بررسی پلی مورفیسم ژن های IL1A و PSPHL در زنان مبتلا به سرطان پستان و مقایسه آن با زنان سالم

سرطان پستان شایع­ترین سرطان و علت اصلی مرگ و میر ناشی از سرطان در میان زنان در جهان، چه بصورت کلی و چه در کشورهای کمتر توسعه یافته است. در ایالات متحده، 1 مورد از هر 3 مورد با تشخیص سرطان در زنان، متعلق به سرطان پستان است. در کشورهای توسعه یافته، میزان بقا بسیار بیشتر از کشورهای کمتر توسعه یافته می­باشد(1). در سال 2012،  7/1 میلیون مورد از سرطان پستان و قریب به 522 هزار مرگ ناشی از آن گزارش شده است؛ سرطان پستان به تنهایی 25% تمام موارد سرطان و 15% مرگ بعلت سرطان در جهان در میان زنان را شامل می­شود. شیوع آن در آمریکای شمالی، استرالیا، اروپای شمالی و غربی بیشتر از آفریقا و آسیاست (2).

افزایش مرگ و میر ناشی از آن می­تواند با تغییر رفتارهای تولید مثلی، اثرات دموگرافیک جمعیتی، اقتصاد، تفاوتهای جغرافیایی، استراتژیهای غربالگری و دسترسی ناکافی به امکانات تشخیصی و درمانی مرتبط باشد (3-5).

ریسک فاکتورهای سرطان پستان شامل عوامل تولید مثلی و هورمونی، استفاده از ضدبارداری­های خوراکی و نداشتن فرزند است (زایمان و شیردهی باعث کاهش ریسک ابتلا می­شود). چاقی پس از 18 سالگی، هورمون درمانی یائسگی، فعالیت فیزیکی اندک و مصرف الکل از دیگر عوامل خطر قابل اصلاح هستند (2). همچنین سرطان پستان در سن پایین تر، احتمال مرگ و میر ناشی از آن را افزایش می­دهد (6).

سرطان پستان از نظر بالینی یک بیماری ناهمگون محسوب می­شود و اگرچه همه ی آنها تظاهرات مشابه دارند اما از نظر اساس مولکولی و بیان ژنها، پاسخ به درمان های رایج و نیز پیش آگهی متفاوت می­باشند. یک طبقه بندی مرسوم که کاربرد بالینی مهمی دارد، بر اساس بیان HER2(ErbB-2)، رسپتور استروژن(ER)  و رسپتور پروژسترون(PR)  است (7).

بیان بیش از حد ژن  ErbB-2 که انکوپروتئین HER2 را کد می­کند در 20 تا 25 % سرطانهای پستان وجود دارد که با پیش آگهی ضعیف ، شانس متاستاز بالاتر و عود مرتبط است (8). از این رو ، آنتی بادی ضد HER2 انسانی تراستوزومب(هرسپتین) برای درمان سلولهای HER2-مثبت مورد استفاده قرار گرفته است (9). هرچند پاسخ درمانی به مونوتراپی با تراستوزومب در این نوع از سرطان پستان کمتر از 35% است و بیشتر بیماران با این نوع درمان، پس از یکسال از پاسخ اولیه نسبت به این دارو مقاوم می شوند  (10, 11). علیرغم پیشرفتهای اخیر در درمان های ادجوان چون هورمون درمانی، شیمی درمانی و درمان بیولوژیک، همچنان پیش آگهی سرطان پستان ضعیف است (12).

به همین دلیل، خصوصیات مولکولی و استعداد ژنتیکی از جمله عوامل بسیار مهمی هستند که پیش آگهی سرطان پستان، میزان تهاجم و عود تومور و پاسخ به درمان را تعیین می­کنند (13, 14). بعنوان مثال 70% موارد تهاجمی(invasive)  سرطان پستان، بیان افزایش یافته ی رسپتور استروژن آلفا (ER-α) را نشان می­دهند که بعنوان یک فرایند زودرس در تومورزایی و پیشرفت سرطان پستان شناخته می­شود (15).

طی سالهای اخیر جنبه های زیادی از سرطان پستان مورد مطالعه قرار گرفته است. علی رغم پیشرفتهای صورت گرفته در شناسایی آنتی ژن ها و رسپتورهای سطحی سرطان پستان (که بر اساس آن طبقه بندی هایی صورت گرفته است)، همچنان بخش وسیعی از اساس مولکولی پاتوژنز آن، بدلیل ناهمگونی بسیار زیاد ناشناخته باقی مانده است (16).

