بررسی ارتباط پلی مورفیسم هایmir211(rs8039189), mir21 (rs1292037) mir29a (rs157906), mir155 (rs767649), mir326 (rs476364), mir1238 (rs12973308), mir202 (rs12355840), mir766-3p (rs57798042), mir99b (rs75310023) and mir145 (rs353291) با خطر ابتلا به بیماری vitiligo در مقایسه با افراد سالم در جمعیت جنوب شرق ایران

بیماری vitiligo یک بیماری ایدیوپاتیک است که مشخصه اصلی آن تشکیل ماکول های دایره­ای شکل روی نواحی مختلف پوست می باشد که فاقد رنگدانه هستند (1) . این بیماری تقریبا 1 الی 4 درصد از جمعیت جهان را درگیر کرده است (2). بیماری vitiligo بیشتر در افرادی با رنگ پوست تیره بروز می کند و شیوع آن با توجه به شرایط جغرافیایی، نژاد، نوع پوست، شرایط محیطی و فاکتورهای ژنتیکی متغیر می باشد. این بیماری در زنان بیشتر از مردان بروز می­کند و در نیمی از موارد تا قبل از 20 سالگی رخ می دهد. ظهور و پیشرفت این لکه ها می تواند در هر سنی رخ دهد، بطوریکه ظهور این لکه ها در بسیاری از موارد در دهه دوم زندگی افراد گزارش شده است(3). کمترین میزان شیوع آن در آسیا و بیشترین میزان شیوع مربوط به اقیانوسیه می باشد (3). نشانه های کلینیکی بیماری شامل نواحی دایره­ای شکل کم رنگ و یا به رنگ سفید شیری در نقاط مختلف پوست می باشد که دلیل اصلی آن تخریب ملانوسیت ها در این نواحی می باشد (4). در یک تقسیم بندی کلی می توان این بیماری را به دو گروه segmental (SV) و Non-segmental (NSV) تقسیم بندی نمود (5). تقسیم بندی دقیق تری vitiligo را به انواع مختلف universal، focal،  segmental،  vulgaris و mixed-subtype تقسیم می کند (5).  مکانیسم دقیق مولکولی بیماری هنوز مشخص نشده است. فرضیه هایی درباره نقش استرس، تجمع ترکیبات سمی، سطح بالای H₂O₂، عفونت، جهش های ژنتیکی و تکثیر و مهاجرت نادرست ملانوسیت ها در بروز بیماری vitiligo مطرح است (6). در این بین فرضیه ای که بیشتر مورد توجه قرار گرفته است به افزایش بیان بیش از حد سایتوکاین های پیش التهابی نظیر IL-6، IL-8، IL-10، TNFα و INF-γ در بیماری vitiligo اشاره می­کند و این بیماری را جزء بیماری های خود ایمن محسوب می کند (5, 7). اگرچه فاکتورهای محیطی در بروز بیماری دخیل هستند اما مطالعاتی که بر روی دوقلوها و سیر بیماری در خانواده های مبتلا انجام شده است نشان می دهد که ژنتیک نقش بسیار مهمی در اتیولوژی بیماری ایفا می کند؛ بطوریکه سابقه خانوادگی مثبت تقریبا در 30% موارد بیماری مشاهده می شود (8, 9) .  در حدود 20% موارد، فرد مبتلا به این بیماری یک وابسته درجه یک مبتلا دارد. در صورتیکه فردی مبتلا به این بیماری، خطر ابتلا برای بستگان درجه یک فرد تا حدود 7-10 برابر بیشتر می شود. عدم تبعیت الگوی توارث این بیماری از الگوی مندلی نشان می دهد که بیماری vitiligo از لحاظ ژنتیکی یک بیماری پلی ژنیک می باشد. اکثر آلل های درگیر در این بیماری، آلل های مغلوبی هستند که در لوکوس های اتوزومی قرار دارند و ژن آن ها در مسیرهایی نظیر استرس اکسیداتیو، سنتز ملانین و التهاب نقش دارند (5). درمان بر پایه نور UV و مواد کورتیکواستروئیدی، استفاده از فرم فعال ویتامین D و آنالوگ های آن، برداشت و پیوند رنگدانه ها از نواحی پوستی غیر درگیر در بیماری مثال­هایی از مداخلات بالینی برای درمان این بیماری به حساب می آید (10-12). اولین شواهد دخالت ژنتیک در بیماری vitiligo در سال 1855 توسط آدیسون کشف شد (13). امروزه تقریباَ 33 جایگاه ژنی در ارتباط با vitiligo شناسایی شده است که تقریبا 90% آنها ژن های کد کننده پروتئین های تنظیم کننده مسیرهای ایمونولوژیک می باشند. ارتباط برخی از این ژن ها نظیر FOXP3، XBP1 و TSLP با این بیماری به اثبات رسیده است(14). پروتئینی که توسط ژن FOXP3 کد می شود سبب تنظیم فعالیت سلول های T می گردد و نقص آن سبب بروز حالت خود ایمن در بیماری vitiligo می شود(15). XBP1 یک فاکتور رونویسی است که سبب شناسایی پروموتر ژن­های HLADR-α و HLADP-B می شود(16). TSLP سبب القای تولید سایتوکاین از CD⁴⁺Th2 می شود. نقص در تولید این پروتئین سبب کاهش تولید سلول­های ایمنی از نوع Th2 می گردد که نقش مهمی در بروز بیماری vitiligo دارد(17).

