ارزیابی اثرات آنژیوتانسین(1-7) بر الکتروفیزیولوژی ٬حافظه٬ التهاب واسترس اکسیداتیو بافت مغز متعاقب القای آسیب ترومای مغزی درموش صحرایی

سیستم رنین-آنژیوتانسین (RAS)[1] یکی از مهمترین سیستم های کنترلی  برای تنظیم فشار خون، مایع و الکترولیت است(1). این سیستم شامل چندین آنزیم و گیرنده از جمله: رنین (R)، آنژیوتانسین (AngII)II، گیرنده نوع یک آنژیوتانسین(AT₁R)، گیرنده نوع دو آنژیوتانسین(AT₂R) و گیرنده MAS است (2). در این سیستم آنزیمACE [2]، آنژیوتانسینI را به آنژیوتانسینII تبدیل می کند. آنژیوتانسینII از طریق دو گیرنده اصلی  (AT₁R و AT₂R) عمل می کند. در برابر اثرات AT₁Rکه یک وازوکانسترکتور قوی است، AT₂Rبه عنوان بخشی از بازوی وازودپرسور RASعمل می کند. بازوی وازودپرسوری RAS شامل ACE₂، AT₂R، (Ang 1-7) و گیرنده MAS می باشد که بر اساس مطالعات انجام شده میزان بیان گیرنده MAS و AT₂ در موش های ماده بیشتر از جنس نر است (3). ACE₂ یک مونو کربوکسی پپتیداز است که به طور مستقیم باعث تولید Ang1-7 از AngII یا به شکل غیرمستقیم از AngI می شود(4). Ang1-7 یک هپتاپپتید مهم از RAS محسوب می شود که به عنوان یک آنتاگونیست عمل می کند. اعمال آن شامل اتساع عروق، دیورز، ناتریورز، کاهش فشارخون، اثرات ضد فیبروز، تحریک تولید برادی کینین و رهایی نیتریک اکساید (NO) می باشد و این اثرات از طریق گیرنده Mas بروز می کند .(1) Ang1-7 خواص وازودیلاتوری را با تحریک رهایی پروستاگلاندین ها ٬ NOوفاکتور هیپرپلاریزه کننده مشتق شده از آندوتلیوم و واکنش متقابل با رسپتور  های برادی کینین انجام می دهد و آنتاگونیست فیزیولوژی آنژیوتانسین II است (5).

Mas یک گیرنده مهم برای Ang1-7 است که کمبود آن باعث افزایش فشارخون، اختلال در عملکرد اندوتلیال، کاهش تولید NO سنتتاز اندوتلیومی(ENOS) می شود(1)

سیستم رنین-آنژیوتانسین نقش مهمی در اعمال کلیوی وفشارخون دارد(6) این سیستم یک عامل مهم در پاتوژنز انفارکتوس مغزی شناخته شده است. Ang1-7به عنوان یکی از محصولات فعال بیولوژیکی پایانی RAS است (7-9).همچنین Ang1-7 به عنوان یک هورمون وازودیلاتوری  و ضد تکثیر نام برده می شودوبه عنوان متعادل کننده فعالیت (RAS) است (10). بعلاوه مزایای بالینی موثر که توسط مهار کننده های آنزیم (ACE) و آنتاگونیست رسپتور(Ang II) ایجاد شده وباعث افزایش سطح پلاسمایی Ang1-7 شده است اهمیت این موضوع را تایید میکند واین مزایای سودمند را به Ang1-7 نسبت داده اند (11).

آسیب ترومای مغزی (TBI)^[3] حاصل نیروی خارجی است که ضربه مکانیکی ناگهانی به بافت مغز وارد می کند و به دنبال آن وقایع پاتولوژیک تأخیری اتفاق می افتند که در مجموع موجب آسیب گسترده نورون های مغزی می شوند .(12) آسیب ترومای مغزی اصلی ترین عامل مرگ و میر و یکی از اصلی ترین دلایل معلولیت در کودکان و نوجوانان کشورهای در حال توسعه می باشد .(13) در کشور ما ایران آمار بالایی در نتیجه تصادفات جاده ای می میرند که آسیب منتشر مغزی در بسیاری از این موارد علت اصلی مرگ است(14) .آسیب های مکانیکی که در ابتدا به مغز وارد می شوند به واسطه تخریب پارانشیم مغز و عروق خونی رخ می دهند که زنجیره پیچیده ای از وقایع مولکولی و مراحل فیزیولوژیک را شروع می کنند (15).