از نظر بالینی، درمان سرطان پستان بر اساس طبقه بندی مولکولی آن موجب بهبود قابل ملاحظه ای در پیش آگهی بیماران شده است. اما برای بیمارانی که در اصطلاح triple-negative (یعنی فاقد رسپتورهای استروژن و پروژسترون و HER2 هستند) یا مقاوم به درمان هستند، کنترل عود بیماری و متاستاز همچنان بعنوان یک مساله اساسی باقی مانده است (17). با این وجود نیز، هنوز بیشتر تومور ها در مراحل بسیار پیشرفته شناسایی می­شوند (18).

آنالیز های کاریوتایپیک نشان داده اند که سرطان پستان بصورت فزاینده ای رو به بدخیم تر و تهاجمی تر شدن است (19).

از این رو بسیار ضروری است که بیومارکرهایی برای تشخیص زودهنگام، پیش بینی پاسخ به درمان- که برای تعیین استراتژی درمانی بسیار مهم است- و تعیین پیش آگهی سرطان پستان شناسایی شود.

IL1A (rs3783553)

اینترلوکین-1 آلفا (IL-1a) توسط ژن IL1A (کروموزوم 2q14.1) کد میشود، بخشی از خانواده سیتوکینی اینترلوکین-1 است و بعنوان یکی از سیتوکینهای التهابی شناخته میشود. IL-1a از بسیاری از انواع سلولها که بطور مستقیم یا غیر مستقیم در ایمنی نقش دارند (مانند مونوسیتها، ماکروفاژها، نوتروفیل ها، سلولهای عضلانی صاف و اپیتلیومی)، ترشح میشود و بنظر میرسد که در فرآیند متاستاز سلولهای سرطانی، بواسطه­ی القای ترشح عوامل رشد (چون اینترلوکین های 6 و 8، عامل نکروز تومور-آلفا، عامل رشد اندوتلیال عروقی) ژنهای متاستاتیک (مانند متالوپروتئیناز ماتریکس)، فاکتور رشد تغییر دهنده- بتا و نیز تحریک تولید پروتئین های موثر در رگ زایی، نقش کلیدی داشته باشد  (20, 21).

پلی­مورفیسم 4 جفت بازی عملکردی حذف/اضافه (rs3783553) در ناحیه 3`UTR (untranslated region)  از ژن IL1A ممکن است با افزایش احتمال ابتلا به برخی از سرطانها از جمله سرطان معده (22)و پروستات(23, 24) احتمالا از طریق تغییر در سطوح بیان IL-1a مرتبط باشد.

در مطالعه ای که توسط Haung و همکاران بر روی جمعیت چینی انجام شد، نشان داده شد که این پلیمورفیسم ممکن است منجر به افزایش احتمال ابتلا به سرطان سرویکس (Cervical Squamous Cell Carcinoma) شود (25).

مطالعه Yan و همکاران بر روی جمعیت هان (چین) نشان داد که این پلی­مورفیسم با احتمال ابتلا به سرطان کولورکتال ارتباطی ندارد (26).

مطالعه Gao و همکاران بر روی جمعیت چینی، به نقش احتمالی پلیمورفیسم rs3783553 در گسترش تومور کارسینوم پاپیلاری تیروئید (PTC) اشاره کرد (27).

همچنین مطالعه ی هاشمی و همکاران (2018) بر روی جمعیت ایرانی نشان داد که rs3783553 با خطر ابتلا با سرطان پروستات مرتبط است (24).

اما Huang و همکاران در مطالعه ای بر روی 228 بیمار مبتلا به سرطان پستان از جمعیت چینی (Han) نشان دادند که الل ins این پلیمورفیسم (rs3783553) با کاهش بروز سرطان پستان مرتبط است (28).

(Phophoserine phosphatase-like) PSPHL

بیان افزایش یافته­ی ژن PSPHL حدود یک دهه ی پیش در بیماران مبتلا به کم خونی فانکونی شناسایی شد(29). اگرچه عملکرد این ژن کاملا شناخته شده نیست. Microarray analysis سطوح بالای بیان این ژن را در برخی از انواع تومورهای سرطانی در برخی از انواع نژادها نشان داده است (30-33). همچنین بیان افزایش یافته ی PSPHL  در بافت توموری پستان، ریزمحیط تومور و استرومای غیر بدخیم بافت پستان زنان آفریقایی-آمریکایی نشان داده شده است (34, 35).

