بررسی مقایسه ای اثرات مصرف کورکومین و نانوکورکومین بر پروفایل لیپیدی، قند خون، مقاومت به انسولین و سطح سرمی آپلین در موش های صحرایی دیابتی

دیابت نوع دو هفتمین علت مرگ و میر در ایالات متحده ی آمریکاست و برآوردها نشان می­دهد که حدود 1/29 میلیون نفر به این بیماری مبتلا هستند. همچنین نه درصد از جمعیت بزرگسال جهان به این بیماری مبتلا می­باشند و این بیماری سالانه باعث مرگ بیش از ۱.۵میلیون نفردر جهان  می­شود (1). از طرف دیگر انتظار می­رود شیوع جهانی آن تا سال ۲۰۳۰ به۳۵۰  میلیون نفر برسد (2). در ایران نیز مطالعات نشان داده اند که شیوع دیابت ۸ درصد می­باشد (3).دیابت نوع دوم بیماری است که به علت افزایش سنتز گلوکز کبدی، ترشح ناکافی انسولین و مقاومت انسولینی ایجاد می­شود. چاقی رکن اصلی مقاومت انسولینی است و از این طریق در ایجاد بسیاری از بیماری­ها از جمله دیابت نقش دارد (3). هنگامی که مقاومت انسولینی ایجاد می­شود بافت­های حساس به انسولین یعنی ماهیچه­ی اسکلتی، کبد و بافت چربی توانایی پاسخ مناسب به انسولین را از دست می­دهند (4).

مقاومت به انسولین به عنوان مهمترین عامل پیشرفت دیابت نوع 2 و گسترش عوارض مرتبط با آن شناخته شده است که با کاهش در عملکرد مطلوب سلول عضلانی برای جذب گلوکز در پاسخ به انسولین ترشحی از سلول های بتای پانکراس تعریف می­شود (4).

اگرچه در گذشته بافت چربی به عنوان جایگاهی برای سنتز و ذخیره­ی تری گلیسیرید در نظر گرفته می­شد؛ اما امروزه مشخص شده است بافت چربی یک اندام فعال اندوکرین است که چندین پروتئین مختلف به نام آدیپوکین تولید می­کند. آدیپوکین­ها نقش­های مهمی در پاتوژنز  دیابت نوع دو بازی می­کنند. (5)

طی دهه اخیر، شمار رو به رشدی از هورمون­های مشتق از آدیپوسیت­ها یا آدیپوکین­ها شامل لپتین، آدیپونکتین، رزیستین، نسفاتین-1، آپلین و ... شناسایی­شده­اند (5). این آدیپوکین­ها ، در تنظیمات فیزیولوژیک ذخیره چربی، متابولیسم و رفتار تغذیه­ای و همچنین در اختلالات مرتبط به چاقی شامل دیابت نوع 2 و فشارخون بالا نقش  دارند ( 6) در سال­های اخیر گزارش شده است که بافت چربی یک آدیپوکین به نام آپلین ترشح می­کند که در متابولیسم کربوهیدرات و عملکرد انسولین نقش دارد ( 7 ). آپلین (Apelin) یک هورمون پپتیدی با 36 اسیدآمینه است که برای اولین بار در سال 1998 از شیره معده گاو به عنوان لیگاند درون زاد گیرنده شبه آنژیوتانسیون 2 (APJ) کشف شد ( 7 ). ژن آپلین در بافت­هایی ازجمله قلب، بیضه­ها، تخمدان، غده­های پستان، مغز، کبد، عضله اسکلتی و کلیه نیز یافت می­شود (6). اخیراً شواهدی گزارش شده که نشان می­دهند آپلین با مقاومت به انسولین در ارتباط است ( 8). سطوح آپلین با تغییر در سطوح انسولین در خون تغییر می­کند و به نظر می­رسد از ترشح انسولین در پانکراس جلوگیری می­کند وغلظت­های در گردش آپلین در انسان­ها و حیوانات چاق و دارای مقاومت انسولین افزایش می­یابد( 9).

