروس هپاتیت B طیف وسیعی از بیماری های حاد و مزمن را ایجاد می کند. مطالعات اپیدمیولوژی نشان می دهد که عفونت مزمن HBV از عوامل عمده بروز HCC می باشد.. نتایج تحقیقات نشان می دهد که میزان مرگ و میر حاصل از سرطان کبد در ایران در طول سالیان اخیر افزایش داشته است. همچنین برآورد می شود که در ایران حدود 1.5 میلیون نفر به هپاتیت B مبتلا هستند که از این تعداد بیش از 15 تا 40 درصد در معرض ابتلا به سیروز کبدی یا سرطان کبد می باشند. نظر به اهمیت این سرطان کشنده در دنیا و با در نظر گرفتن میزان مرگ و میر این سرطان و با توجه به عدم وجود برنامه های غربالگری، تشخیص زودهنگام بیماری، افزایش بروز این سرطان و پایین بودن بقای بیماران مبتلا به دلیل تشخیص بیماری در سطوح پیشرفته این سرطان، دیدگاه ما در این پژوهش این است که با کمک تکنیک ایمونوهیستوشیمی و PCR بیومارکر جدیدی در تشخیص و پیش آگهی بیماران HBV مستعد ابتلا به HCC ارائه دهیم. در مورد این موضوع Menin  به عنوان یک عامل مستقل در شناسایی بیمار و عامل پیش آگهی بیماری و توصیف کننده میزان بقا، انتخاب شده و می تواند گامی موثر در شناسایی زودهنگام بیماران HCC در مراحل اولیه ابتلا بردارد.

ندارد

ندارد

ندارد

ندارد

هزینه  آزمایشات  این طرح به عهده مجریان خواهد بود.

ندارد

نتایج بصورت کاملاً محرمانه و صرفاً جهت مقاصد پژوهش به کار خواهد رفت و هویت بیماری افراد در چارچوب قانون و جامعه و خانواده محرمانه خواهد ماند.

آدرس مجریان طرح جهت پاسخ گویی به سوالات بیماران شرکت کننده در مطالعه:

زاهدان، بزرگراه خلیج فارس، روبروی بیمارستان علی ابن  ابیطالب(ع) مجتمع پزشکی پردیس، گروه بافت شناسی

شرکت من در مطالعه کاملاً اختیاری است و آزاد خواهم بود که از شرکت در مطالعه امتناع نموده یا هر زمان  که مایل بودم بدون آنکه تغییری در نحوه رفتار پزشک درمانگر یا نحوه درمان و مراقبت از بیماری اینجانب ایجاد شود از پژوهش مذکور خارج شوم.

با توجه به اطلاعات موجود در این فرم و توضیحات حضوری مجری یا همکاران طرح موافقت خود را با شرکت در این مطالعه اعلام می نمایم. یک نسخه از این فرم به من داده شده و فرصت خواندن آن را داشته ام.

فرم اطلاعاتی طرح پژوهشی

مطالعه بیان mRNA و بروز ایمونوهیستوشیمی Menin  در کبد بیماران مبتلا به سرطان هپاتوسلولار ناشی از HBV

اطلاعات زمینه ای:

نام ونام خانوادگی: 

گروه شاهد                     شماره .......                         گروه مورد              شماره ..........

سن(سال)  :            

جنس:       مرد                   زن