 میکرو RNAها (miRNA) گروه بزرگی از RNA های کوچک غیر کد کننده می‌باشند که طولی حدود 22-18 نوکلئوتید دارند و به‌عنوان مولکول راهنما در فرآیند خاموش‌سازی RNA ها نقش ایفا می‌کنند. مکان اتصال miRNA ها اکثراً در ناحیه‌ی 3'-UTR مولکول mRNA هدف قرار دارد (18). miRNA ها فعالیت‌های زیادی از قبیل کنترل چرخه سلولی، تمایز، پایداری ژنومی، رگ زایی و نیز فعالیت‌های متنوع دیگری را بر عهده‌ دارند (19). افزایش بیان و تکثیر برخی miRNA ها باعث  پیشرفت روند سرطان می‌شود. درنتیجه نام oncomir به این مولکول‌ها اطلاق می‌گردد. از طرفی طی روند ایجاد سرطان، میزان بیان برخی mir ها کاهش می‌یابد. به این مولکول‌ها Tumor suppressor mir (Ts-mir) می‌گویند؛ بنابراین تغییر در الگوی بیان miRNA ها که با سرطان در ارتباط است می‌تواند به‌عنوان نشانگری از وضعیت پیشرفت بیماری و به عنوان فاکتوری دخیل در میزان زنده‌ مانی بیمار به حساب می آید (19).

یکی از فاکتورهای حیاتی در تخریب ملانوسیت ها افزایش حساسیت به استرس اکسیداتیو می باشد(20). نقص در فعالیت میتوکندری های سلولی در نمونه های جدا شده از پوست بیماران مبتلا به vitiligo مشاهده شده است که سبب افزایش میزان گونه های آزاد اکسیژن یا ROS (Reactive Oxygen Species) در این بیماری می شود. این افزایش موجب ایجاد جهش در توالی DNA، افزایش سمیت سلول و در نتیجه افزایش تولید سایتوکاین­های التهابی می شود(21).

آنالیز داده های حاصل از RNA-seq در دو رده سلولیPIG3V جدا شده از پوست بیماران مبتلا به vitiligo و HEM-1 بعنوان رده سلولی کنترل حاکی از اختلاف بیان ژن های دخیل در مسیرهایی نظیر سنتز ملانین، پاسخ ایمنی  و چرخه سلولی در دولاین مذکور بوده است. یکی از ژن هایی که در لاین مربوط به بیماران مبتلا به vitiligo کاهش بیان چشمگیر نشان داده است، ژن miR211 می باشد که در هومئوستاز ملانین موثر است(22). در غیاب بیان miR211 برخی از ژن ها در رده­ی PIG3V دچار افزایش بیان شده بودند که احتمال می رود ژن­های زیردست miR211 باشند. miR211 از ناحیه اینترونی ژن TRPM بیان می شود و مسئول تنظیم فسفریلاسیون اکسیداتیو و متابولیسم انرژی در میتوکندری می باشد(21).