دیس لیپیدمی که ناشی از افزایش سطح LDL، تری گلیسرید، کلسترول تام و کاهش سطح HDL می­باشد در بین بیماران دیابتی شایع است.  به طوری که افزایش مقادیر لیپوپروتئین های پلاسما منجر به آترواسکلروز می­شود (2).

کورکومین جزء فعال در زردچوبه است که فعالیت­های بیولوژیکی و فارماکولوژیکی گسترده ای را از خود بروز داده است. کورکومین دارای خواص چشمگیری است و در تحقیقات انجام شده، خواص متعددی مانند فعالیت ضد انعقادی، ضد افسردگی، آنتی میکروبیال، ضد سرطان، ضد تشنج، ضد درد، ضد التهاب، کاهش کلسترول خون، کاهش آرتروز روماتیسمی، کاهش قند خون، کند کردن پیشرفت بیماری آلزایمر، خاصیت آنتی اکسیدانی، آنتی وایرال، آنتی پرولیفراسیون و آنتی آنژیوژنیک از این ترکیب گزارش شده است. (10، 11، 12).

    کورکومین یک عامل ضد التهاب است، عملکرد ضدالتهابی کورکومین به دلیل وجود پیوندهای دوگانه و فرم کتونی ساختار آن است. کورکومین عملکرد آنزیم­های مختلف، پروتئین­ها، پروتئین کینازها، سایتوکین­ها و فاکتورهای رونویسی شناخته شده که به روند التهاب مرتبط هستند را کنترل می­کند (13).

کورکومین به سختی در آب حل می شود (mg/ml 0004/0)  و به شدت به تغییرات  pH فیزیولوژیک حساس است . علاوه بر این، جذب آن از طریق دستگاه گوارش و در محیط های اسیدی، بسیار ضعیف است.(14). مطالعات انجام شده حاکی از آن است که مصرف 12 گرم در روز، از کورکومین در انسان مشکلی ایجاد نمی­کند  و هیچ سمیتی در مصارف زیاد از این ماده، در انسان و حیوان، گزارش نشده است. اما با وجود مصارف زیاد، سطح کورکومین در سرم، کمتر از یک در صد کورکومین مصرفی است و کبد، بیشتر آن را تخریب می­کند، لذا با این وجود اثرات بیولوژیک و درمانی گسترده­ی کورکومین، به خاطر پایداری و فراهمی زیستی پایین و متابولیسم سریع و حذف سیستمیک آن این ماده نتوانسته اثرات مورد انتظار را برآورده کند و استفاده از این ترکیب را به عنوان یک عامل درمانی با چالش روبرو کرده است (15).

بنابراین ارائه­ی روش­هایی که بتواند حلالیت ترکیبات عملکردی گیاهی کم محلول در آب را افزایش دهد و آن­ها را تا رسیدن به محل هدف در بدن محافظت کند سودمند است. افزایش فراهمی زیستی داروها و اسانس­های گیاهی یکی از اهداف فناوری نانو است، مواد نانومقیاس به خاطر ویژگی­های بی نظیری که دارند، فراهمی زیستی داروها را افزایش می­دهند. فراهمی زیستی درصدی از دوز داروست که به صورت فعال وارد گردش خون سیستمیک می­شود (16). در سال­های اخیر راهبردهای مختلفی برای افزایش کارایی و اثربخشی کورکومین صورت گرفته است. استفاده از کورکومین لیپوزومی، کمپلکس فسفولیپیدی کورکومین، نانوذرات کورکومین، نانو کپسول­های کورکومین و آنالوگ های ساختاری کورکومین نمونه­ای از این روش­ها می­باشند (17، 18).

هدف از مطالعه حاضر بررسی مقایسه ای اثرات مصرف کورکومین و نانوکورکومین بر پروفایل لیپیدی، قند خون، مقاومت به انسولین و سطح آپلین در موش­های صحرایی دیابتی می­باشد.

