بررسی شیوع کاهش شنوایی و الگوهای مرتبط با کاهش شنوایی در بیماران تحت دیالیز خونی مراجعه کننده به بیمارستان خاتم الانبیا زاهدان طی سال 1399

بیماری های کلیوی، مسئول تعداد بسیاری از موارد ناتوانی هستند، اما خوشبختانه از علل عمده مرگ و میر نیستند. بیماران همودیالیزی در زندگی روزمره خود، مشکلاتی فراوان دارند؛ بسیاری از این بیماران، افرادی مسن و ناتوان هستند و بسیاری از آنها از افسردگی رنج می برند (۱و۲).

 شایع ترین علل نارسایی کلیه به ترتیب عبارت اند از: دیابت، فشار خون بالا، گلومرولونفریت، بیماری کیستیک (مادرزادی اکتسابی)، نفرت بینابینی (۳).

شباهتهای زیادی از لحاظ آناتومیکی، فارماکولوژیکی، فیزیولوژیکی و پاتولوژیکی بین نفرون کلیه با شیارهای کوکلئا در گوش وجود دارد و کاهش شنوایی در بیماران دچار نارسایی کلیه گزارش شده است(4و5).

هر دو ارگان شامل ساختارهای اپی تلیال در تماس نزدیک با عروق تغذیه کننده خود هستند. مشخص شده که غشاء پایه در تماس نزدیک با اندوتلیوم، هم در مویرگهای کپسول بومن و توبولهای پروگزیمال کلیه و هم در اطراف مویرگهای عروق استریا است. هر دو ارگان اپی تلیومی دارند که شامل یک پمپ یون سدیم پتاسیم است که ATPase استفاده می کنند. کریئیک انیدراز نیز هم در نفرون و هم در استریا وجود دارد. عوامل مختلف فارماکولوژیکی هم روی کلیه و هم گوش داخلی تاثیرگذار هستند از جمله آنتی بیوتیکهای آمینوگلیکوزیدی که می توانند هم اتوتوکسیک و هم نفروتوکسیک باشند. همچنین نشان داده شده که یک قرایت ایمونولوژیکی میان کلیه و گوش وجود دارد از این جهت که آنتی بادی های تولید شده بر علیه نفرون در واسکولارهای استریا ته نشین می شوند. شیوع کاهش شنوایی کوکلیار در بیماران با نارسایی کلیه فراتر از آن چیزی است که در مردم عادی که به نسبت سن و جنس خود مبتلا می گردند، می باشد. کاهش شنوایی در بیماران مبتلا به نارسایی کلیه، اولین بار توسط Graphe در سال ۱۹۲۴ گزارش شد. در مطالعه ای، درجات مختلف ناشنوایی در گروه سنی بزرگسالان، ۸۷-۰ ۲ درصد بیان گردید(6). اما برخی محققین این میزان را ۲۰ تا ۴۰ درصد گزارش می نمایند(7).

مکانیسم احتمالی، یک واکنش آنتی ژنیستی مشترک میان کلیه و لابیرنتها در اثر تغییرات اسموتیکی ناشی از دیالیز و اثرات اتوتوکسیک دیورتیکها است.اعتقاد بر این بوده که کاهش شنوایی ممکن است به علت عدم تعادل اسموتیک در الابیرنتها، یا در جریان یک صدمه حاد لابیرنت به علت آلودگی خون با محصولات ریز و اجزاء همودیالیزور سلولز استات روی دهد(8) .

علل دیگری هم در رابطه با مشکلات شنوایی بیماران مبتلا به نارسایی کلیه بیان شده است که عبارتند از: اورمی(9). اختلالات تعادل سدیم و پتاسیم و به هم ریختگی الکترولیتی، کم خونی، استفاده از داروهای کاهنده فشارخون از جمله دیورتیکهای مصرف بیشتر آنتی بیوتیکهائی نظیر آمینوگلیکوزید، ضایعات عروقی ناشی از فشار خون بالا، هیپرکالمی، هیپر ویسکوزیته پلاسماء هیپرلیپیدمی (10).

 نتایج گوناگونی در مورد اثر همودیالیز بر شنوایی بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه گزارش شده است. برخی از این مطالعات، همودیالیز را درمانی بدون تاثیر و برخی دیگر موثر در اختلالات شنوایی این بیماران میدانند(9).

اولین بار، گرف' در سال ۱۹۲۶ء اختلال های شنوایی را در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه گزارش کرد. شیوع کاهش شنوایی در میان بیماران با نارسایی مزمن کلیه، بالاتر از سایر افراد جامعه است (11).