طی مطالعه ای که توسط Sahmatova و همکاران در سال 2016 بر روی بیان میکروRNA های دخیل در مسیرهای مختلف vitiligo انجام گرفت مشخص شد که بیان miR145 در نمونه های پوستی بیماران مبتلا به این بیماری در مقایسه با افراد گروه کنترل کاهش می یابد. از طرف مقابل بیان miR99b و miR155 در نمونه های گروه بیمار افزایش چشمگیری داشته است(23). طی تجزیه و تحلیل های بیوانفورماتیکی صورت گرفته توسط همین گروه مشخص شد که ژن های هدف miR99b و miR155 در مسیرهای مربوط به تمایز ملانوسیت ها، سنتز ملانوسیت ها و ساختار ملانوزوم ها در پوست درگیر هستند. ژن های هدف پیش بینی شده برای miR145 در مسیرهای سیگنالینگ مربوط به MAPK، JNK، و TGFβ مشارکت دارند (23).

مدل های حیوانی که با افزایش بیان پروتئین BMP4 (Bone Morphogenes Protein 4) همراه بودند، کاهش بیان miR21 را نشان دادند (24). این یافته نشان می دهد که کاهش بیان miR21 برای حفظ فعالیت طبیعی سلول های پوستی مورد نیاز است(25).

miR326 تعدادی از ژن ها مانند ABCC1، IL10، PTEN، VDR و ETS-1  را مورد هدف قرار می دهد که در تنظیم و پایداری سلول های ایمنی دخالت مستقیم دارند(26). کاهش بیان VDR در پاسخ به افزایش بیان miR326 یکی از یافته های مهم در استراتژی های درمانی دیابت خودایمن بوده است. ژن ETS-1 یک فاکتور رونویسی کد می کند که بیان ژن­های کد کننده­ی سایتوکاین و کموکاین را تنظیم می کند (27) . مطالعات نشان می دهد که miR326 از طریق EST-1 سبب تنظیم سلول های T-helper 17 می شود که با برخی از بیماری های خود ایمن در ارتباط است. سلول های Th17 سبب تولید IL17 می شوند که نقش بسیار مهمی در ارتباط با بیماری های خودایمن دارد. در نتیجه تنظیم کننده های مثبت و منفی تمایز Th17 کاربرد بسیار مهمی در تشخیص و درمان بیماری های ایمنی نظیر vitiligo دارند(28).

طی مطالعه ای که در سال 2017 بر روی جمعیت چین انجام گرفت مشخص شد که اختلاف معنی داری بین بیان miR1238-3p، miR202-3p، miR630 و miR766-3p در دو گروه مبتلا به vitiligo و کنترل وجود دارد(29).