ضربه ابتدایی موجب مرگ آنی سلولی می شود که به همراه از بین رفتن انسجام سد خونی – مغزی باعث بروز پاسخ های ایمونولوژیک می شوند. این واکنش به دلیل فعال شدن سلول های گلیال موضعی است که همراه با تنظیم افزاینده و رها سازی مولکول های التهابی نظیر فاکتورهای کمپلمان، کموکاین ها و سایتوکاین ها و تراوش ترکیبات مترشحه از سلول های ایمنی خون به درون بافت مغز می باشد(16) تشکیل ادم مغزی، از هم  گسیختگی سد خونی- مغزی (BBB)^[4]، آزاد سازی سایتوکاین های التهابی و فاکتورهای رشد در طی پاسخ های تإخیری به آسیب ترومای مغزی رخ می دهند(17).

یکی از مسیر های مهم درگیر در آسیب مغز به دنبال ضربه٬ فعال شدن سیستم (RAS)می باشد(18).

 Ang1-7 پتانسیل درمان بیماری فشار خون ٬پاتولوژی مربوط به فشارخون ٬فشار خون بالای ریوی ٬انفارکتوس میوکارد و نارسایی قلبی رادارد و توانایی مقابله با محور ACE / Ang II / AT1R را نشان می دهد(19). در مغز، Ang1-7 عمدتا توسط عمل ACE2 از Ang II تولید می شود و اثرات آن توسط گیرنده آن Mas اعمال می شود(20).

اما بحث گیرنده Mas  و Ang1-7 موضوع جدیدی است که به تازگی به نقش این گیرنده در پیشرفت آسیب های مغز توجه شده است اگر چه بحث این گیرنده ونقش آن دربیماری های قلبی – عروقی و کلیه بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است (21). Ang1-7 تأثیر محافظتی بر بیماریهای مغزی دارد با این حال، نقش آن در سدخونی مغزی و مکانیزم مولکولی پایه هنوز مشخص نیست. (22).

JitaoWu وهمکاران در سال ۲۰۱۴ Ang1-7 را ۱۵ دقیقه بعدایسکمی مغزی درون بطن جانبی در مغز موش های صحرایی تزریق کردند وسپس با ایوانز بلو مقدار ادم را اندازه گیری کردند و گزارش دادند Ang1-7 به طور قابل توجهی آسیب ناشی از ایسکمی مغزی  به BBB را کاهش می دهد وهمچنین درمان باآن موجب کاهش نفوذ پذیری BBB و کاهش ادم مغزی می شود(22).

در بررسی که توسط Li وهمکاران در سال ۲۰۱۹روی موش های صحرایی دارای تومور گلیومامغزی انجام دادند٬ بیان کردند Ang1-7 آسیب به BBB ناشی از توموررا کاهش می دهد وموجب کاهش فاکتور هایی مثل نفوذپذیری BBB ٬رشد تومور وتشکیل ادم می شود(23).

این سیستم در مکانیسم حافظه دخیل است.
علاوه بر Ang II، Ang1-7 هم ممکن است فعالیت های بیولوژیکی مهمی در مغز داشته باشد و باعث  افزایش تقویت طولانی مدت (LTP[5]) در ناحیه CA1 هیپوکامپ می شود و این در صورتی است که تروما LTP را کاهش می دهد(24, 25). Staschewski J وهمکاران در سال 2011 که نقش Ang1-7 روی (LTP) در موش  کوچک آزمایشگاهی بررسی می کردند ٬آنها نیزهمین یافته ها را تایید کردند(26).

در ارتباط با اثر محافظتی Ang1-7 روی سکته مغزی در موش صحرایی گزارش شده است که Ang1-7 باعث کاهش فاکتورهای التهابی شده و یکی از اجزای اصلی سلول های ایمنی در مغز ونورون هاست   (27-29) .

علاوه بر این مشهود است که محور  ACE2 / Ang 1-7 / Masپاسخ های التهابی را تحت تاثیر قرار می دهد و Ang1-7 منجر به مهاجرت لکوسیت ها، بیان و انتشار سایتوکاین ها و مسیر های فیبروژنیک می شود مطالعه ای در همین راستا توسطSukumaran  و همکاران،در سال 2011، 2012 روی مدل میوکاردیت اتوایمیون موش صحرایی انجام شدکه بیان کردند Ang1-7 و Mas در مقابله با کاهش سایتوکاین های التهابی TNF-α ،γIFN- ، IL-1β، IL-6 و افزایش سایتوکاین ضد التهابی، IL-10 نقش موثری دارند. در بررسی دیگرکه توسط  Jiang و همکاران در سال 2012 روی ایسکمی مغزی انجام شد بیان کردند که Ang1-7 باعث کاهش سایتوکاین های التهابی و کاهش استرس اکسیداتیو وافزایش IL-10می شود (21).