در سطح جهان

در مطالعه Jakić M برروی کاهش شنوایی حسی عصبی در بیماران دیالیزی نتایج بدین قرار است که: نتایج این مطالعه همراه با گزارش های دیگر پژوهشگران کاهش شنوایی حسی عصبی یافته بسیار شایع در میان بیماران همودیالیز مزمن می باشد و همچنین یافته نشان از مولتی فاکتوریال بودن این اتفاق می باشد. این موارد احتمالا ناشی از پلی نوروپاتی اورمیک و یا آسیب عروقی  زودرس نیست، اگر چه که این عوامل احتمالا نقش مهمی را بعنوان تسهیل کننده این امر اعمال می کنند(12).

در مطالعه Rakesh Singh Meena برروی کاهش شنوایی در بیماران مزمن کلیوی نتایج نشان می دهد: از 50 مورد بیماری مزمن کلیوی کاهش شنوایی حسی عصبی از درجه متوسط تا شدید در محدوده فرکانس بالا بود، که به صورت دو طرفه و متقارن بود، در حالی که در گروه کنترل میزان شیوع کاهش شنوایی شنوایی تنها 6٪ بود(13).

در مطالعه Jishana Jamaldeen برروی شیوع و الگوهای کاهش شنوایی در بیماران مبتلا به بیماری مزمن کلیه تحت همودیالیز نتایج بدین قرار است که: کاهش شنوایی حسی عصبی خفیف تا متوسط  CKDدر بیماران مزمن کلیوی رایج است. از دست دادن شنوایی در این بیماران، الگوی خاصی را در غالب فرکانس های بالا و پایین نشان نداد. از دست دادن شنوایی ممکن است با تعداد جلسات همودیالیز( نه با طول مدت بیماری) مرتبط باشد(14).

در سطح ایران

در مطالعه یار محمدی و همکاران برروی اثر یک جلسه همودیالیز روی تغییر آستانه شنوایی در بیماران مبتلا به مرحله انتهایی نارسایی مزمن کلیه نتایج بدین قرار است: میان آستانه شنوایی پیش و پس از یک جلسه همودیالیز، اختلافی معنادار وجود داشت: همچنین میان تغییرهای شنوایی پیش و پس از دیالیز با تغییرهای وزن، دیابت، مدت زمان انجام دیالیز و مدت هر جلسه دیالیز، ارتباطی معنادار یافتیم. ولی میان تغییرهای سدیم، پتاسیم و اوره خون با تغییرهای آستانه شنوایی، ارتباط معنادار وجود نداشت. نجام یک جلسه همودیالیز به بهبود آستانه شنوایی بیماران در فرکانس های پایین منجر شده است؛ این نتیجه از فرضیه هیدروپس اندولنفاتیک در بیماران دیالیزی حمایت می کند به خصوص اینکه این بهبود شنوایی در افراد زیر ۶۰ سال، معنادار بوده است و باعث می شود این فرضیه تقویت شود(15).

در مطالعه مختاری و همکاران برروی بررسی کاهش شنوایی و اختلالات ادیومتری در بیماران همودیالیز تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان در سال 1387 نتایج بدین قرار است که: طبق یافته های این مطالعه، به این نتیجه رسیدیم که بین همودیالیز و کاهش شنوایی به ویژه در فرکانس های بالا رابطه مثبت وجود دارد هر چند که انجام پژوهش مشابه بر روی جامعه وسیع تر و با کنترل عوامل مداخله کننده، پیشنهاد می گردد(16).

 هدف: مطالعات دیگری نیز وجود دارند که همودیالیز را روشی موثر در بهبود ناشنوایی این بیماران معرفی کرده اند. بررسی های انجام شده در افراد بزرگسال به خصوص در مورد اثر دیالیز، دارای تناقض زیادی می باشد که نشان دهنده نیاز به انجام مطالعات بیشتر در این زمینه می باشد. با توجه به این مطالب بر آن شدیم تا به بررسی فراوانی و انواع کاهش شنوایی در بیماران همودیالیزی مراجعه کننده به بخش دیالیز بپردازیم. بدیهی است تشخیص به موقع اختلال شنوائی، و به دنبال آن، دادن آگاهی به بیمار و درمان مناسب، می تواند مانع پیشرفت این عارضه گردد.

1. تعیین فراوانی کاهش شنوایی در بیماران تحت دیالیز خونی مراجعه کننده به بیمارستان خاتم الانبیا زاهدان طی سال 1398 چگونه است؟
2. تعیین فراوانی الگوهای مرتبط با کاهش شنوایی در بیماران مورد مطالعه چگونه است؟
3. تعیین فراوانی گوش درگیر در بیماران مورد مطالعه چگونه است؟
4. میان مدت زمان نارسایی کلیوی و میزان کاهش شنوایی در بیماران مورد مطالعه ارتباط وجود دارد.
5. میان تعداد دفعات دیالیز در طی یک هفته و کاهش شنوایی در بیماران مورد مطالعه ارتباط وجود دارد.
6. فراوانی میزان کاهش شنوایی در بیماران مورد مطالعه برحسب جنس متفاوت است.
7. فراوانی میزان کاهش شنوایی در بیماران مورد مطالعه برحسب سن متفاوت است.