سنتز miRNA ها تحت تنظیم بسیار دقیق قرار دارد به‌طوری ‌که برهم خوردن این تنظیم باعث بروز بیماری‌های مختلف ازجمله سرطان می‌شود (30). عوامل مختلفی ممکن است سبب برهم خوردن این تنظیم شوند ازجمله تغییران اپی ژنتیک و چندشکلی‌های تک نوکلئوتیدی (SNPs) (31). تغییرات تک نوکلئوتیدی که درون ژن miRNA ها اتفاق می‌افتد می‌تواند با تغییر اختصاصیت عملکرد miRNA، باعث تغییر در اتصال به توالی‌های هدف یا تغییر در بیان ژن‌های هدف گردد و یا اینکه با تغییر در فرآیندهای پردازش miRNA باعث تغییر در میزان بیان miRNA شود (32). درنتیجه می‌توان از وجود SNP های موجود در میکرو RNA ها به‌عنوان نشانگرهای جدیدی در تعیین استعداد ژنتیکی ابتلای افراد به سرطان‌ها استفاده نمود. با توجه به اینکه نقش میکرو RNA های ذکر شده و نیز اختلاف بیان آنها به تازگی در بیماری vitiligo به اثبات رسیده است، لذا در این مطالعه به بررسی چند شکلی های تک نوکلئوتیدی rs8039189(mir211)، rs1292037(mir21)، rs157906(mir29a)، rs767649(mir155)، rs476364(mir326)، rs12973308(mir1238)،  rs12355840(mir202)، rs57798042(mir766-3p)، rs75310023(mir99b) و rs353291 (mir145) در بیماری vitiligo و مقایسه آن با افراد سالم در جمعیتی از جنوبشرق ایران پرداخته شده است.

توزیع فراوانی پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی rs8039189 ژن mir211 در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم متفاوت است.

توزیع فراوانی پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی rs1292037 ژن mir21 در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم متفاوت است.

توزیع فراوانی پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی rs157906 ژن mir29a در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم متفاوت است.

توزیع فراوانی پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی rs767649 ژن mir155 در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم متفاوت است.

توزیع فراوانی پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی rs476364 ژن mir326 در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم متفاوت است.

توزیع فراوانی پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی rs12973308 ژن mir1238 در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم متفاوت است.

توزیع فراوانی پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی rs12355840 ژن mir202 در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم متفاوت است.

توزیع فراوانی پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی rs57798042 ژن mir766-3p در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم متفاوت است.

توزیع فراوانی پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی rs75310023 ژن mir99b در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم متفاوت است.

توزیع فراوانی پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی rs353291 ژن mir145 در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم متفاوت است.

تعیین فراوانی پلی مورفیسم های mir211 (rs8039189)، mir21 (rs1292037)، mir29a (rs157906)، mir155 (rs767649)، mir326 (rs476364)، mir1238 (rs12973308)، mir202 (rs12355840)، mir766-3p (rs57798042)، mir99b (rs75310023) و mir145 (rs353291) در بیماران مبتلا به بیماری vitiligo در مقایسه با افراد سالم در جمعیت جنوبشرق ایران

مقایسه فراوانی پلی مورفیسم rs8039189 ژن mir211 در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم

مقایسه فراوانی پلی مورفیسم rs1292037 ژن mir21 در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم

مقایسه فراوانی پلی مورفیسم rs157906 ژن mir29a در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم

مقایسه فراوانی پلی مورفیسم rs767649 ژن mir155 در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم

مقایسه فراوانی پلی مورفیسم rs476364 ژن mir326 در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم

مقایسه فراوانی پلی مورفیسم rs12973308 ژن mir1238 در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم

مقایسه فراوانی پلی مورفیسم rs12355840 ژن mir202 در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم

مقایسه فراوانی پلی مورفیسم rs57798042 ژن mir766-3p  در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم

مقایسه فراوانی پلی مورفیسم rs75310023 ژن mir99b در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم

مقایسه فراوانی پلی مورفیسم rs353291 ژن mir145 در افراد مبتلا به بیماری vitiligo و افراد سالم

متخصصین پوست، متخصصین ایمونولوژی و کلینیک های تشخیصی و درمانی پوست

Vitiligo: یک بیماری پوستی خود ایمن که مشخصه اصلی آن تشکیل ماکول های دایره ای شکل سفید یا شیری رنگ در نواحی مختلف پوست بیمار می باشد.

میکرو RNA: RNA های کوچک غیر کد کننده هستند که طولی بین 18-22 نوکلئوتید دارند و باعث تنظیم بیان ژن در سطح پس از رونویسی می شوند.

چند شکلی تک نوکلئوتیدی: تغیر در توالی DNA که فراوانی آن از 1% در جمعیت بیشتر است.