مروری بر مطالعات گذشته:

1)  یک مطالعه ی کارآزمایی بالینی تصادفی دو سو کور، به منظور ارزیابی اثر بخشی کورکومین در تأخیر پیشرفت  دیابت نوع دو در افراد پره دیابت در سال 2012 انجام شد،  این مطالعه شامل 240 نفر بود که با معیارهای پره دیابت مواجه بودند. تمام شرکت کنندگان به صورت تصادفی به مدت 9 ماه هرکدام از کپسول های کورکومین یا پلاسبو  (1500 میلی گرم) در روز دریافت کردند. تغییرات در عملکرد سلول های بتا، مقاومت به انسولین، سیتوکین های ضد التهابی و سایر پارامترها در ابتدا، 3، 6 و 9 ماه در طول مداخله بررسی شد. پس از 9 ماه درمان، 4/16 درصد از شرکت کنندگان در گروه دارونما با دیابت نوع 2 تشخیص داده شدند، در حالیکه در هیچکدام از افراد گروه تحت درمان با کورکومین دیابت نوع 2 تشخیص داده نشد. علاوه بر این، گروه تحت درمان با کورکومین به طور کلی عملکرد کلی سلول های بتا، سطوح پایین HOMA-IR و سطوح بالاتر آدیپونکتین را نشان داد و هیچ عوارض جانبی جدی گزارش نشد. بنابراین، این مطالعه نشان داد که مصرف کورکومین در جمعیت پره دیابت ممکن است اثرات مثبت داشته باشد (19).

2)  Xie  و همکاران در تحقیقی به منظور بهبود فراهمی زیستی کورکومین از نانوذرات پلی لاکتیک کو گلیکولیک اسید ( PLGA) در رت استفاده کردند. آزادسازی کورکومین در این فرمولاسیون در مایعات روده 77 درصد و در مایعات معده 48 درصد گزارش شد. پس از تجویز خوراکی کورکومین همراه با نانوذرات پلیمری ( PLGA) فراهمی زیستی نانوکورکومین به میزان 6/5 برایر نسبت به  کورکومین خالص افزایش پیدا کرد و نیمه عمر طولانی­تری در خون داشت،  احتمالاً بهبود فراهمی زیستی کورکومین به خاطر بهبود حلالیت آبی آن، میزان آزادسازی بیشتر در مایعات روده و افزایش زمان ماندگاری در روده است (20).

3) تحقیقی بر روی 18 خرگوش آترواسکلروتیک که دوز پایین کورکومین دریافت کرده بودند ( 2/6 – 3/1 میلی­گرم به ازای یک کیلوگرم وزن بدن در روز ) نشان داد کورکومین باعث کاهش حساسیت LDL به پراکسیداسیون لیپید، کاهش کلسترول پلاسما و سطح تری گلیسیرید خون می­شود. همچنین مشخص شد دوزهای بالاتر پراکسیداسیون لیپیدی LDL را کاهش نمی­دهد، اما سطح کلسترول و تری  گلیسیرید را کاهش می­دهد. اثر کورکومین بر سطح کلسترول ممکن است به دلیل کاهش جذب کلسترول در روده و افزایش تبدیل کلسترول به اسیدهای صفراوی در کبد باشد.  مهار تجمع پلاکتی توسط کورکومین از طریق تقویت سنتز پروستاسیکلین و مهار سنتز ترومبوکسان است. (21).

4)  گزارش­های متعددی مبنی بر خاصیت پراکسیدانی و آنتی اکسیدانی کورکومین وجود دارد، همچنین کورکومین فعالیت سوپراکسید بالاتری را در مقایسه با مشتقات خود نشان داده است. اثر آنتی اکسیدانی کورکومین اولین بار در سال 1975 به عنوان خنثی کننده رادیکال­های آزاد و مهارکننده­ی گونه­های فعال اکسیژن و نیتروژن مطرح شد تحقیقات نشان می­دهد که کورکومین مانع از اکسیداسیون هموگلوبین می­شود، همچنین اکسیداسیون ناشی از نیترات، با کورکومین دی استیل مهار می­شود. به عنوان یک آنتی اکسیدان، کورکومین در درمان بسیاری از بیماری­ها مانند پارکینسون و بیماریهای خود ایمنی مؤثر است. حتی مشخص شده است که فعالیت آنتی اکسیدانی کورکومین از ویتامین C و E بیشتر است. اما اشکال  عمده­ی همه ی آنتی­اکسیدان­ها جذب کم و فراهمی زیستی پایین آن­هاست،  به همین دلیل محققان در حال تلاش برای توسعه حامل­های نانوساختار بارگذاری شده با آنتی­اکسیدان­ها مانند نانوذرات لیپیدی جامد یا لیپوزوم­ها هستند. کورکومین، DNA و غشای زیستی را در برابر آسیب اکسیداتیو و  پراکسیداسیون محافظت می­کند. همچنین با افزایش سنتز گلوتاتیون به صورت غیرمستقیم به عنوان یک عامل آنتی اکسیدان عمل می­کند که می­تواند فعالیت مولکول­های التهابی را سرکوب کند. (22).