تعیین شیوع کاهش شنوایی و الگوهای مرتبط با کاهش شنوایی در بیماران تحت دیالیز خونی مراجعه کننده به بیمارستان خاتم الانبیا زاهدان طی سال 1398

1.  تعیین فراوانی کاهش شنوایی در بیماران تحت دیالیز خونی مراجعه کننده به بیمارستان خاتم الانبیا زاهدان طی سال های 1398
2. تعیین فراوانی الگوهای مرتبط با کاهش شنوایی در بیماران مورد مطالعه
3. تعیین فراوانی گوش درگیر در بیماران مورد مطالعه
4. تعیین ارتباط میان مدت زمان نارسایی کلیوی و میزان کاهش شنوایی در بیماران مورد مطالعه
5. تعیین ارتباط میان تعداد دفعات دیالیز در طی یک هفته و کاهش شنوایی بیماران مورد مطالعه
6. تعیین فراوانی میزان کاهش شنوایی در بیماران مورد مطالعه برحسب جنس
7. تعیین فراوانی میزان کاهش شنوایی در بیماران مورد مطالعه برحسب سن

دانشگاه علوم پزشکی زاهدان و سایر ارگان های وابسته

SNHL: Sensorineural hearing loss

همودیالیز: وشی برای پالایش خارج از بدن خون از مواد زائد و سمی مانند اوره و کراتینین و نیز کاهش آب اضافی و آزاد خون است درهنگامی‌که کلیه‌ها در وضعیت نارسایی یا مرگ سلولی قرار دارند.

توصیفی تحلیلی -مقطعی

بیماران تحت همودیالیز مراجعه کننده به بیمارستان خاتم النبیا در طی سال 1398

• معیار ورود:همودیالیز بودن بیمار-تشخیص قطعی بیماری مزمن کلیوی توسط متخصص-عدم مشکل شنوایی قبلی(از قبیل ترما-مشکل مادرزادی قلبی)-حداقل 6 ماه تحت درمان همودیالیز باشد-رضایت شخصی افراد برای ورد به مطالعه-سن 25الی 65 سال
• معیار خروج:سابقه پیرگوشی در خانواده-بیماری مادرزادی گوش در خانواده یا بیمار-دیالیز صفاقی-بیماری غیر مزمن کلیه(بیماری حاد کلیوی و ....)-مشکلات شنوایی مادزادی یا ترومای قبلی-همودیالیز کمتر از 6 ماه-عدم رضایت شخصی فرد

به روش سرشماری-در این مطالعه کلیه افرادی که جهت همودیالیز به مرکز بیمارستانی خاتم النبیا مراجعه می کنند و معیار های ورود را پر میکنند و رضایت نامه را جهت بررسی پر میکنند در طی سال 1398 مورد بررسی قرار میگیرند که حدود60 نفر خواهد شد.

به روش سرشماری-آسان ودر دسترس بر اساس شرایط ورود – براساس معیار ورود و رضایت بیماران، بیماران وارد مطالعه گشته و وتحت  ارزیابی ادیومتری قرار میگیرند

روش:با استفاده از فرم اطلاعات که پیوست می باشد اطلاعات بیماران جمع آوری میشود..

(پرسشنامه در بخش دیالیز توسط پژوهشگر تکمیل می گردد)-دستگاه شنوایی سنجی موجود(ادیومتر Madsen  مدلMIDIMATE622 و دستگاه تیمپانومتر Madsen مدلZODIAC 901)

ابزار:

