اثرات دریافت کوئرستین براختلالات رفتاری و فاکتورهای بیوشیمیایی سرم در مدل پارکینسونی موش صحرایی القا شده با 6 هیدروکسی دوپامین

بیماری پارکینسون[1] (PD) یک اختلال مزمن در سیستم عصبی مرکزی است که به تدریج با افزایش سن بروز می­نماید. شروع بیماری پارکینسون می­تواند خانوادگی یا انفرادی، اولیه یا تأخیری، با نشانه و یا بدون نشانه باشد (1). جسم سیاه بخشی ازعقده های قاعده ای است که نورون های دوپامینرژیک آن در مسیر ورود به هسته دمدار و از بین میروند.سلول­های عصبی دوپامین ترشح نموده که مسئول تمام پیام­هایی بوده که حرکت طبیعی را تعیین می­کند (2). کمبود دوپامین در سلول­های مغز بیمار پارکینسون منجر به عوارض حرکتی شده و به آرامی ادامه یافته و به تدریج طی سال­ها گسترش می­یابد. میزان دوپامین و تعداد گیرنده­های آن در داخل عقده­های قاعده­ای با افزایش سن فرد، به تدریج کاهش یافته و تسریع در کاهش دوپامین، موجب بروز بیماری پارکینسون می­گردد (3). گلیوز[2] و مرگ سلول در نورون­های نایروستریاتال[3]، استاندارد طلایی برای تشخیص پارکینسون هستند. مطالعات نشان می­دهد که تظاهرات ابتداقده های قاعده ای استیی بیماری پارکینسون خارج از سیستم عصبی مرکزی اتفاق می­افتد و از جمله تظاهرات غیر حرکتی می توان به یبوست، اختلال رفتار خواب با حرکات سریع چشم، اختالات اضطرابی و بویایی، افسردگی و کم­خونی اشاره کرد (4و5). اختلالات حرکتی در پارکینسون بروز کرده و علایمی از جمله سفتی عضلانی، لرزش در حال استراحت، آکینزی[4] یا مشکل در شروع حرکات، کاهش حرکات خود به خودی و برادیکینزی[5] یا آهسته بودن حرکات، ضعف در حفظ تعادل، کاهش حرکات وابسته یعنی حرکات ناخودآگاه طبیعی بدن مانند تغییر حالات چهره به هنگام صحبت کردن اتفاق می­افتد (6).

عوامل موثر در بروز بیماری پارکینسون به دو دسته ژنتیکی و غیر ژنتیکی تقسیم می­شوند. هیچ ارتباط معکوسی بین سیگار کشیدن و این بیماری وجود ندارد، از طرفی مصرف قهوه باعث کاهش خطر ابتلا به پارکینسون می­گردد. موادی مانند آفت کش­ها، فلزات، بی فنیل پرکلرات، برخی حلال ها، برخی مواد دیگر خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را افزایش می دهند (7). Berry و همکاران (2010) سه مکانیسم محیطی بروز پارکینسون را معرفی نمودند که شامل القاء تولید گونه­های فعال اکسیژن، تغییر متابولیسم میتوکندریایی و تغییر سیکل اکسیداسیون احیاء بودند. فعالیت کمپلکس میتوکندری ، یک ترکیب زنجیره حمل و نقل الکترون، در چندین بافت جدا شده از بیماران مبتلا به پارکینسون کاهش می­یابد (8). [6]PGC1α یک تنظیم کننده مهم رونویسی در میتوکندری، در بیماری پارکینسون کمتر از حد بیان می­شود (9). با نقص در مسیر پیام رسانی این مولکول مهم، میتوکندری دچار نقص عملکرد شده و منجر به تحلیل عصبی در نورون­های دوپامینرژیک می­شود (10).

اختلال عملکرد سیستم پاکسازی،به خصوص در سیناپس ها,منجر به تجمع α سینوکلئین و معیوب شدن میتوکندری میگردد که به نوبه خود، میتواند با - عملکرد مناسب سیناپسی تداخل نموده و منجر به شکل گیری دانه های سمی و یا اختلال درمتابولیسم انرژی و استرس اکسیداتیو شود.پیشنهاد شده است که سطوح پایین α-سینوکلین[7] به طور معمول در میتوکندری وجود دارد، اما انباشت پروتئین درون میتوکندری منجر به اختلالات پیچیده میتوکندری و استرس اکسیداتیو می­شود (11). جهش در آلفا-سینوکلین می تواند موجب کاهش شکل پذیری نورون ها، افزایش دوپامین در پایانه های پیش سیناپسی، ایجاد استرس اکسیداتیو و القاء آپوپتوز به علت استرس اکسیداتیو گردد (12). در سلولهای با عمر طولانی مانند سلولهای عصبی، سیستمهای تخریبی، حذف ساختارهای آسیب دیده و ناکارآمد را تضمین میکنند که نقش کلیدی در هومئوستاز سلولی ایفا میکند. این سیستمهای تخریب در پاکسازی ساختارهای معیوب سلولی مانند پروتئینهای نافرم یا آسیب دیده و اندامک های ناکارآمد مانند میتوکندری ناقص دخالت دارند. دو سیستم عمده  تخریب، سیستم یوبی کوئیتین_ پروتئوزوم و سیستم اتوفاژی_ لیزوزوم میباشند.(13)