مورد - شاهدی

کلیه بیماران مبتلا به vitiligo که براساس معاینات بالینی و معیارهای VETF توسط متخصص پوست، مبتلا به بیماری vitiligo تشخیص داده شدند.

گروه کنترل: تمام افراد مراجعه کننده به آزمایشگاه بیمارستان علی بن ابیطالب زاهدان که مبتلا به بیماری های خودایمنی نیستند.

معیارهای ورود به مطالعه: تشخیص ابتلا به بیماری vitiligo براساس نظر متخصص پوست و معیارهای VETF

معیارهای خروج از مطالعه:

 ابتلا به یکی از انواع بیماری های خودایمن نظیر دیابت نوع1، بیماری­های عفونی- التهابی و سایر اختلالات پوستی مرتبط هایپوپیگمنتاسیون (psoriasis, pityriasis) و بدخیمی­های پوستی

برای کارهای پلی مورفیسم بسته به فراوانی بیماری در جامعه مورد مطالعه حداقل 100 نمونه لازم است در نتیجه برای بررسی چندشکلی های تک نوکلئوتیدی حداقل از 100 نفر از افراد مبتلا به بیماری Vitiligo به عنوان بیمار خون گرفته می شود. از طرفی از افراد سالمی که سابقه هیچ گونه بیماری پوستی یا خود ایمنی نداشته اند به تعداد حداقل تقریبا 100 نفر خون گرفته می شود.

به صورت نمونه گیری آسان در دسترس

مشاهده و بررسی آزمایشگاهی

ابتدا فرم رضایت شرکت در طرح توسط تمام افراد شرکت کننده اعم از گروه بیمار و کنترل تکمیل می شود. سپس به میزان 2 سی سی از خون تام افراد در تیوب های حاوی ماده ضد انعقاد EDTA جمع آوری می شود و در دمای °c20- نگهداری می گردد. DNA سلولی توسط روش Salting out از این نمونه ها استخراج می شود. در مرحله بعد پرایمر های اختصاصی روش RFLP-PCR طراحی گردیده و بدین منظور تکنینک PCR بر روی نمونه های DNA افراد انجام می گیرد. در مرحله بعد با استفاده از آنزیم های محدود کننده محل SNP برش داده می شود و ژنوتیپ افراد با استفاده از روش ژل الکتروفورز با 2% آگار تعیین می گردد.

پس از گردآوری اطلاعات، فروانی ژنوتیپ ها در اختیار نرم افزار SPSS قرار می گیرد. به منظور بررسی داده های کیفی از آزمان کای مربع و برای بررسی داده های کمی نرمال از آزمون t-student و غیر نرمال از Mann-Whitney U test استفاده می شود و داده ها در جدولی مانند جدول زیر ارائه می شود.

کد­های اخلاقی شماره ­ی 1، 2، 4، 7، 10، 11، 12، 13، 14، 15، 17، 19، 21، 22، 25، 28 و 31 از دفترچه­ ی ' راهنمای عمومی اخلاق در پژوهش‌های علوم پزشکی دارای آزمودنی انسانی در جمهوری اسلامی ایران' در پژوهش فعلی رعایت خواهند شد. همچنین کدهای شماره­ ی 1، 3، 4، 6، 7، 8، 9 از راهنمای عمومی دفترچه­ ی ' ﻋﻀﻮ و ﺑﺎﻓﺖ و ژن ' و کد­های 2 و 3 از فصل چهارم این دفترچه در این مطالعه لحاظ خواهند شد.

فراهم نشدن نمونه در زمان مقرر

موجود نبودن آنزیم های محدودگر

1. چند شکلی تک نوکلئوتیدی (Single Nucleotide Polymorphism)
2. میکروRNA (MicroRNA)
3. Vitiligo

1.           Kingo K, Reimann E, Karelson M, Rätsep R, Raud K, Vasar E, et al. Association analysis of genes of the IL19 cluster and their receptors in vitiligo patients. Dermatology. 2010;221(3):261-6.