فرم اطلاعاتی

دستگاه شنوایی سنجی

اطلاعات پس از ارزیابی توسط متخصص ENT به صورت زیر ثبت می گردد

این پژوهش یک مطالعه توصیفی- مقطعی می باشد. جامعه مورد مطالعه تمامی بیمارانی خواهد بود که جهت انجام همودیالیز  به بیمارستان خاتم انبیا زاهدان طی سال 1398 مراجعه می کنند مطالعه حاضر پس از تاییده کمیته اخلاق و کمیته پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان به اجرا در می آید. بیماران در صورت پر کردن معیار های ورود و رضایت شخصی پس از ارزیابی اطلاعات دموگرافیک در محل همودیالیز توسط پژوهشگر بیمار به بخش شنوایی سنجی بیمارستان خاتم النبیا منتقل میگردد و مورد ارزیابی های شنوایی توسط یک فرد ماهر ایدیومتر در 3 فرکانس پایین، متوسط و بالا(در محدوده 250 تا 8000 هرتز) قرار میگیرد. سپس اطلاعات توسط متخصص ENT(استاد راهنمای محترم) ارزیابی و نوع کاهش شنوایی(SNHL OR CHL) و میزان کاهش شنوایی(خفیف، متوسط، شدید، خیلی شدید)بررسی میگردد، سپس پژوهشگر اطلاعات مربوطه را ثبت میکند.گرد آوری داده ها بر اساس موارد ثبت شده در پرونده های بیمارستانی و بهداشتی صورت میگیرد.داده ها پس از گردآوری با استفاده از نرم افزار آمار SPSSدر سه گروه سنی 40-25 و55-41و 65-56 سال مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد.

برای توصیف داده ها از آمار توصیفی شامل جداول و نمودار های آماری ،فراوانی ها در درصد ها و برای مقایسه فراوانی ها در گروه ها از آزمون Chi-square استفاده خواهند شد.داده ها در نرم افزار spss20 توصیف و ارائه خواهد شد.سطح معنی داری 0.05 در نظر گرفته میشود.

کد های(1الی 31) دفترچه راهنمای عمومی اخلاق در پژوهش های علوم پزشکی دارای آزمودنی های انسانی در جمهوری اسلامی ایران در پژوهش ما رعایت میگردد.