Beclin_1 نقش مهمی در تخریب داخل سلولی آلفا-سینوکلین به طور مستقیم یا غیر مستقیم از طریق مسیر اتوفاژی دارد و ممکن است یک هدف جدید برای درمان پارکینسون ارائه دهد (14). اتوفاژی پروتئین و اندام­ها با یکی از سه مسیر آغاز می­شود، این مسیرها شامل دخالت مستقیم mTor، دخالت غیر مستقیم mTor با Atg1 و کمپلکس VPS34-beclin 1 هستند (15). نظر به اینکه متابولیسم دوپامین در نورون­ها با تولید گونه­های فعال اکسیژن از قبیل پراکسید هیدروژن و رادیکال هیدروکسیل همراه است، بنابراین نورون­های دوپامینرژیک در مغز بیشتر در معرض مرگ سلولی ناشی از استرس اکسیداتیو قرار می­گیرند (16). مکانیسم عملکرد این نوروتوکسین به خصوصیت پراکسیدانت آن بستگی دارد. 2 هیدروکسی دوپامین ابتدا در سیتوزول تجمع و سریعاً دچار اتواکسیداسیون شده و هیدروژن پراکسید تولید می­شود. علاوه بر این، نوروتوکسین در میتوکندری نیز تجمع یافته و از فعالیت کمپلکس  میتوکندری جلوگیری می­کند (17).

یکی دیگر از مکانیسم­های تخریب نورون­های دوپامینرژیک استرس­های اکسیداتیو و نیتراتیو است که موجب S- نیتروزیله شدن فاکتور رونویسی MEF₂C[8] شده و متعاقباً رونویسی ژن­هایی از قبیل PGC-1α مهار می­گردد. با مهار بیان این پروتئین، میتوکندری نورون­های دوپامینرژیک دچار نقص شده و سلول به سمت آپوپتوز حرکت می­کند (18).فلاونوییدها میتوانند به ATPaseمیتوکندری متصل گردند.آن ها احتمالا با تعدیل منافذ انتقالی میتوکندری و کنترل رهایی سیتوکروم C منجر به مهار آپوپتوز میشوند.استرس اکسیداتیو ایجاد شده سبب افزایش تولید رادیکال­های آزاد شده و موجبات آسیب جدی به اجزای تشکیل دهندة سلول مانند لیپیدها، پروتئین­ها و اسیدهای نوکلئیک و در نهایت مرگ سلولی را فراهم می­آورد (19). آنتی­اکسیدانت­ها نقش حفاظت سلول­ها در برابر اکسیدانت­های بیماری­زا دارند، که از این آنتی اکسیدانت­ها می­توان به سوپراکسید دیسموتاز، گلوتاتیون پراکسیداز، کاتالاز، سروپلاسمین، ویتامین E  و  Cاشاره کرد (20). رادیکال­های آزاد به طور طبیعی به وسیلة آنزیم­های آنتی اکسیدان داخل سلولی سوپراکسید دیسموتاز، گلوتاتیون پراکسیداز و کاتالاز برداشته و حذف می­شوند (21). در پی بیماری، سطح آنزیم­های آنتی اکسیدان به شدت کاهش می­یابد و نتیجة آن افزایش تجمع رادیکال­های آزاد است (19). بر اساس نقش استرس اکسیداتیو در پاتوفیزیولوژی پارکینسون، اثرات افزایش دهنده نوروپاتیک و افزایش شناختی مواد دارای فعالیت آنتی اکسیدانی توجه زیادی را به خود جلب کرده است. از جمله ترکیباتی که نقش آنتی اکسیدانی ایفا می­کنند فنول­ها هستند. فنول یکی از ترکیبات ساده آلی بوده که از اتصال یک گروه هیدروکسیل و یک حلقه بنزنی تشکیل می­شود. فنول با نام‌های هیدروکسی بنزن^[9] و کربولیک اسید^[10] نیز شناخته می­شود. از جمله آنتی اکسیدان­هایی از دسته فنول­ها شامل اسید کافئیک و اسید فرولیک هستند. این آنتی اکسیدان­ها در میوه­هایی مانند سیب و گلابی، انواع مرکبات و برخی سبزیجات موجود می­باشند (22).