5) در مطالعه یانگ و همکاران ( 2015)، کورکومین به بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 به صورت خوراکی در دوز 500 میلی گرم در روز ( مدت 15-30 روز) داده شد و نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که کورکومین سطح مالون دی آلدهید پلاسما را کاهش می­دهد (23).

6-  در مطالعه­ای که سال 2015 توسط Aekplakorn  و همکاران روی موش­های صحرایی دیابتی انجام شد، نتایج پژوهش نشان داد که کورکومین باعث بهبود سطوح  HbA1C، مقاومت به انسولین و کاهش سطح پلاسمایی قند خون در موش­های دیابتی می­شود (24).

7- در مطالعه رحیمی و همکاران (2017) مکمل نانوکورکومین ( 80 میلی­گرم در روز) در مقایسه با پلاسبو به 70 بیمار دارای دیابت نوع دو به مدت 3 ماه داده شد و نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که مکمل نانو کورکومین در مقایسه با پلاسبو باعث کاهش قابل توجهی در هموگلوبین گلیکوزیله، قند خون ناشتا، تری­گلیسرید پلاسما و BMI می­شود (25).

با توجه به شیوع بالای چاقی، دیابت نوع دو و سندروم متابولیک در جوامع امروزی که محصول زندگی بی تحرک همراه با مصرف مواد غذایی با کالری بالا می­باشد، ضرورت مطالعه در این زمینه غیر قابل اجتناب می­باشد. لذا در این مطالعه محققین برآنند اثرات مصرف کورکومین و نانو کورکومین بر پروفایل لیپیدی، قند خون، مقاومت به انسولین و سطح  سرمی آپلین در موش­های صحرایی دیابتی را مورد بررسی قرار دهند.

1- بین میانگین قند خون ناشتا در موش­های صحرایی دیابتی مصرف کنندة نانوکورکومین با کورکومین و گروه کنترل تفاوت معنی دار آماری وجود دارد.

2- بین میانگین پروفایل لیپیدی(LDL، HDL، TC و TG) در موش­های صحرایی دیابتی مصرف کنندة نانوکورکومین با کورکومین و گروه کنترل تفاوت معنی دار آماری وجود دارد.

3- بین میانگین سطح سرمی آپلین در موش­های صحرایی دیابتی مصرف کنندة نانوکورکومین با کورکومین و گروه کنترل تفاوت معنی دار آماری وجود دارد.

4- بین مقاومت به انسولین در موش­های صحرایی دیابتی مصرف کنندة نانوکورکومین با کورکومین و گروه کنترل تفاوت معنی دار آماری وجود دارد.

تعیین اثرات مصرف کورکومین و نانو کورکومین بر پروفایل لیپیدی، قند خون، مقاومت به انسولین و سطح  سرمی آپلین در موش­ های صحرایی دیابتی

1- مقایسه میانگین قند خون ناشتا درموش­های صحرایی دیابتی مصرف کنندة نانوکورکومین با کورکومین و گروه کنترل

2- مقایسه میانگین پروفایل لیپیدی(LDL، HDL، TC و TG) در موش­های صحرایی دیابتی مصرف کنندة نانوکورکومین با کورکومین و گروه کنترل

3- مقایسه میانگین سطح سرمی آپلین در موش­های صحرایی دیابتی مصرف کنندة نانوکورکومین با کورکومین و گروه کنترل

4- مقایسه مقاومت به انسولین در موش­های صحرایی دیابتی مصرف کنندة نانوکورکومین با کورکومین و گروه کنترل

وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی

کورکومین: کورکومین یا دی فرولوئیل متان جزء فعال ادویه زردچوبه است و دارای خواص ضد التهابی و آنتی­ اکسیدانی می‌باشد.