PSPHL بر روی کروموزوم 7p11.2 قرار داشته و بنظر میرسد که بیان تغییر یافته ی آن، نرخ تقسیم سلولی را تحت تاثیر قرار دهد که این امر میتواند سبب افزایش رفتار تهاجمی تومور و پیش آگهی ضعیف تر باشد (29).

 مطالعه ی انجام شده توسط Akil و همکاران (2005) نشان داد که پلیمورفیسم حذف/الحاق این ژن با احتمال ابتلا به اختلال دو قطبی نیز همراهی دارد (36).

پلیمورفیسم ژنتیکی

در هر 1000 جفت باز کروموزوم­های انسان، تخمین زده می­شود که بطور میانگین یک جایگاه نوکلئوتیدی بین دو کپی از آن کروموزوم متفاوت باشد (37). و زمانی به یک لوکوس پلیمورفیک گفته می­شود که حداقل در دو واریان وجود داشته باشد و تواتر الل شایعترین واریان، کمتر از 99%  باشد(یا به عبارت دیگر، حداقل در دو واریان با تواتر بیش از یک درصد از ناشایعترین آلترناتیو آن وجود داشته باشد)(38).

با توجه به این موضوع و نیز وجود تفاوتهای جمعیتی در رابطه با پلی مورفیسم ژنتیکی و ارتباط محتمل آن با پاتوژنز و میزان شیوع سرطان پستان و نیز تفاوت مشاهده شده در یافته ها در رابطه با تاثیر پلیمورفیسم های ذکر شده بر خطر ابتلا به سرطان، علاوه بر نبود مطالعات کافی در این زمینه، برآن شدیم تا مطالعه حاضر را با هدف بررسی پلیمورفیسم ژنهای PSPHL و IL1A درزنان مبتلا به سرطان پستان و مقایسه آن با زنان سالم به انجام رسانیم.

فراوانی پلی مورفیسم ژن (rs3783553) IL1A در زنان مبتلا به سرطان پستان با زنان سالم متفاوت است.

فراوانی پلی مورفیسم4 جفت بازی حذف/الحاق ژن PSPHL در زنان مبتلا به سرطان پستان با زنان سالم متفاوت است.

تعیین فراوانی پلی مورفیسم ژن های IL1A و PSPHL در زنان مبتلا به سرطان پستان و مقایسه آن با زنان سالم

مقایسه تعیین فراوانی پلی مورفیسم ژن (rs3783553) IL1A در زنان مبتلا به سرطان پستان و مقایسه آن با زنان سالم

مقایسه تعیین فراوانی پلی مورفیسم4 جفت بازی حذف/الحاق ژن PSPHL در زنان مبتلا به سرطان پستان و مقایسه آن با زنان سالم

دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی

پلیمورفیسم ژنتیکی

در هر 1000 جفت باز کروموزوم­های انسان، تخمین زده می­شود که بطور میانگین یک جایگاه نوکلئوتیدی بین دو کپی از آن کروموزوم متفاوت باشد.(37) و زمانی به یک لوکوس پلیمورفیک گفته می­شود که حداقل در دو واریان وجود داشته باشد و تواتر الل شایعترین واریان، کمتر از 99%  باشد(یا به عبارت دیگر، حداقل در دو واریان با تواتر بیش از یک درصد از ناشایعترین آلترناتیو آن وجود داشته باشد.(38)

case_control

از نمونه های موارد سرطان پستان موجود در آزمایشگاه بیوشیمی که قبلا توسط آنکولوژیست جمع آوری شده و بیمارآنها تایید شده است. گروه شاهد نیز از نمونه های زنان سالم مربوط به طرح بررسی سندرم متابولیک استفاده میشود.

برای بررسی پلی مورفیسم ژنتیکی از زنان مبتلا به سرطان سینه در زاهدان به تعداد حداقل 150 مورد و به همین تعداد نیز گروه شاهد از زنان سالم انتخاب می شوند

نمونه گیری آسان و در دسترس

یافته های آزمایشگاهی

برای بررسی پلی مورفیسم ژنی نمونه خون بیماران و افراد شاهد در 20 - درجه سانتیگراد نگهداری می شود. DNA نمونه خون افراد گروه شاهد و مورد به روش salting out تخلیص می شود. پرایمرهای اختصاصی جهت تعیین پلی مورفیسم ژنی به روش PCR-RFLP و PCR  طراحی می شود. در مرحله بعد شرایط PCR برای تعیین این پلی مورفیسم ها بهینه می شود . سپس محصول PCR توسط Restriction Enzyme اختصاصی (در روش RFLP) برش داده و قطعات حاصل روی ژل آگاروز الکتروفورز شده و پلی مورفیسم ها ی ژنی ر نمونه ها آنالیز می شوند.