کوئرستین[11] یک ترکیب پلی فنولی است که در سبزیجات و میوه­های معمول مانند پیاز، کلم بروکلی و سیب یافت می شود. یکی از مهم ترین ترکیبات خانواده فلاونوییدها به شمار می رود، زیرا بیشترین خاصیت آنتی اکسیدانی را در میان سایر فلاونوییدها دارد و حتی در مقایسه با ویتامین ث نیز حدود شش برابر قوی تر است. مطالعات قبلی نشان داده است که کوئرستین دارای بسیاری از ویژگی های بیولوژیکی مناسب برای سلامت انسان از قبیل آنتی اکسیدان، ضد التهاب و فعالیت­های ضد سرطانی است (23 و24). کوئرستین به طور قابل ملاحظه­ای سلول های عصبی را از استرس اکسیداتیو ایجاد شده در بیماری آلزایمر محافظت نموده (25) و کاهش پراکسیداسیون لیپید، بهبود فعالیت کاتالاز و سوپر اکسید دیسموتاز و جلوگیری از تخریب گلوتاتیون پراکسیداز را به دنبال دارد (12 و 26). ظرفیت آنتی اکسیدانی کوئرستین در پاکسازی رادیکالهای آزاد به گروه کاتکول در حلقه Bو گروه هیدروکسیل در موقعیت سه حلقه A,Cبستگی دارد(31)گروه های هیدروکسیلی کوئرستین,میتوانند با اهدای اتم هیدروژن و کاهش رادیکال آزاد از اکسیداسیون لیپیدها,پروتئین ها و DNAجلوگیری نماید(32).

کوئرستین به عنوان یک مهارکننده مونوآمین اکسیداز با جلوگیری از شکسته شدن دوپامین موجب حفظ سطوح دوپامین در نورون ها میشود(30).مشخص شده است که کوئرستین مرگ نورون­ها در هیپوکامپ را کاهش داده و در نتیجه، یادگیری و حافظه بهبود می­یابد (27).بنابراین، شواهد نشان می­دهد که احتمالاً وجود کوئرستین بر سیستم عصبی مرکزی تاثیر می­گذارد. کوئرستین سبب تحریک و تقویت گلوتاتیون پراکسیداز می­شود (28)، همچنین فعالیت آنتی اکسیدانی گلوتاتیون پراکسیداز، کاتالاز و سوپراکسید دیسموتاز ناشی از نور UV را افزایش می­دهد (29) و موجبات مهار آسیب اکسیداتیو ناشی از پراکسید هیدروژن را فراهم می­آورد. این مهم توسط Sriraksa و همکاران (2012) نیز گزارش شده است.

Jin Heo و Yong lee (2004) در مطالعه خود اثرات محافظتی کوئرستین و ویتامین C در برابر استرس اکسیداتیو ناشی از بیماری عصبی را بررسی نمودند. نتایج نشان داده است که کوئرستین باعث کاهش آسیب غشاء سلول عصبی ناشی از استرس اکسیداتیو نسبت به ویتامین C شد. بنابراین کوئرستین علاوه بر بسیاری از مزایای بیولوژیکی، به طور قابل توجهی از آسیب عصب ناشی از استرس اکسیداتیو مانند بیماری آلزایمر کمک می­کند.

Sriraksa و همکاران (2012) اثرات شناختی افزایش دهنده کوئرستین در یک مدل موش مبتلا به بیماری پارکینسون ناشی از 6 هیدروکسی دپامین را مطالعه کردند. مشخص شد که تمام دوزهای کوستین حافظه فضایی را افزایش داده است. فعالیت آنزیم­های آنتی اکسیدانی شامل سوپر اکسید دیسموتاز، کاتالاز، گلوتاتیون پراکسیداز به طور معنی ­داری افزایش یافته است. بنابراین پیشنهاد شده است که اثر شناختی تقویت کننده کوئرستین به واسطه کاهش آسیب اکسیداتیو، منجر به افزایش تراکم نورون می­شود.

Bao و همکاران (2017) اثر محافظتی کوئرستین در برابر سمیت سلولی ناشی از استرس اکسیداتیو در سلول­های Pheochromocytoma موش صحرایی (PC-12) را مطالعه کردند. القاء آنزیم آنتی اکسیدان کاتالاز (CAT)، سوپراکسید دیسموتاز (SOD) و گلوتاتیون پراکسیداز (GSH-Px) در سلول­های PC-12 که در معرض H2O2 قرار داشتند، به طور معنی داری با کوئرستین کاهش نشان داد. علاوه بر این، تیمار با کوئرستین، بیان Bcl-2 را به طور قابل توجهی افزایش و از طرفی بیان Bax، کاسپاز 3 و p53 را کاهش داد. بنابراین عنوان نمودند که کوئرستین یک اثر محافظتی را در برابر آپوپتوز ناشی از استرس اکسیداتیو در سلول­های PC-12 نشان می­دهد. بنابراین کوئرستین ممکن است به عنوان یک عامل درمانی جدید برای بیماری­های نروژنیک ایجاد شده توسط استرس اکسیداتیو استفاده شود.