1. هدف اصلی هر پژوهش‌باید ارتقای سلامت انسان‌ها توأم با رعایت کرامت و حقوق ایشان باشد.
2. در پژوهش بر آزمودنی انسانی، سلامت و ایمنی فرد فرد آزمودنی‎ها در طول و بعد از اجرای پژوهش، بر تمامی مصالح دیگر اولویت دارد. هر پژوهشی که بر روی آزمودنی انسانی انجام می‌گیرد، باید توسط افرادی طراحی و اجرا شود که تخصص و مهارت بالینی لازم و مرتبط را داشته باشند. در کارآزمایی‌های بالینی  بر روی بیماران یا داوطلب‌های سالم نظارت پزشک دارای مهارت و دانش متناسب الزامی است.
3. پژوهش بر انسان فقط در صورتی توجیه‌پذیر است که منافع بالقوه‌ی آن برای هر فرد آزمودنی بیش‌تر از خطرهای  آن باشد. در پژوهش‌های دارای ماهیت غیر درمانی، سطح آسیبی که آزمودنی در معرض آن قرار می‌گیرد نباید بیش‌تر از آن‌چه باشد که مردم عادی در زندگی روزمره‌ی خود با آن مواجه می‌شوند. حصول اطمینان از این امر برعهده‌ی طراحان، مجریان و همکاران پژوهش و تمامی شوراهای بررسی یا پایش‌کننده‌ی پژوهش از جمله کمیته‌ی اخلاق در پژوهش‌ است.
4. مواردی از قبیل سرعت، سهولت کار، راحتی پژوهشگر، هزینه‌ی پایین‌تر و/ یا صرفاً عملی بودن آن به هیچ وجه نباید موجب قرار دادن آزمودنی در معرض خطر یا زیان افزوده یا تحمیل هر گونه محدودیت اختیار اضافی به وی شود.
5. قبل از آغاز هر پژوهش پزشکی ، باید اقدامات  اولیه جهت به حداقل رساندن زیان احتمالی وارده به آزمودنی‌ها و تامین سلامت آن‌ها انجام گیرد.
6. در کارآزمایی های بالینی دوسوکور  که آزمودنی از ماهیت دارویی یا مداخله‌ای که برای وی تجویز شده بی‌اطلاع است، پژوهشگر باید تدابیر لازم جهت کمک‌رسانی به آزمودنی در صورت لزوم و در شرایط اضطراری را تدارک ببیند.
7. اگر در حین اجرای پژوهش مشخص شود که خطرات شرکت در این پژوهش برای آزمودنی‌ها بیش از فواید بالقوه‌ی آن است، باید آن پژوهش بلافاصله متوقف شود.
8. طراحی و اجرای پژوهش‌هایی که بر روی آزمودنی انسانی انجام می‌گیرند، باید منطبق با اصول علمی پذیرفته شده بر اساس دانش روز و مبتنی بر مرور کامل منابع علمی موجود و پژوهش‌های قبلی آزمایشگاهی، و  در صورت لزوم،  حیوانی مناسب باشد. مطالعات حیوانی باید با رعایت کامل اصول اخلاقی کار با حیوانات آزمایشگاهی انجام شوند.
9. در پژوهش‌های پزشکی که ممکن است به محیط زیست آسیب برسانند، باید احتیاط‌های لازم در جهت حفظ و نگهداری و عدم آسیب رسانی به محیط ریست انجام گیرد.
10. هر پژوهشی باید بر اساس و منطبق بر یک طرح‌نامه (پروپوزال) به انجام برسد. در کارآزمایی‌های بالینی باید علاوه بر طرح نامه، دستورالعمل (پروتکل) نیز تهیه و ارائه شود. طرح‌نامه و دستورالعمل باید شامل تمامی اجزای ضروری باشد. از جمله بخش ملاحظات اخلاقی، اطلاعات مربوط به بودجه، حمایت کننده‌ها، وابستگی‌های سازمانی، موارد تعارض منافع بالقوه‌ی دیگر، مشوق‌های شرکت کنندگان، پیش بینی درمان و یا جبران خسارت افراد آسیب دیده در پژوهش .در مواردی که لازم است رضایت‌نامه‌ی آگاهانه به‌صورت کتبی اخذ شود، فرم رضایت‌نامه باید تدوین و به طرح‌نامه پیوست شده باشد. پیش از تصویب یا تأیید طرح‌نامه از سوی کمیته‌ی مستقل اخلاق در پژوهش، نباید اجرای پژوهش شروع شود.
11. کمیته‌ی اخلاق در پژوهش علاوه بر بررسی و تصویب طرح‌نامه و دستورالعمل، این حق را دارد که طرح‌‌ها را در حین و بعد از اجرا را از نظر رعایت ملاحظات اخلاقی مورد پایش قرار دهد. اطلاعات و مدارکی که برای پایش از سوی کمیته‌ی اخلاق درخواست می‌شود، باید از سوی پژوهشگران در اختیار این کمیته گذاشته شود.   
12. انتخاب آزمودنی‌های بالقوه از میان جمعیت بیماران یا هر گروه جمعیتی دیگر، باید منصفانه باشد، به‌نحوی که توزیع بارها (خطرات یا هزینه‌ها) و منافع شرکت در پژوهش، در آن جمعیت و کل جامعه، تبعیض‌آمیز نباشد.
13. کسب رضایت آگاهانه و آزادانه در هر پژوهشی که بر روی آزمودنی انسانی اجرا می‌شود، الزامی است. این رضایت باید به شکل کتبی باشد. در مواردی که اخذ رضایت آگاهانه‌ی کتبی غیر ممکن یا قابل صرف‌نظر باشد، باید موضوع با ذکر دلایل به کمیته‌ی اخلاق منتقل شود. در صورت تأیید کمیته‌ی اخلاق، اخذ رضایت کتبی قابل تعویق یا تبدیل به رضایت شفاهی یا ضمنی خواهد بود.
14. اگر در طول اجرای پژوهش تغییری در نحوه اجرای پژوهش داده شود یا اطلاعات جدیدی به دست آید که احتمال داشته باشد که بر تصمیم آزمودنی مبنی بر ادامه‌ی شرکت در پژوهش تاثیر گذار باشد، باید موضوع به اطلاع کمیته‌ی اخلاق رسانده شود و در صورت موافقت کمیته با ادامه‌ی پژوهش، مراتب به اطلاع آزمودنی رسانده شود و رضایت آگاهانه مجددا اخذ گردد.
15. پژوهشگر باید از آگاهانه بودن رضایت اخذشده اطمینان حاصل کند. برای این منظور، در تمامی پژوهش‌های پزشکی، اعم از درمانی و غیردرمانی، پژوهشگر موظف است فرد در نظر گرفته شده به‌عنوان آزمودنی را از تمامی اطلاعاتی که می‌توانند در تصمیم‌گیری او مؤثر باشند، به‌نحو مناسبی آگاه سازد. این اطلاعات مشتملند بر: عنوان و اهداف پژوهش، طول مدت پژوهش، روشی که قرار است به‌کار گرفته شود (شامل احتمال تخصیص تصادفی به گروه‌مورد یا شاهد)، منابع تأمین بودجه، هر گونه تعارض منافع احتمالی، وابستگی  سازمانی پژوهشگر، و فواید و زیان‌هایی که انتظار می‌رود مطالعه در بر داشته باشد. هم‌چنین، هر آزمودنی باید بداند که می‌تواند هر لحظه که بخواهد از مطالعه خارج شود و باید درباره‌ی خطرات و زیان‌های بالقوه‌ی ناشی از ترک زودرس پژوهش آگاه و پشتیبانی شود. پژوهشگر هم‌چنین باید به تمامی سؤالات و دغدغه‌های این افراد، با حوصله و دقت پاسخ بدهد. این موارد باید در رضایت‌نامه‌ی آگاهانه منعکس شود.