2.           Mulekar S, Isedeh P. Surgical interventions for vitiligo: an evidence‐based review. British Journal of Dermatology. 2013;169:57-66.

3.           Zhang Y, Cai Y, Shi M, Jiang S, Cui S, Wu Y, et al. The prevalence of vitiligo: a meta-analysis. PloS one. 2016;11(9):e0163806.

4.           Metwalley KA, Farghaly HS. Hepatitis C virus infection in a child with autoimmune polyendocrine syndrome type 2: a case report. Journal of medical case reports. 2012;6(1):221.

5.           Dahl MV. Imiquimod: a cytokine inducer. Journal of the American Academy of Dermatology. 2002;47(4):S205-S8.

6.           Le Poole I, Das P, Van Den Wijngaard R, Bos J, Westerhof W. Review of the etiopathomechanism of vitiligo: a convergence theory. Experimental dermatology. 1993;2(4):145-53.

7.           AlGhamdi K, Kumar A. Depigmentation therapies for normal skin in vitiligo universalis. Journal of the European Academy of Dermatology and Venereology. 2011;25(7):749-57.

8.           Aghaei S, Amiri M, Aghaei M, Nilforoushzadeh A. Molecular genetics and epidemiology of vitiligo: a minireview. International Journal of Epidemiologic Research. 2018;5(3).

9.           Alzolibani AA, Al Robaee A, Zedan K. Genetic epidemiology and heritability of vitiligo.  Vitiligo-Management and Therapy: IntechOpen; 2011.

10.         Whitton M, Ashereft D. Gonzlez u. Therapeutic interventions for vitiligo. 2008;59(4):713-7.

11.         Ghafourian E, Ghafourian S, Sadeghifard N, Mohebi R, Shokoohini Y, Nezamoleslami S, et al. Vitiligo: symptoms, pathogenesis and treatment. SAGE Publications Sage UK: London, England; 2014.

12.         Parsad D, Gupta S. Standard guidelines of care for vitiligo surgery. Indian Journal of Dermatology, Venereology, and Leprology. 2008;74(7):37.

13.         Addison T, Daldy TM. A Collection of the Published Writings of the Late Thomas Addison, MD: Physician to Guy's Hospital: New Sydenham Society; 1868.

14.         Czajkowski R, Męcińska-Jundziłł K. Current aspects of vitiligo genetics. Advances in Dermatology and Allergology/Postȩpy Dermatologii i Alergologii. 2014;31(4):247.

15.         Yagi H, Nomura T, Nakamura K, Yamazaki S, Kitawaki T, Hori S, et al. Crucial role of FOXP3 in the development and function of human CD25+ CD4+ regulatory T cells. International immunology. 2004;16(11):1643-56.

16.         Liang Y, Yang S, Zhou Y, Gui J, Ren Y, Chen J, et al. Evidence for two susceptibility loci on chromosomes 22q12 and 6p21–p22 in Chinese generalized vitiligo families. Journal of Investigative Dermatology. 2007;127(11):2552-7.

17.         Soumelis V, Reche PA, Kanzler H, Yuan W, Edward G, Homey B, et al. Human epithelial cells trigger dendritic cell–mediated allergic inflammation by producing TSLP. Nature immunology. 2002;3(7):673.

18.         Ha M, Kim VN. Regulation of microRNA biogenesis. Nature reviews Molecular cell biology. 2014;15(8):509-24.

19.         Lin S, Gregory RI. MicroRNA biogenesis pathways in cancer. Nature Reviews Cancer. 2015;15(6):321-33.

20.         Spiegelman VS, Elcheva IA. Metabo-miR: miR-211 Regulates Mitochondrial Energy Metabolism in Vitiligo. Journal of Investigative Dermatology. 2017;137(9):1828-30.

21.         Laddha NC, Dwivedi M, Mansuri MS, Gani AR, Ansarullah M, Ramachandran A, et al. Vitiligo: interplay between oxidative stress and immune system. Experimental dermatology. 2013;22(4):245-50.