Kılıçarslan و DÖNMEZ (2016) اثر کوئرستین بر روی سیستم آنتی اکسیدانی و برخی پارامترهای خون در موش­های صحرایی دیابتی را بررسی کردند. سطح مالون دی آلدهید در گروه دریافت کننده کوئرستین نسبت به گروه کنترل کاهش یافت. درمان با کوئرستین که یک آنتی اکسیدان موثر بود، اثرات منفی روی موش­های سالم نداشت، اما از لحاظ کاهش اثرات منفی روی موش های دیابتی قابل توجه بود.

El‐Horany و همکاران (2016) گزارش نمودند که کوئرستین به طور قابل توجهی باعث کاهش اختلالات رفتاری ناشی از روتنون، افزایش اتوفاژی و کاهش آپوپتوز ناشی از استرس اکسیداتیو می شود. بنابراین کوئرستین می­تواند به عنوان یک تقویت کننده اتوفاژی در مدل رت رتینوپلاستی عمل کرده و محدوده محیطی را که منجر به مرگ عصبی می­شود، تعدیل کند.

رمضانی و منیخ (1396) اثر مصرف مکمل کوئرستین بر زمان رسیدن به واماندگی و فشار اکسایشی در مردان فوتبالیست را مطالعه نمودند. در انتهای مطالعه در گروه کوئرستین، زمان رسیدن به واماندگی، فعالیت آنزیم­های سوپر اکسید دیسموتاز، کاتالاز و گلوتاتیون پراکسیداز سرم به طور معناداری افزایش و میزان مالون دی آلدئید سرم به طور معناداری کاهش یافت. میانگین این فراسنجه­ها در انتهای مطالعه بین دو گروه نیز تفاوت معناداری با یکدیگر داشتند. در این مطالعه مصرف 1000 میلی گرم در روز کوئرستین به مدت 6 هفته باعث افزایش معنادار زمان رسیدن به واماندگی و فعالیت آنزیم­های سوپراکسیداز دیسموتاز، کاتالاز و گلوتاتیون پراکسیداز و کاهش معنادار مالون دی آلدئید سرم در افراد مورد مطالعه شد.

1.مصرف خوراکی کوئرستین موجب بهبود اختلالات رفتاری  موش های پارکینسونی خواهد شد.

2.مصرف خوراکی کوئرستین موجب تغییرسطح ظرفیت تام آنتی اکسیدان  ((TAC سرم در مدل پارکینسونی خواهد شد.

3.مصرف خوراکی کوئرستین موجب تغییرسطح مالون دی الدئید MAD) ) سرم در مدل پارکینسونی خواهد شد.

اثرات دریافت کوئرستین براختلالات رفتاری و فاکتورهای بیوشیمیایی سرم در مدل پارکینسونی موش صحرایی

.1تعیین اثر کوئرستین بربهبود اختلالات رفتاری در مدل  پارکینسونی.

.2تعیین اثر کوئرستین بر سطح ظرفیت تام آنتی  اکسیدان  ((TAC سرم در مدل پارکینسونی

.3تعیین اثر کوئرستین بر سطح مالون دی الدئیدMDA) ) سرم در مدل پارکینسونی

نتایج این تحقیق می­تواند برای تحقیقات بعدی در دانشگاه­ها و مراکز تحقیقاتی که بر روی بیماری پارکینسون کار می­کنند مفید باشد.

اختلالات رفتاری: شامل علایم بیماری پارکینسون که شامل برادیکینزی، بی ثباتی موضعی,راه رفتن ناپایدار و سخت میباشد.

مالون دی آلدهید: یک ترکیب ارگانیک با فرمول اسمی CH2(CHO)2 است. مالون دی آلدئید یک ترکیب بسیار واکنشی است که به عنوان انول رخ می دهد. این امر به طور طبیعی رخ داده و نشانگر استرس اکسیداتیو است. مالون دی آلدئید به علت پراکسیداسیون لیپیدی اسیدهای چرب غیر اشباع به وجود می­آید.