16. پژوهشگر باید از آزادانه بودن رضایت اخذ شده اطمینان حاصل کند. رفتارهایی که به هر نحوی متضمن تهدید، اغوا، فریب و یا اجبار باشد موجب ابطال رضایت آزمودنی می‌شود. به فرد باید فرصت کافی برای مشاوره با افرادی که مایل باشد – نظیر اعضای فامیل یا پزشک خانواده - داده شود. هم‌چنین، در پژوهش‌هایی که پژوهشگر مقام سازمانی بالاتری نسبت به آزمودنی  داشته باشد، دلایل این شیوه‌ی جذب آزمودنی، باید توسط کمیته‌ی اخلاق  تأیید شود، در این موارد شخص ثالث و معتمدی باید رضایت را دریافت کند.
17. پژوهشگر ارشد مسؤول مستقیم ارائه‌ی اطلاعات کافی و به زبان قابل فهم برای آزمودنی ، اطمینان از درک اطلاعات ارائه شده، و اخذ رضایت آگاهانه است. در مواردی که بنا به‌دلیلی، نظیر زیاد بودن تعداد آزمودنی‌ها، این اطلاع‌رسانی از طریق شخص دیگری انجام می‌گیرد، این پژوهشگر ارشد است که مسؤول انتخاب فردی آگاه و مناسب برای این کار و حصول اطمینان از تأمین شرایط مذکور در این بند است.
18. در پژوهش‌هایی که از مواد بدنی (شامل بافت‌ها و مایعات بدن انسان)  یا داده‌هایی استفاده می‌شود که هویت صاحبان آن‌ها معلوم یا قابل کشف و ردیابی است، باید برای جمع‌آوری، تحلیل، ذخیره‎سازی و /یا استفاده‌ی مجدد از آن‌ها رضایت آگاهانه گرفته شود. در مواردی که اخذ رضایت غیرممکن باشد یا اعتبار پژوهش را خدشه‌دار کند، می‌توان در صورت بررسی مورد و تصویب کمیته‌ی اخلاق ، از داده‌ها یا مواد بدنی ذخیره شده، بدون اخذ رضایت آگاهانه استفاده کرد.
19. عدم قبول شرکت در پژوهش، یا ادامه ندادن به همکاری، نباید هیچ‌گونه تأثیری بر خدمات درمانی که در همان مؤسسه – نظیر بیمارستان – به فرد ارائه می‌شود، داشته باشد. این موضوع باید در فرایند اخذ رضایت آگاهانه، به آزمودنی اطلاع داده شود.
20. در مواردی که آگاه کردن آزمودنی درباره‌ی جنبه‌ای از پژوهش باعث کاهش اعتبار پژوهش می شود، ضرورت اطلاع‌رسانی ناکامل از طرف پژوهشگر باید توسط کمیته‌ی اخلاق تأیید شود. بعد از رفع عامل این محدودیت، باید اطلاع‌رسانی کامل به آزمودنی انجام گیرد.
21. برخی از افراد یا گروه‌هایی از مردم، نظیر ناتوانان ذهنی، کودکان، جنین و نوزاد، بیماران اورژانسی، یا زندانیان‌که ممکن است به‌عنوان آزمودنی در پژوهش شرکت کنند، نمی‌توانند برای دادن رضایت، آگاهی یا آزادی لازم را داشته باشند. این افراد یا گروه‌ها آسیب‌پذیر دانسته می‌شوند و باید مورد حفاظت ویژه قرار گیرند.
22. از گروه‌های آسیب‌پذیر هیچ‌گاه نباید (به دلایلی چون سهولت دسترسی ) به عناون آزمودنی ترجیحی استفاده شود. پژوهش پزشکی با استفاده از گروه‌ها یا جوامع آسیب‌پذیر تنها در صورتی موجه است که با هدف پاسخگویی به نیازهای سلامت و اولویت‌های همان گروه یا جامعه طراحی و اجرا شود و احتمال معقولی وجود داشته باشد که همان گروه یا جامعه از نتایج آن پژوهش سود خواهد برد.
23. در پژوهش بر روی گروه‌های آسیب‌پذیر، وظیفه‌ی اخذ رضایت آگاهانه مرتفع نمی‌شود. در مورد افرادی که سرپرست قانونی دارند، پژوهشگر موظف است که علاوه بر اخذ رضایت آگاهانه از سرپرست قانونی، متناسب با ظرفیت خود فرد، از وی رضایت آگاهانه اخذ کند. در هر حال، باید به امتناع این افراد از شرکت در پژوهش احترام گذاشته شود.
24. اگر در حین اجرای پژوهش، آزمودنی دارای ظرفیت، ظرفیت خود را از دست بدهد یا آزمودنی فاقد ظرفیت، واجد ظرفیت شود، باید با توجه به تغییر حاصله، رضایت آگاهانه برای ادامه‌ی پژوهش از سرپرست قانونی یا خود فرد اخذ شود. 
25. پژوهشگر مسؤول رعایت اصل رازداری و حفظ اسرار آزمودنی‌ها و اتخاذ تدابیر مناسب برای جلوگیری از انتشار آن است. هم‌چنین، پژوهشگر موظف است که از رعایت حریم خصوصی آزمودنی‌ها در طول پژوهش اطمینان حاصل کند. هرگونه انتشار داده‌ها یا اطلاعات به‌دست آمده از بیماران باید بر اساس رضایت آگاهانه انجام گیرد.
26. هر نوع آسیب یا خسارت ناشی از شرکت در پژوهش باید بر طبق قوانین مصوب جبران خسارت شود. این امر باید در هنگام طراحی پژوهش لحاظ شده باشد. نحوه‌ی تحقق این امر ترجیحاً به‌صورت پوشش بیمه‌ای نامشروط باشد.
27. در پایان پژوهش، هر فردی که به‌عنوان آزمودنی به آن مطالعه وارد شده است، این حق را دارد که درباره‌ی نتایج مطالعه آگاه شود و از مداخلات یا روش‌هایی که سودمندی‌شان در آن مطالعه نشان داده شده است، بهره‌مند شود.
28. پژوهشگران موظفند که نتایج پژوهش‌های خود را صادقانه ، دقیق، و کامل منتشر کنند. نتایج، اعم از منفی یا مثبت، و نیز منابع تأمین بودجه، وابستگی  سازمانی، و تعارض منافع – در صورت وجود – باید کاملاً آشکارسازی شوند. پژوهشگران نباید در هنگام عقد قرارداد انجام پژوهش، هیچ  گونه شرطی را مبنی بر حذف یا عدم انتشار یافته‌هایی که از نظر حمایت کننده‌ی پژوهش  مطلوب نیست، بپذیرند.
29. نحوه‌ی گزارش نتایج پژوهش باید ضامن حقوق مادی و معنوی تمامی اشخاص مرتبط با پژوهش، از جمله خود پژوهشگر یا پژوهشگران، آزمودنی‌ها و مؤسسه‌ی حمایت کننده‌ی  پژوهش باشد.
30. گزارش‌ها و مقالات حاصل از پژوهش‌هایی که مفاد این راهنما را نقض کرده‌اند، نباید برای انتشار پذیرفته شوند.
31. روش پژوهش نباید با ارزش‌های احتماعی، فرهنگی و دینی  جامعه در تناقض باشد.