نانوکورکومین: کورکومین در بخش هیدروفوبیک نانومیسل­های کورکومین محبوس می­باشد. این نانومیسلهای کروی شکل اندازه ذره ای حدود 10 نانومتردارند و  باعث افزایش حلالیت در آب کورکومین می­شوند.

پروفایل لیپیدی: شامل لیپیدهای خون (تری گلیسرید، کلسترول تام، HDL-LDL ) می­باشد.

آپلین: نوعی آدیپوکین است که از بافت چربی ترشح می­شود و با مقاومت به انسولین و دیابت در ارتباط است.

مداخله ای، از نوع تجربی

معیارهای ورود:

1-موش­های صحرایی نژاد ویستار

2- جنس نر

3- وزن250-200 گرم

4- سن 3 ماه

5- سالم

6- قند خون غیر ناشتا پایین تر از 250 میلی گرم بر دسی لیتر

معیارهای خروج:

1-جنس ماده

2- وزن بیشتر از 250 و کمتر از 200 گرم

3- قند خون غیر ناشتا بیشتر از 250 میلی گرم بر دسی لیتر

4- سن بیشتر یا کمتر از 3 ماه

5- موش بیمار

با توجه به هزینه اختصاص داده شده توسط دانشگاه و مطالعات انجام شده در این زمینه مانند مطالعه Nermeen Faheem  و همکاران همچنین برای استفاده از حداقل ممکن حیوانات، حجم نمونه مورد مطالعه  48 سر موش­ صحرایی نر  محاسبه  می­شود ( 26).

موش­های صحرایی بصورت تصادفی در گروه­های کنترل و مداخله قرار می­گیرند، گروه­های کنترل و مداخله شامل:  

گروه اول: گروه دیابتی تیمار شده با کورکومین (mg/kg  100)

گروه دوم: گروه دیابتی تیمار شده با کورکومین (mg/kg  200)

گروه سوم: گروه دیابتی تیمار شده با نانوکورکومین (mg/kg  100)

گروه چهارم: گروه دیابتی تیمار شده با نانوکورکومین (mg/kg  200)

گروه پنجم: گروه کنترل دیابتی

گروه ششم: گروه کنترل غیر دیابتی

در پایان دوره­ی مداخله، موش­های صحرایی پس از 12 ساعت ناشتایی شبانه، با کمک کتامین و زایلوزین بیهوش می­شوند. سپس با سرنگ انسولینی و به میزان کافی از بطن چپ قلب آن ها خون­گیری به عمل آمد و سپس به منظور تهیه سرم مورد نیاز جهت اندازه گیری فاکتورهای مورد نظر مطالعه، نمونه ­های خونی با سرعت 3000 دور در دقیقه و به مدت 10 دقیقه سانتریفیوژ می­شوند. نمونه های سرمی جداسازی شده در میکروتیوب­های مخصوص ریخته می­شود و تا زمان انجام آزمایش های مربوطه در دمای 75- درجه سانتی­گراد نگه داری می­شوند.

در نمونه های سرمی فاکتورهای زیر مورد اندازه گیری قرار می­گیرد:

۱-قند خون به روش گلوکز اکسیداز

۲- انسولین به روش ELISA و با استفاده از کیت اختصاصی انسولین رت

۳-محاسبه  HOMA با فرمول 22.5 /(mmol/L)glucose . (µU/ml)insulin  

4- سطح سرمی آپلین توسط روش ELISA و توسط دستگاه  (Stat Fax 2100, USA) Elisa reader و  کیت­های اختصاصی

5- سطح سرمی  LDL،   HDL، تری گلیسرید و کلسترول با استفاده از کیت­های پارس آزمون ( شرکت پارس آزمون، ایران )  توسط روش فتومتری سنجیده خواهد شد. روش سنجش بر اساس روش موجود در دفترچه راهنمای شرکت های سازنده کیت صورت خواهد گرفت.