اتوفاژی: بدین معنی است که سلول اجزای خود را در غشایی بسته‌بندی کرده، بعد این مجموعه با اندامک‌های بازیافت سلول (لیزوزوم) درمی‌آمیزد تا آنزیم‌های لیزوزوم، مواد مورد نظر را تخریب کنند. بدین ترتیب در اتوفاژی بخش‌های بلا استفاده تخریب می‌شوند تا انرژی کافی برای تولید بخش‌های جدید حاصل گردد. با این که ممکن است به نظر برسد اتوفاژی روندی مخرب است اما این مکانیسم طبیعی دفاع سلول است. در مواقعی که مواد غذایی به اندازه کافی به سلول نمی‌رسد یا اینکه سلول باید عوامل مهاجم مثل باکتری و ویروس را تخریب کند، اتوفاژی برای زدودن مواد زائد و کاهش مصرف سلول ضروری است. علاوه بر این سلول مواد زائدی را که خود تولید کرده یا اجزایی را که پیر شده‌اند به این ترتیب تخریب کرده و از مواد اولیه آنها برای تولید اجزا و مواد جدید استفاده می‌کند.

استرس اکسیداتیو: بازتاب ‌دهنده عدم تعادل میان تظاهرات سیستماتیک گونه‌های فعال (واکنش‌پذیر) اکسیژن و توانایی یک سیستم زیستی در خنثی سازی و مهار میانجی‌های سمی آن یا ترمیم آسیب‌های وارده است. هرگونه آشفتگی و اختلال در وضعیت طبیعی اکسیداسیون-احیا از طریق تولید پراکسید و رادیکال‌های آزاد، منجر به تولید اثرات سمی و آسیب به تمامی اجزاء و ساختارهای درون‌سلولی، از جمله پروتئین‌ها، لیپید و DNA می‌گردد.

(کارآزمایی بالینی) تجربی

40 رت نژاد ویستار

تعداد 40 رت نژاد ویستار به صورت کاملاً تصادفی انتخاب میشود.

تعداد 40 رت نژاد ویستار به صورت کاملاً تصادفی به 5 گروه 8تایی تقسیم می شوند.

پژوهش حاضر از نوع تجربی بوده که به شیوه میدانی و آزمایشگاهی انجام می­گردد.

برای انجام این تحقیق از 40 رت با محدوده وزنی 200تا 230 گرم استفاده می­شود. محل نگهداری حیوانات از نظر شرایط فیزیکی دارای دوره­ی روشنایی و تاریکی 12 ساعته، دما25-21 درجه­ی سانتیگراد و تغذیه­ی حیوانات به وسیله­ی خوراک مخصوص رت صورت می­گیرد. به منظور القای بیماری پارکینسون از 6-هیدروکسی دوپامین که از شرکت سیگما تهیه خواهد شد، استفاده می­شود.حیوانات به طور تصادفی به 5 گروه 8تایی تقسیم خواهند شد.

*گروه سالم یا کنترل که جراحی و تیمار نمی شوند.

*گروه شم: پس از جراحی, محلول سالین(2میکروگرم بر کیلوگرم) به جسم مخطط تزریق می شود و تیمار با آب مقطر به صورت گاواژ انجام می گیرد.

*گروه بیمار: پس از جراحی و تزریق 6 هیدروکسی دوپامین(8میکروگرم بر کیلوگرم),تیمار با آب مقطر انجام خواهد شد.

*گروه بیمار تیمار شده با دوز 10میلیگرم بر کیلوگرم وزن بدن کوئرستین

*گروه بیمار تیمار شده با دوز25میلیگرم برکیلوگرم وزن بدن کوئرستین

موش­های صحرایی با تزریق داخل صفاقی 90 میلی گرم بر کیلوگرم کتامین هیدرو کلراید و 10 میلیگرم بر کیلوگرم زیلازین بیهوش می­شوند. سپس موش در دستگاه استرئوتاکس قرار گرفته و توسط قطعه دهانی و میله­های داخل گوشی بر روی دستگاه ثابت خواهند شد و موهای ناحیه پشتی جمجمه تراشیده می­شود. توسط پنبه الکلی پوست سر حیوان ضدعفونی شده و یک برش طولی از میان سطح پشتی سر بین دو چشم تا فاصله نقطه سطح پشتی میانی گوش­ها ایجاد می­گردد. بافت­های پیوندی روی سطح جمجمه زدوده شده تا نقطه برگما نمایان شود. نقطه برگما و لامبدا در یک سطح برابر قرار داده شده و نشانگر دستگاه بر روی آن تنظیم خواهد شد. سپس با توجه به مختصات استخراج شده از اطلس جراحی مغز، مختصات MFB(( Medial forebrain bundleمشخص خواهد گردید.