عدم کامل بودن پرونده های بررسی شونده از نظر اطلاعات مورد نیاز برای بررسی.

  شیوع کاهش شنوایی - الگوهای مرتبط با کاهش شنوایی - بیماران تحت دیالیز خونی

Prevalence of hearing loss - related patterns in hearing loss - patients undergoing dialysis

• مراجع مورد استفاده براساس رفرانس نویسی ونکوورتنظیم گردد.

1. Fauci AS, Braunwald E, Kasper DL, Hauser SL, Longo DL, Jameson DL, et al. Harrison’s Principles of Internal Medicine. 18th ed. Chicago: McGraw-Hill Companies; 2012.

2. Andreoli TE, Carpenter CJ, Griggs RC, Loscalzo J. CECIL Essentials of Medicine. 8thed. New York: McGraw-Hill companies; 2010.

3. Tonelli M, Wiebe N, Culleton B, House A, Rabbat C, Fok M, et al. Chronic kidney disease and mortality risk: a systematic review. Journal of the American Society of Nephrology 2006; 17(7): 2034–2047.

4. Quick CA, Fish A, Brown C. The relationship between cochlea and kidney. Laryngoscope 1973; 83:1469-82.

5. Adler D, Ritz E. Terminal renal failure and hearing loss. Arch Otorhinolaryngol 1982; 235:587-90.

6. Bergstrom L, Jenkins P, Sando I, English GM. Hearing loss in renal disease. Clinical and Pathologicalstudies, Ann Otol Rhinol Laryngol. 1973 Jul-Aug; 82(4):555-76.

7. Akeem OL, Babatunde LS, Oladunni O, Wemimo PO, Mohammed AA. Effect of hemodialysis on the hearing function of patients with chronic renal failure, African Journal of Health Sciences, July-Dec, 2006; 13(3-4): 29-32.

8. Lasisi OA, Salako BL, Kadiri S, Arije A, Oko-Jaja R, Ipadeola A, Olatoke F. Sudden sensorineural hearing loss and hemodialysis, Department of Oto-Rhino-Laryngology, College of Medicine, University of Ibadan, and University College Hospital, Ibadan, Nigeria, Ear Nose Throat J. 2006 Dec;85(12):819-21.