در این مطالعه تجربی 48 سر موش­ صحرایی نر بالغ نژاد ویستار با سن 3 ماه و میانگین وزنی 250-200 گرم از حیوان خانه دانشگاه علوم پزشکی زاهدان خریداری می­شود. تمام مراحل آزمایش بر اساس دستور العمل کمیته اخلاق کار با حیوانات آزمایشگاهی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان در  سال 1397 طراحی و اجرا  خواهد شد. حیوانات در حیوان خانه دانشگاه علوم پزشکی زاهدان در شرایط استاندارد 12 ساعت تاریکی و 12 ساعت روشنایی و در دمایC˚25-20 و رطوبت 50-40 % نگه داری می­شوند. دسترسی به آب و غذا آزادنه صورت می­گیرد، به منظور حصول حالت سازش با محیط، آزمایش­ها پس از گذشت حداقل 10 روز پس از استقرار حیوانات به انجام خواهد رسید، سپس القاء دیابت در موش­های صحرایی با تزریق داخل صفاقی، mg/kg 110 نیکوتین آمید و   mg/kg 45  استرپتوزتوسین (STZ) ناشتا انجام می­شود. بعد از 48 ساعت سطح گلوکز خون از طریق ورید دم با استفاده از دستگاه گلوکومتر اندازه گیری می­شود، در صورتی که مقدار آن بیشتر از mg/ml 250 باشد به عنوان نمونه دیابتی در نظر گرفته شده(29) و به مدت 4 هفته در مطالعه گنجانده می­شوند.

موش­های صحرایی نانوکورکومین  (سیناکورکومین) و کورکومین (Sigma Aldrich, USA)  را  به صورت گاواژ ( روزانه) دریافت خواهند کرد. حیوانات به 6 گروه طبقه­ بندی و در هر گروه 8 سر موش قرار می­گیرد. نحوه گروه­بندی حیوانات بصورت زیر و دوره مداخله چهار هفته خواهد بود.

گروه اول: گروه دیابتی تیمار شده با کورکومین (mg/kg  100)

گروه دوم: گروه دیابتی تیمار شده با کورکومین (mg/kg  200)

گروه سوم: گروه دیابتی تیمار شده با نانوکورکومین (mg/kg  100)

گروه چهارم: گروه دیابتی تیمار شده با نانوکورکومین (mg/kg  200)

گروه پنجم: گروه کنترل دیابتی

گروه ششم: گروه کنترل غیر دیابتی

در پایان دوره ی مداخله، موش­های صحرایی پس از 12 ساعت ناشتایی شبانه، با کمک کتامین و زایلوزین بیهوش می­شوند. سپس با سرنگ انسولینی و به میزان کافی از ورید گردن آن­ها خون گیری به عمل می­آید و سپس به منظور تهیه سرم مورد نیاز جهت اندازه گیری فاکتورهای مورد نظر مطالعه، نمونه­های خونی با سرعت 3000 دور در دقیقه و به مدت 10 دقیقه سانتریفیوژ می­شوند. نمونه های سرمی جداسازی شده در میکروتیوب­های مخصوص ریخته می­شود و  تا زمان انجام آزمایش های مربوطه در دمای 75- درجه سانتی­گراد نگه داری می­شوند.

در نمونه های سرمی فاکتورهای زیر مورد اندازه گیری قرار می­گیرد:

۱-قند خون به روش گلوکز اکسیداز

۲- انسولین به روش ELISA و با استفاده از کیت اختصاصی انسولین موش

۳-محاسبه  HOMA با فرمول 22.5 /(mmol/L)glucose . (µU/ml)insulin  

4- سطح سرمی آپلین به روش ELISA و با استفاده از کیت­ اختصاصی آپلین موش

5- سطح سرمی  LDL، HDL، تری گلیسرید و کلسترول با استفاده از کیت­های پارس آزمون ( شرکت پارس آزمون، ایران )  توسط روش فتومتری سنجیده خواهد شد. روش سنجش بر اساس روش موجود در دفترچه راهنمای شرکت های سازنده کیت صورت خواهد گرفت.