 موش­ها با تزریق یک طرفه 8 میکروگرم نوروتوکسین 6-هیدروکسی دوپامین تهیه شده در 2 میکرولیتر نرمال سالین حاوی 1 درصد اسیدآسکوربیک در دسته قدامی میانی مغز پارکینسونی خواهند شد. گروه شم هم پس از جراحی، به کمک سرنگ هامیلتون، سالین دریافت خواهند کرد. موش­های دریافت کننده کوئرستین به مدت چهار هفته با دوز 10 و25 میلی گرم در کیلوگرم کوئرستین به صورت گاواژ تیمار خواهند شد.

آنالیز بیوشیمیایی:در انتهای آزمایش برای تعیین میزان فعالیت TACوMDA ،حیوانات بیهوش میشوند و سر آنها توسط گیوتین جدا خواهد شد.پس از خارج کردن کامل مغز از جمجمه به سرعت ناحیه استریاتوم مغز در نیترورژن مایع منجمد می گرددو تا انجام آزمایش های بیوشیمیایی در دمای منفی 80 درجه سانتی گراد در فریزر نگهداری میشود.در زمان آزمایش بافت با بافر 17 میلی مولار فسفات و با سـرعت 8000 دور در دقیقـه هموژن می­گردد.

سنجش میزان مالون دی آلدهید: محلول رویی بافت مغز پس از خارج کردن از فریزر به مدت یک ساعت در دمای 37 درجه سانتی گراد قرار داده می­شود. سپس به 1 میلی لیتر از محلول رویی، محلول­های تری کلرواستیک اسید (1 میلی لیتر، 20 درصد) و تیوباربیتوریک اسید (2 میلی لیتر، 67/0 درصد) اضافه شده و به مدت 30 دقیقه در حمام آب جوش قرار داده خواهند شد. سپس محلول از حمام آب جوش خارج شده، سرد شده و پس از سانتریفیوژ ( 1000 دور در 15 دقیقه) و جدا نمودن رسوب، محلول رویی در دستگاه اسپکتروفتومتر قرار داده و مالون دی آلدهید در طول موج 532 نانومتر اندازه گیری می­شود.

سنجش فعالیت :TACظرفیت تام آنتی اکسیدانی بافت مغز با استفاده از روش FRAP انجام مشود.این روش بر اساس قدرت آنتی اکسیدان های سرم در احیای یون  های Fe+3 به Fe+2در حضورماده ی تری پیریدیل تریازین است..میزان احیا کنندگی نمونه از طریق افزایش غلظت کمپلکس Fe+2 با تری پیریدیل تریازین درطول موج 593نانومتر توسط دستگاه اسپکتوفتومتر اندازه گیری می گردد.

سنجش اختلالات رفتاری: در این مطالعه از آزمون های چرخش و آزمون بررسی قدرت عضلانی و تعادل برای بررسی رفتار حیوانات استفاده خواهد شد.

آزمون چرخش القاء شده با آپومورفین: آپومورفین نشانگری مطمئن برای تعیین کاهش دوپامین مسیر نیگرواستریاتال است.میزان کاهش دوپامین در جسم مخطط با اندازه گیری تعداد چرخش های ناشی  از تزریق آپومورفین سنجیده میشود.آپومورفین آگونیست گیرنده دوپامین است که با اتصال به گیرنده دوپامینرژیکی،سبب چرخش مکرر به طرف مقابل ناحیه آسیب دیده با 6_هیدروکسی دوپامین در موش ها میشود.در مطالعه حاضر سه هفته بعد از تزریق 6_هیدروکسی دوپامین,آپومورفین با غلظت 5/0میلی گرم بر کیلوگرم به صورت محلول در سالین حاوی اسید آسکوربیک 1/0درصد به صورت درون صفاقی به موش ها تزریق خواهد شد.یک دقیقه پس از تزریق,موش ها درون محفظه استوانه ای قرار گرفته و تعداد چرخش ها به سمت ناحیه آسیب دیده و ناحیه مقابل آن به مدت 60 دقیقه ثبت خواهد شد.

آزمون بررسی قدرت عضلانی و تعادل: هر موش توسط پاهای جلویی خود، از یک سیم فلزی آویزان خواهد شد. در این حالت موش در ارتفاع 50 سانتیمتری سطح زمین نگه داشته شده و مدت زمانیکه حیوان  میله را نگه  می دارد توسط کرنومتر ثبت خواهد شد. برای هر موش، ۳ بار این آزمایش تکرار خواهد شد و بین هر مرحله آزمایش ۳۰ دقیقه به حیوان استراحت داده می شود.این آزمون 4 هفته متوالی  برای هر موش در پایان هر هفته انجام خواهد شد.