9. اتوکش ح، موسوی ع و همکاران بررسی کاهش شنوایی و اختلالات ادیومتری در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه، همودیالیز مزمن و پیوند کلیه مراجعه کننده به بیمارستان کودکان علی اصغر از سال ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۲، مجله دانشگاه علوم پزشکی ایران، سال ۱۱، شماره۴۴ ، ۱۳۸۳، ص ۹۰۱ تا ۹۰

10. Mancini M.L, Strologo LD, P.M., Bianchi LT, Rizzoni G. Sensorineural hearing loss in patients reaching chronic renal failure in childhood. Pediatric Nephrology J 1996; 10:38-40.

11. Bazzi C, Venturini C, Pagani C,Arrigo G, D'Amico G. Hearing loss in short and long-term haemodialyzed patients. Nephrol Dial Transplant 1995; 10(7): 1865– 1868.

12. Jakić M, Mihaljević D, Zibar L, Jakić M, Kotromanović Ž, Roguljić H. Sensorineural hearing loss in hemodialysis patients. Collegium antropologicum. 2010 Mar 25;34(1):165-71.

13. Meena RS, Aseri Y, Singh BK, Verma PC. Hearing loss in patients of chronic renal failure: a study of 100 cases. Indian Journal of Otolaryngology and Head & Neck Surgery. 2012 Dec 1;64(4):356-9.

14. Jamaldeen J, Basheer A, Sarma AC, Kandasamy R. Prevalence and patterns of hearing loss among chronic kidney disease patients undergoing haemodialysis. The Australasian medical journal. 2015;8(2):41.

15. یارمحمدی محمدابراهیم, افشار رضا, نظربیگی سعید, کرد مریم, باقری سارا. اثر یک جلسه همودیالیز روی تغییر آستانه شنوایی در بیماران مبتلا به مرحله انتهایی نارسایی مزمن کلیه.‎

16. مختاری, محمد رضا, گلشیری, علی, صادقی, زهره, میمندی, طیبه. بررسی کاهش شنوایی و اختلالات ادیومتری در بیماران همودیالیز تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان در سال 1387. سلامت جامعه, 1396; 2(3): 39-44

مطالعات دیگری نیز وجود دارند که همودیالیز را روشی موثر در بهبود ناشنوایی این بیماران معرفی کرده اند. بررسی های انجام شده در افراد بزرگسال به خصوص در مورد اثر دیالیز، دارای تناقض زیادی می باشد که نشان دهنده نیاز به انجام مطالعات بیشتر در این زمینه می باشد. با توجه به این مطالب بر آن شدیم تا به بررسی فراوانی و انواع کاهش شنوایی در بیماران همودیالیزی مراجعه کننده به بخش دیالیز بپردازیم. بدیهی است تشخیص به موقع اختلال شنوائی، و به دنبال آن، دادن آگاهی به بیمار و درمان مناسب، می تواند مانع پیشرفت این عارضه گردد.

خونگیری انجام نمیشود.

با توجه به اهمیت  کاهش شنوایی و اهمیت این امر در بیماران دیالیزی بر آن شدیدم تا این مهم را در بیماران دیالیزی مورد بررسی جامع قرار دهیم تا بتوان در راهبرد های درمانی برنامه ریزی بعمل آورد.

فاقد عوارض و جانبی می باشد

این مطالعه با عارضه خاصی همراهی ندارد.

چنانچه در طرح تحقیقاتی اقدام تشخیصی یا درمانی انجام شود، هزینه به عهده مجری یا مجریان طرح خواهد بود و بیمار هزینه ای را پرداخت نخواهد کرد.

روش جایگزینی برای آن در دسترس نمی باشد.

کلیه نتایج و روشهای به کار رفته به اطلاع فرد خواهد رسید و این نتایج بصورت کاملاً محرمانه و صرفاً جهت مقاصد پژوهش به کار خواهد رفت و هویت فردی وی در چارچوب قانون و جامعه و خانواده محرمانه خواهد ماند.

با توجه به توصیفی بودن مطالعه نیازی به پاسخگویی پرسشها وجود ندارد.

شرکت در مطالعه کاملاً اختیاری است و بیمار آزاد خواهد بود که از شرکت در مطالعه امتناع نموده یا هر زمان  که مایل بود بدون آنکه تغییری در نحوه رفتار پزشک درمانگر یا نحوه درمان و مراقبت از بیمار ایجاد شود از پژوهش مذکور خارج شود

با توجه به اطلاعات موجود در این فرم و توضیحات حضوری مجری یا همکاران طرح موافقت خود را با شرکت در این مطالعه اعلان می نمایم. یک نسخه از این فرم به من داده شده و فرصت خواندن آن را داشته ام.