در این مطالعه از آمار توصیفی برای تعیین شاخص­های مرکزی (میانگین) و پراکندگی (انحراف استاندارد) استفاده می­گردد و آزمون شاپیرو-ویلک نیز، جهت تعیین طبیعی بودن توزیع داده های گروه ها به کار گرفته می ­شود . از آمار استنباطی تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی در صورت نرمال بودن داده­ها و از آزمون کروسکال والیس و من ویتنی یو در صورت غیر نرمال بودن داده­ها برای تجزیه و تحلیل یافته ها استفاده می­شود. معنا داری اختلاف داده ها نیز برای تمام محاسبات در سطح 0/05 P≤ در نظر گرفته  می ­شود.

با توجه به اینکه تمام مراحل تحقیق بر روی مدل حیوانی انجام می­شود ، تمامی قوانین مربوط به نگهداری و کار با حیوانات آزمایشگاهی ، به طور کامل رعایت می­شود، خونگیری در حالت بیهوشی حیوان انجام می­گیرد و برای انجام آزمایشات از حداقل ممکن حیوانات استفاده می­ شود.        

از آنجایی که این مطالعه بر روی مدل حیوانی انجام می ­گیرد ، احتمال اینکه رت ها در طول مدت آزمایش به سایر بیماری ها به غیر از بیماری تجربی القاء شده مبتلا شوند، وجود دارد. برای کاهش این عامل سعی می­شود رت­ها در محیطی کاملا مناسب و تحت شرایط استاندارد( دمای 25 – 20 درجه سانتی گراد ، رطوبت 50-40 %، 12 ساعت شب و 12 ساعت روز) نگهداری شوند تا خطر انتقال بیماری از سایر منابع به آن­ها کاهش یابد. همچنین در طول مدت آزمایش و قبل از آن، به منظور جلوگیری از سوء تغذیه، مواد غذایی مناسب و کافی از طریق رژیم استاندارد در اختیار گروه ­های رت قرار می­گیرد تا از هر گونه اختلال در حین انجام تحقیق پیشگیری شود.

کورکومین-  نانو -  دیابت- آپلین - موش صحرایی

1- Rines AK, Sharabi K, Tavares CD, Puigserver P. Targeting hepatic glucose metabolism in the treatment of type 2 diabetes. Nature Reviews Drug Discovery. 2016.

2. Guilherme A, Virbasius JV, Puri V, Czech MP. Adipocyte dysfunctions linking obesity to insulin resistance and type 2 diabetes. Nature reviews Molecular cell biology. 2008;9(5):367-77.

3. Akter S, Rahman MM, Abe SK, Sultana P. Prevalence of diabetes and prediabetes and their risk factors among Bangladeshi adults: a nationwide survey. Bulletin of the World Health Organization. 2014;92(3):204-13A.

4. Yue P, Hong Jin, Aillaud M, Alicia C. Thomas Quertermous and Philip S.Tsao. Apelin are necessary for the maintenance of insulin sensitivity. Am J Physiol Endocrinol Metab; 2010. 298:59.

5. Kershaw EE, Flier JS. Adipose tissue as an endocrine organ. J Clin Endocrinol Metab; 2004. 89(6): 2548-2556.

6. Kawamata Y, Habata Y, Fukusumi S, Hosoya M, Fujii R, Hinuma S, Nishizawa N, Kitada C,

Onda H, Nishimura O, Fujino M. Molecular properties of apelin: tissue distribution and receptor binding. Biochim Biophys Acta; 2001. 1538(2- 3):162-71.

7. Masri B, Morin N, Cornu M, Knibiehler B, Audigier Y. Apelin (65-77) activates p70 S6 kinase and is mitogenic for umbilical endothelial cells. FASEB J; 2004 Dec. 18(15):1909-11.

8. De Falco M, De Luca L, Onori N, Cavallotti I, Artigiano F, Esposito V, et al. Apelin expression in normal human tissues. In Vivo; 2002.16(5):333- 336.

9. Sorhede Winzell M, Magnusson C, Ahren B. The apj receptor is expressed in pancreatic islets and its ligand, apelin, inhibits insulin secretion in mice. Regul Pept; 2005. 131(1-3):12-7.

10. Kaur G, Meena C. Evaluation of anti-hyperlipidemic potential of combinatorial extract of curcumin, piperine and quercetin in Tritoninduced hyperlipidemia in rats. Sci Int. 2013;1(3):57-63.