پس از گردآوری اطلاعات لازم، یافته ها در نرم افزار آماری SPSS وارد شده و داده ها با استفاده از آزمونهای آماری χ2 و t-test مستقل مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهند گرفت. برای تعیین ارتباط پلی مورفیسم از آزمون logistic regression  استفاده می کنیم.

 کدهای 1، 2، 3، 8، 10، 11، 13، 15، 18، 25، 28، مصوب کمیته کشوری اخلاق در پژوهش های علوم پزشکی که در دفترچه راهنمای عمومی اخلاق در پژوهش‌های دارای آزمودنی انسانی در جمهوری اسلامی ایران، دربردارنده‌ی اصول و مقررات اخلاقی‎ مطرح  و در سال 1392 در 31 بند تصویب شده است و همچنین کدهای 1، 2، 3، 4، 7 مربوط به دفترچه راهنمای اخلاقی پژوهش بر روی عضو و بافت انسانی در جمهوری اسلامی ایران از قسمت راهنمای عمومی و همچنین کدهای 1، 5، 6، 10، 11 و 13 از دفترچه راهنمای اخلاقی پژوهشهای ژنتیک پزشکی در جمهوری اسلامی ایران در این طرح رعایت می شود. تمامی بیماران تحت مطالعه آگاهانه و برای مقاصد علمی  اقدام به دادن نمونه خواهند کرد. شرکت در این طرح هیچ گونه هزینه ای برای بیماران ندارد و نام و مشخصات بیماران گزارش نخواهد شد. 

باتوجه به بررسی میدانی که قبلا توسط محقق صورت گرفته،هیچ گونه محدودیتی در جمع آوری نمونه ها وجود ندارد.

زمان بر شدن تهیه مواد

PSPHL, IL1A, polymorphism, breast cancer

1.           DeSantis C, Ma J, Bryan L, Jemal A. Breast cancer statistics, 2013. CA: a cancer journal for clinicians. 2014;64(1):52-62.

2.           Torre LA, Bray F, Siegel RL, Ferlay J, Lortet‐Tieulent J, Jemal A. Global cancer statistics, 2012. CA: a cancer journal for clinicians. 2015;65(2):87-108.

3.           Cazap E, Buzaid A, Garbino C, de la Garza J, Orlandi F, Schwartsmann G, et al. Breast cancer in Latin America: experts perceptions compared with medical care standards. The Breast. 2010;19(1):50-4.

4.           Ferlay J, Soerjomataram I, Dikshit R, Eser S, Mathers C, Rebelo M, et al. Cancer incidence and mortality worldwide: sources, methods and major patterns in GLOBOCAN 2012. International journal of cancer. 2015;136(5).

5.           DeSantis CE, Bray F, Ferlay J, Lortet-Tieulent J, Anderson BO, Jemal A. International variation in female breast cancer incidence and mortality rates. Cancer Epidemiology and Prevention Biomarkers. 2015;24(10):1495-506.

6.           Zehentmayr F, Hauser-Kronberger C, Zellinger B, Hlubek F, Schuster C, Bodenhofer U, et al. Hsa-miR-375 is a predictor of local control in early stage breast cancer. Clinical epigenetics. 2016;8(1):28.

7.           Perou CM, Sørlie T, Eisen MB, van de Rijn M, Jeffrey SS, Rees CA, et al. Molecular portraits of human breast tumours. Nature. 2000;406(6797):747-52.

8.           Gusterson B, Gelber R, Goldhirsch A, Price K, Säve-Söderborgh J, Anbazhagan t, et al. Prognostic importance of c-erbB-2 expression in breast cancer. International (Ludwig) Breast Cancer Study Group. Journal of Clinical Oncology. 1992;10(7):1049-56.

9.           Slamon DJ, Leyland-Jones B, Shak S, Fuchs H, Paton V, Bajamonde A, et al. Use of chemotherapy plus a monoclonal antibody against HER2 for metastatic breast cancer that overexpresses HER2. New England Journal of Medicine. 2001;344(11):783-92.