پس از جمع آوری داده­ها، کلیه داده­ها در فرم­های اطلاعاتی وارد می­گردد که این فرم­ها حاوی مقادیر مربوط به شاخص­های اندازه­گیری شده می­باشند. سپس این مقادیر در نرم افزار SPSS نسخه 16 وارد می­گردد .برای تجزیه و تحلیل داده­ها از آنالیز واریانس پر تکرار استفاده می­گردد. مقایسه میانگین تیمارها توسط آزمون چند دامنه­ای دانکن صورت گرفته و سطح معنی­داری برای مقایسه میانگین تیمارها برابر 5 درصد در نظر گرفته می­شود. کلیه نمودارهای مورد نظر توسط نرم افزار Excel رسم خواهند شد.

-انتخاب صحیح گونه حیوان برای مطالعه خاص

-استفاده از حداقل ممکن حیوان برای مطالعه

-ضرورت استفاده از حیوانات آزمایشگاهی برای مطالعه و عدم امکان جایگزینی آن با نرم افزارهای کامپیوتری و استفاده از تجارب دیگران

-آموزش لازم محققین برای شناخت زندگی و شرایط فیزیولوژیک حیوان (تغذیه، سلامت، بیماری، ناراحتی و درد و سایر تغییرات فیزیولوژیک و پاتولوژیک حیوان)

-آموزش اختصاصی در مورد گونه های خاص مورد استفاده

_اطلاعات لازم در مورد تأثیر شرایط محیطی بر نتایج آزمایش

_عدم استفاده از حیوانات بیمار در آزمایش

ممکن است برخی از رت­ها در طی آزمایش به علت عوامل پاتولوژیک از بین بروند. بنابراین از

طرح کاملا تصاذفی نامتعادل برای تجزیه و تحلیل داده­ها استفاده خواهد شد.