11. Bansal SS, Goel M, Aqil F, Vadhanam MV, Gupta RC. Advanced drug delivery systems of curcumin for cancer chemoprevention. Cancer Prev Res. 2011;4(8):1158-71.

12. Rejinold NS, Muthunarayanan M, Divyarani V, Sreerekha P, Chennazhi K, Nair S, et al. Curcuminloaded biocompatible thermoresponsive polymeric nanoparticles for cancer drug delivery. J Colloid Interface Sci. 2011;360 (1):39-51.

13. Kunnumakkara AB, Anand P, Aggarwal BB. Curcumin inhibits proliferation, invasion, angiogenesis and metastasis of different cancers through interaction with multiple cell signaling proteins. Cancer Lett. 2008;269 (2):199-225.

14. Yallapu MM, Jaggi M, Chauhan SC. Curcumin nanoformulations: A future nanomedicine for cancer. Drug Discov Today. 2012;17(1):71-80.

15. Carroll RE, Benya RV, Turgeon DK, Vareed S, Neuman M, Rodriguez L, et al. Phase IIa clinical trial of curcumin for the prevention of colorectal neoplasia. Cancer Prev Res. 2011;4(3):354-64.

16. Piao Z-Z, Choe J-S, Oh KT, Rhee Y-S, Lee B-J. Formulation and in vivo human bioavailability of dissolving tablets containing a self-nanoemulsifying itraconazole solid dispersion without precipitation in simulated gastrointestinal fluid. Eur J Pharm Sci. 2014;51:67-74.

17. Cui J, Yu B, Zhao Y, Zhu W, Li H, Lou H, et al. Enhancement of oral absorption of curcumin by selfmicroemulsifying drug delivery systems. Int J Pharm. 2009;371(1):148-55.

18. Huang Q, Yu H, Ru Q. Bioavailability and delivery of nutraceuticals using nanotechnology. J Food Sci. 2010;75(1):50-7.

19. Chuengsamarn, S., Rattanamongkolgul, S., Luechapudiporn, R., Phisalaphong, C., & Jirawatnotai, S. (2012). Curcumin extract for prevention of type 2 diabetes. Diabetes Care, 35(11), 2121–2127.

20. 1Xie X, Tao Q, Zou Y, Zhang F, Guo M, Wang Y, et al. PLGA nanoparticles improve the oral bioavailability

of curcumin in rats: characterizations and mechanisms. J Agric Food Chem. 2011;59(17):9280-9.

21. Maheshwari RK, Singh AK, Gaddipati J, Srimal RC. Multiple biological activities of curcumin: a short review. Life Sci. 2006;78(18):2081-7.

22. Radha K, Maheshwari AK, Jaya S, Rikhab G, Srimal C, Multiple biological activities of curcumin: A short review, Life Sci 2006; 78(18): 2081-7.

23. Yang, H., Xu, W., Zhou, Z., Liu, J., Li, X., Chen, L., … Yu, Z. (2015). Curcumin attenuates urinary excretion of albumin in type II diabetic patients with enhancing nuclear factor erythroid‐derived 2‐like 2 (Nrf2) system and repressing inflammatory signaling efficacies. Experimental and Clinical Endocrinology & Diabetes, 123(6), 360–367.

24. Maria, M. Eleni, P.  George. V.  Eftychia, T. (2018). Effects of curcumin consumption on human chronic diseases: A narrative review of the most recent clinical data. Phytotherapy Research. ;1–19.

25. Hamid Reza, R. et al. ( 2016). The effect of nano-curcumin on HbA1c, fasting blood glucose, and lipid profile in diabetic subjects: a randomized clinical trial. Avicenna J Phytomed ; 6: 567-577.

26. Mohammed Faheem N, Askary AE. Neuroprotective role of curcumin on the hippocampus against the structural and serological alterations of streptozotocin-induced diabetes in Sprague Dawely rats. Iran J Basic Med Sci 2017; 20:690-699. doi: 10.22038/IJBMS.2017.8839

فایل مربوطه در پیوست ضمیمه می گردد.