10.         Marty M, Cognetti F, Maraninchi D, Snyder R, Mauriac L, Tubiana-Hulin M, et al. Randomized phase II trial of the efficacy and safety of trastuzumab combined with docetaxel in patients with human epidermal growth factor receptor 2–positive metastatic breast cancer administered as first-line treatment: the M77001 study group. Journal of clinical oncology. 2005;23(19):4265-74.

11.         Ye X-M, Zhu H-Y, Bai W-D, Wang T, Wang L, Chen Y, et al. Epigenetic silencing of miR-375 induces trastuzumab resistance in HER2-positive breast cancer by targeting IGF1R. BMC cancer. 2014;14(1):134.

12.         Siegel R, Naishadham D, Jemal A. Cancer statistics, 2013. CA: a cancer journal for clinicians. 2013;63(1):11-30.

13.         Goldhirsch A, Wood WC, Coates AS, Gelber RD, Thürlimann B, Senn H-J, et al. Strategies for subtypes—dealing with the diversity of breast cancer: highlights of the St Gallen International Expert Consensus on the Primary Therapy of Early Breast Cancer 2011. Annals of oncology. 2011;22(8):1736-47.

14.         Lazaridis G, Lambaki S, Karayannopoulou G, Eleftheraki AG, Papaspirou I, Bobos M, et al. Prognostic and predictive value of p-Akt, EGFR, and p-mTOR in early breast cancer. Strahlentherapie und Onkologie. 2014;190(7):636.

15.         Simonini PdSR, Breiling A, Gupta N, Malekpour M, Youns M, Omranipour R, et al. Epigenetically deregulated microRNA-375 is involved in a positive feedback loop with estrogen receptor α in breast cancer cells. Cancer research. 2010;70(22):9175-84.

16.         Polyak K. Heterogeneity in breast cancer. The Journal of clinical investigation. 2011;121(10):3786.

17.         Kumar P, Aggarwal R. An overview of triple-negative breast cancer. Archives of gynecology and obstetrics. 2016;293(2):247-69.

18.         Meissner HI, Klabunde CN, Han PK, Benard VB, Breen N. Breast cancer screening beliefs, recommendations and practices. Cancer. 2011;117(14):3101-11.

19.         Lee EY, Muller WJ. Oncogenes and tumor suppressor genes. Cold Spring Harbor perspectives in biology. 2010;2(10):a003236.

20.         Inoue A, Obayashi K, Sonoda Y, Nakamura A, Ueno T, Kuhara S, et al. Regulation of matrix metalloproteinase-1 and alpha-smooth muscle actin expression by interleukin-1 alpha and tumour necrosis factor alpha in hepatic stellate cells. Cytotechnology. 2017;69(3):461-8.

21.         Kwon M-J, Hong E, Choi Y, Kang D-H, Oh E-S. Interleukin-1α promotes extracellular shedding of syndecan-2 via induction of matrix metalloproteinase-7 expression. Biochemical and biophysical research communications. 2014;446(2):487-92.

22.         Zhang J, Shi H, Xue M, Yu Q, Yang L, Zheng S, et al. An insertion/deletion polymorphism in the interleukin-1A 3'untranslated region confers risk for gastric cancer. Cancer Biomarkers. 2016;16(3):359-65.

23.         Liao H, Zhang L, Cheng P, Pu Y, Wu Y, Li Z, et al. Insertion/deletion polymorphism of IL1A 3'-UTR associated with the susceptibility of prostate cancer. Sichuan da xue xue bao Yi xue ban= Journal of Sichuan University Medical science edition. 2014;45(6):956-9.

24.         Hashemi M, Bahari G, Sarhadi S, Eskandari E, Narouie B, Taheri M, et al. 4‐bp insertion/deletion (rs3783553) polymorphism within the 3′ UTR of IL1A contributes to the risk of prostate cancer in a sample of Iranian population. Journal of cellular biochemistry. 2018;119(3):2627-35.

25.         Huang J, Ni S, Li D, He Y. An insertion/deletion polymorphism at miRNA-122 binding site in the IL1A is associated with a reduced risk of cervical squamous cell carcinoma. Genetic testing and molecular biomarkers. 2015;19(6):331-4.

26.         Yan H, Sun R, Pan X, Li Z, Guo X, Gao L. Lack of association between an insertion/deletion polymorphism in IL1A and risk of colorectal cancer. Genet Mol Res. 2015;14:8490-5.