22.         Sahoo A, Lee B, Boniface K, Seneschal J, Sahoo SK, Seki T, et al. MicroRNA-211 regulates oxidative phosphorylation and energy metabolism in human vitiligo. Journal of Investigative Dermatology. 2017;137(9):1965-74.

23.         Šahmatova L, Tankov S, Prans E, Aab A, Hermann H, Reemann P, et al. MicroRNA-155 is dysregulated in the skin of patients with vitiligo and inhibits melanogenesis-associated genes in melanocytes and keratinocytes. Acta dermato-venereologica. 2016;96(6):742-8.

24.         Ahmed MI, Mardaryev AN, Lewis CJ, Sharov AA, Botchkareva NV. MicroRNA-21 is an important downstream component of BMP signalling in epidermal keratinocytes. J Cell Sci. 2011;124(20):3399-404.

25.         Horsburgh S, Fullard N, Roger M, Degnan A, Todryk S, Przyborski S, et al. MicroRNAs in the skin: role in development, homoeostasis and regeneration. Clinical Science. 2017;131(15):1923-40.

26.         Jadideslam G, Ansarin K, Sakhinia E, Alipour S, Pouremamali F, Khabbazi A. The MicroRNA‐326: Autoimmune diseases, diagnostic biomarker, and therapeutic target. Journal of cellular physiology. 2018;233(12):9209-22.

27.         Sebastiani G, Grieco FA, Spagnuolo I, Galleri L, Cataldo D, Dotta F. Increased expression of microRNA miR‐326 in type 1 diabetic patients with ongoing islet autoimmunity. Diabetes/metabolism research and reviews. 2011;27(8):862-6.

28.         Miossec P, Korn T, Kuchroo VK. Interleukin-17 and type 17 helper T cells. New England Journal of Medicine. 2009;361(9):888-98.

29.         Shang Z, Li H. Altered expression of four mi RNA (miR‐1238‐3p, miR‐202‐3p, miR‐630 and miR‐766‐3p) and their potential targets in peripheral blood from vitiligo patients. The Journal of dermatology. 2017;44(10):1138-44.

30.         Im H-I, Kenny PJ. MicroRNAs in neuronal function and dysfunction. Trends in neurosciences. 2012;35(5):325-34.

31.         Davis-Dusenbery BN, Hata A. Mechanisms of control of microRNA biogenesis. Journal of biochemistry. 2010;148(4):381-92.

32.         Ryan BM, Robles AI, Harris CC. Genetic variation in microRNA networks: the implications for cancer research. Nature Reviews Cancer. 2010;10(6):389.

فرم پرسشنامه طرح تحقیقاتی بر روی بیماران مبتلا به Vitiligo

نام و نام خانوادگی:                                     شماره تماس:                               گروه:  مورد □      شاهد □         شماره:

پژوهش فعلی بر روی 100 بیمار مبتلا به بیماری vitiligo و 100 فرد سالم انجام شده و پلی مورفیسم های تک نوکلئوتیدی واقع شده در نواحی مجاور یا پروموتری ژن های کد کننده ی microRNA های عنوان شده مورد مطالعه قرار می گیرد.

کمک به شناسایی عوامل ژنتیکی و ریسک فاکتورهای جدید دخیل در ابتلا به بیماری vitiligo که یک بیماری خود ایمنی مهم درگیر کننده ی پوست می باشد.

ندارد

ندارد

تمامی هزینه های مربوط به این طرح تحقیقاتی توسط مجری پرداخت شده و از بیمار هیچ هزینه ای دریافت نمیگردد.

ندارد

اطلاعات مربوط به بیماران کاملاً محرمانه خواهد بود.

جهت هر گونه پرسش در مورد طرح تحقیقاتی فعلی با شماره زیر تماس گرفته شود.

مهدیه جعفری شاهرودی 09153439049

بیمار حق دارد در هر مرحله از خونگیری و ادامه ی همکاری امتناع کند.