کوئرستین،اختلالات رفتاری، پارکینسون

1. Josephs KA, Matsumoto JY, Ahlskog JE. Benign tremulous Parkinsonism. Archives of Neurology 2006; 63(3): 354-357.
2.  Ene M. Neural network-based approach to discriminate healthy people from those with Parkinson’s disease. Annals of the University of Craiova-Mathematics and Computer Science Series. 2008; 35: 112-116.
3.  Rascol O, Payoux P, Ory F, Ferreira JJ, Brefel-Courbon C, Montastruc JL. Limitations of current Parkinson’s disease therapy. Ann Neurol. 2003; 53(3): S12-5.
4. Franco R, Panayiotidis MI. Environmental toxicity, oxidative stress, human disease and the “black box” of their synergism: how much have we revealed? Mutat Res. 2009; 674(1-2): 1-2.
5. Savica R, Rocca WA, Ahlskog JE. When does Parkinson disease start? Archives of Neurology. 2010; 67(7): 798-801.
6.  Elbaz A, Bower JH, Maraganore DM, McDonnell SK, Peterson BJ, Ahlskog JE, et al. Risk tables for parkinsonism and Parkinson’s disease. J Clin Epidemiol. 2002; 55(1): 25-31.
7. Berry C, La Vecchia C, Nicotera P. Paraquat and Parkinson’s disease. Cell Death Differ. 2010; 17(7): 1115-25.
8. Schapira AH. Mitochondrial dysfunction in Parkinson’s disease. Cell Death Differ. 2007; 14, 1261–1266.
9.  Zheng B, Liao Z, Locascio JJ, Lesniak KA, Roderick SS, Watt ML, Eklund AC, Zhang-James Y, Kim PD, Hauser MA, Grünblatt E, Moran LB, Mandel SA, Riederer P, Miller RM, Federoff HJ, Wüllner U, Papapetropoulos S, Youdim MB, Cantuti-Castelvetri I, Young AB, Vance JM, Davis RL, Hedreen JC, Adler CH, Beach TG, Graeber MB, Middleton FA, Rochet JC, Scherzer CR. PGC‑1alpha, a potential therapeutic target for early intervention in Parkinson’s disease. Sci. Transl Med. 2010; 2, 52ra73
10. Shachar DB, Kahana N, Kampel V, Warshawsky A, Youdim MB. Neuroprotection by novel brain permeable iron chelator, VK-28 against 6- hydroxydopamine lesion in rats. Neuropharmacology. 2004; 46(2):254-63
11. Berry C, La Vecchia C, Nicotera P. Paraquat and Parkinson’s disease. Cell Death Differ. 2010; 17(7): 1115-25.
12. Lotharius J, Brundin P. Pathogenesis of Parkinson’s disease: dopamine, vesicles and α-synuclein. Nat Rev Neurosci. 2002; 3(12): 932-42
13. Spatola M, Wider C. Genetics of Parkinson’s disease: the yield. Parkinsonism Relat Disord. 2014; 20(1): S35-S8.
14. Spatola M, Wider C. Genetics of Parkinson’s disease: the yield. Parkinsonism Relat Disord. 2014; 20(1): S35-S8.
15. Heo HJ and Lee CY. Protective effects of quercetin and vitamin C against oxidative stress-induced neurodegeneration. Journal of Agricultural and Food Chemistry. 2004; 52(25): 7514–7517.
16. Zhuang X, Mazzoni P, Kang UJ. The role of neuroplasticity in dopaminergic therapy for Parkinson disease. Nat Rev Neurol. 2013; 9(5):248-56.
17. pencer B, Potkar R, Trejo M, Rockenstein E, Patrick Ch, Gindi R, Adame A, Wyss-Coray T, and Masliah E. BECLIN 1 GENE TRANSFER ACTIVATES AUTOPHAGY AND AMELIORATES THE NEURODEGENERATIVE PATHOLOGY IN α- SYNUCLEIN MODELS OF PARKINSON’S AND LEWY BODY DISEASE. J Neurosci. 2009; 28; 29(43): 13578–13588
18. Kılıçarslan G, DÖNMEZ N.. The Effects of Quercetin on Antioxidant System and Some Blood Parameters in Experimental Diabetic Rats. Bull. Env. Pharmacol. Life Sci. 2016; 5: 28-32
19. Chan PH. Reactive oxygen radicals in signaling and damage in the ischemic brain. J Cereb Blood Flow Metab. 2001; 21(1):2-14.
20. Mahesh T. and Menon VP. Quercetin allievates oxidative stress in streptozotocin-induced diabetic rats. Phytotherapy Research. 18(2): 123–127.
21. Kakita T, Suzuki M, Takeuchi H, Unno M, Matsuno S. Significance of xanthine oxidase in the production of intracellular oxygen radicals in an in-vitro hypoxia-reoxygenation model. J Hepatobiliary Pancreat Surg. 2002; 9(2): 249-55.
22. Fini A, Brunetti C, Di Ferdinando M, Ferrini F, Tattini M. Stress-induced flavonoid biosynthesis and the antioxidant machinery of plants. Plant Signaling and Behavior. 2011; 6: 709–711.
23. Pezze M, Bast T. Dopaminergic modulation of hippocampus-dependent learning: blockade of hippocampal D1-class receptors during learning impairs 1-trial place memory at a 30-min retention delay. Neuropharmacology. 2012; 63(4):710-8.
24. Sriraksa N, Wattanathorn J, Muchimapura S, Tiamkao S, Kamoltip B, and Kowit Ch. Cognitive-Enhancing Effect of Quercetin in a RatModel of Parkinson’s disease Induced by 6-Hydroxydopamine. Evidence-Based Complementary and Alternative Medicine. 2012; 1-9
25. Marino G, Lopez-Otin C. Autophagy: molecular mechanisms, physiological functions and relevance in human pathology. Cell Mol Life Sci. 2004;61: 1439–1454.
26. Mahesh T. and Menon VP. Quercetin allievates oxidative stress in streptozotocin-induced diabetic rats. Phytotherapy Research. 18(2): 123–127.
27. Pu F, Mishima K, Irie K,  Motohashi K, Tanaka Y, Orito K, Egawa T, Kitamura Y, Egashira N, Iwasaki K, Fujiwara M. Neuroprotective effects of quercetin and rutin on spatial memory impairment in an 8- arm radial maze task and neuronal death induced by repeated cerebral ischemia in rats. Journal of Pharmacological Sciences. 2007; 104(4): 329–334.
28. Nagata H, Takekoshi S, Takagi T, Honma T, and Watanabe K. Antioxidative action of flavonoids, quercetin and catechin, mediated by the activation of glutathione peroxidase,” Tokai Journal of Experimental and ClinicalMedicine, 1999; 24(1): 1–11.
29. Erden Inal M, Kahraman A, and K¨oken T. Beneficial effects of quercetin on oxidative stress induced by ultraviolet A,” Clinical and Experimental Dermatology, 2001; 26(6): 536– 539.

.30Jäger, A.K. and Saaby, L. (2011). “Flavonoids and the CNS.” Molecules, Vol. 16 No. 2, p. 1471-1485.

.31Boots, A.W., G.R. Haenen, and A. Bast (2008). Health effects of quercetin: from antioxidant to nutraceutical. European journal of pharmacology 585(2): p. 325-337.

.32 Sahoo, N., M. Kakran, L. Shaal, L. Li, R. Müller, M. Pal and L. Tan (2011). Preparation and characterization of quercetin nanocrystals. Journal of pharmaceutical sciences, 100(6): p. 2379-2390.

فرم اطلاعاتی رت ها

1.شماره موش:

2.وزن موش(گرم):

3.سن موش(روز):