27.         Gao L, Zhu X, Li Z, Li L, Wang T, Hu H, et al. Association between a functional insertion/deletion polymorphism in IL1A gene and risk of papillary thyroid carcinoma. Tumor Biology. 2014;35(4):3861-5.

28.         Huang X, Yang Y, Cui Z, Wang J, Gao L. A functional insertion/deletion polymorphism in the IL1A gene is associated with decreased risk of breast cancer. Genet Mol Res. 2016;15(1):4238.

29.         Planitzer SA, Machl AW, Rueckels M, Kubbies M. Identification of a novel c-DNA overexpressed in Fanconi's anemia fibroblasts partially homologous to a putative L-3-phosphoserine-phosphatase. Gene. 1998;210(2):297-306.

30.         Wallace TA, Prueitt RL, Yi M, Howe TM, Gillespie JW, Yfantis HG, et al. Tumor immunobiological differences in prostate cancer between African-American and European-American men. Cancer research. 2008;68(3):927-36.

31.         Timofeeva OA, Zhang X, Ressom HW, Varghese RS, Kallakury BV, Wang K, et al. Enhanced expression of SOS1 is detected in prostate cancer epithelial cells from African-American men. International journal of oncology. 2009;35(4):751-60.

32.         Allard J, Chandramouli G, Stagliano K, Hood B, Litzi T, Shoji Y, et al. Analysis of PSPHL as a candidate gene influencing the racial disparity in endometrial cancer. Frontiers in Oncology. 2012;2:65.

33.         Ferguson SE, Olshen AB, Levine DA, Viale A, Barakat RR, Boyd J. Molecular profiling of endometrial cancers from African–American and Caucasian women. Gynecologic oncology. 2006;101(2):209-13.

34.         Field LA, Love B, Deyarmin B, Hooke JA, Shriver CD, Ellsworth RE. Identification of differentially expressed genes in breast tumors from African American compared with Caucasian women. Cancer. 2012;118(5):1334-44.

35.         Martin DN, Boersma BJ, Yi M, Reimers M, Howe TM, Yfantis HG, et al. Differences in the tumor microenvironment between African-American and European-American breast cancer patients. PloS one. 2009;4(2):e4531.

36.         Akil HAA, MI, US), Watson, Stanley J. (Ann Arbor, MI, US), Turner, Cortney (Ann Arbor, MI, US), inventor; The Board of Trustees of the Leland Stanford Junior University (Stanford, CA, US), assignee. GENES AND PATHWAYS DIFFERENTIALLY EXPRESSED IN BIPOLAR DISORDER AND/OR MAJOR DEPRESSIVE DISORDER. United States2017.

37.         Cooper DN, Smith BA, Cooke HJ, Niemann S, Schmidtke J. An estimate of unique DNA sequence heterozygosity in the human genome. Human genetics. 1985;69(3):201-5.

38.         Wang DG, Fan J-B, Siao C-J, Berno A, Young P, Sapolsky R, et al. Large-scale identification, mapping, and genotyping of single-nucleotide polymorphisms in the human genome. Science. 1998;280(5366):1077-82.

جبران عوارض احتمالی بر عهده پژوهشگران خواهد بود.

 در این قسمت باید شرح داده شود که در صورت عدم پذیرش روش انتخابی پژوهشگر، بیمار از چه روشهای درمانی یا تشخیصی دیگرتوسط پژوهشگر می تواند استفاده نماید.

نتایج آزمایشها و روشهای به کار رفته به اطلاع بیمار خواهد رسید و این نتایج بصورت کاملاً محرمانه و صرفاً جهت مقاصد پژوهش به کار خواهد رفت و هویت بیماری وی در چارچوب قانون و جامعه و خانواده محرمانه خواهد ماند

دکتر غلامرضا بهاری

زاهدان- پردیس دانشگاه علوم پزشکی- دانشکده پزشکی- گروه بیوشیمی بالینی

تلفن: 09153497890

شرکت من در مطالعه کاملاً اختیاری است و آزاد خواهم بود که از شرکت در مطالعه امتناع نموده یا هر زمان  که مایل بودم بدون آنکه تغییری در نحوه رفتار پزشک درمانگر یا نحوه درمان و مراقبت از بیماری اینجانب ایجاد شود از پژوهش مذکور خارج شوم.

با توجه به اطلاعات موجود در این فرم و توضیحات حضوری مجری یا همکاران طرح موافقت خود را با شرکت در این مطالعه اعلان می نمایم. یک نسخه از این فرم به من داده شده و فرصت خواندن آن را داشته ام.

ندارد