از آنجاییکه آمار ترومای مغزی بخصوص در تصادفات جاده ای مقادیر بالا اعلام شده است وترومای مغزی باعث افزایش سایتوکاین های التهابی می شود واز طرفی Ang1-7 باعث کاهش سایتو کاین های التهابی وافزایش سایتوکاین های ضد التهابی می شود و تا کنون مطالعه ای در زمینه ی  نقش Ang1-7 بر روی ترومای مغزی انجام نشده است ما در این مطالعه بررسی خواهیم کرد که آیا Ang1-7 برروی الکتروفیزیولوژی و حافظه والتهاب و استرس اکسیداتیو بافت مغز پس از ترومای مغزی تاثیر دارد یا خیر ؟

1. آنژیوتانسین (1-7)  نفوذپذیری سد خونی - مغزی در موشهای صحرایی با ترومای مغزی را تغییر می دهد.
2. آنژیوتانسین(1-7) اختلال حافظه در موشهای صحرایی با ترومای مغزی را تغییر می دهد.
3. آنژیوتانسین (1-7) فعالیت الکتریکی سلول های گرانولار شکنج دندانه ای هیپوکامپ مغز (LTP) را در موشهای صحرایی با ترومای مغزی را تغییر می دهد.
4. آنژیوتانسین(1-7)  میزان سیتوکاین التهابی TNF-α هیپوکامپ مغز در موشهای صحرایی با ترومای مغزی را تغییر می دهد.
5. آنژیوتانسین (1-7) میزان سطح سرمی و بافتی نیتریت در موشهای صحرایی با ترومای مغزی را تغییر می دهد.
6. آنژیوتانسین (1-7) میزان سطح سرمی و بافتی MDA در موشهای صحرایی با ترومای مغزی را تغییر می دهد.

ارزیابی اثرات Ang1-7 بر الکتروفیزیولوژی ٬حافظه ٬التهاب واسترس اکسیداتیو بافت مغز متعاقب القای آسیب ترومای مغزی در موش صحرایی

1. تعیین و مقایسه میانگین میزان نفوذپذیری سد خونی - مغزی در گروههای مورد مطالعه
2. تعیین و مقایسه میانگین میزان حافظه با استفاده از آزمونهای رفتاری در گروههای مورد مطالعه
3. تعیین و مقایسه میانگین پتانسیل میدانی سیناپسی (LTP) سلول های گرانولار شکنج دندانه ای هیپوکامپ مغز در گروههای مورد مطالعه
4. تعیین و مقایسه میانگین میزان TNF-α در هیپوکامپ مغز گروههای مورد مطالعه
5. تعیین و مقایسه میانگین میزان سطح سرمی و بافتی نیتریت در گروههای مورد مطالعه
6. تعیین و مقایسه میانگین میزان سطح سرمی و بافتی MDA در گروههای مورد مطالعه

دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی وپژوهشی وسایر محققین

آسیب ترومای مغزی: هرگونه آسیب یا صدمه ای که به دنبال برخورد عوامل فیزیکی یا شیمیایی به بافت مغز بوجود آید را آسیب ترومای مغزی گویند.

تجربی

موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار در محدوده وزنی 250 – 200 گرم

در این مطالعه از 64 سرموش صحرایی نر بالغ استفاده می شود. با توجه به این نکته که در این روش میزان مرگ و میر حیوانات حدود 50% می باشد ، تعداد حیوانات مورد نیاز در هر گروه با در نظر گرفتن روابط آماری  وبراساس مطالعات قبلی 16 سرموش صحرایی در نظر گرفته می شود. لازم به ذکر است که در صورت نیاز در حین انجام طرح به تعداد حیوانات هر گروه اضافه خواهد شد.

انتخاب 64سر موش صحرایی با توجه به ملاک های مورد مطالعه و قرار گرفتن حیوانات در 4 گروه به صورت تصادفی می باشد(30).

اندازه گیری TNF-α وMDA ونیتریت با کیت اختصاصی و تقویت طولانی مدت ناحیه شکنج دندانه ای هیپوکامپ با دستگاه استرئوتاکسی و IL Timeو STL Time با شاتل باکس انجام می شود وداده های بدست آمده د رجدول زیر قرار داده خواهند شد

در این مطالعه مجموعا از 64 سر موش نر نژاد ویستار در محدوده وزنی 200-250 گرم از مرکز تحقیقات حیوانات آزمایشگاهی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان استفاده می شود. یک هفته قبل از شروع آزمایش جهت سازگاری با محیط، حیوانات در شرایط محیطی کنترل شده در مرکز تحقیقات حیوانات آزمایشگاهی با دسترسی آزاد به آب وغذا، رعایت چرخه 12 ساعت تاریکی- روشنایی و درجه حرارت  2 ±22 سانتی گراد نگهداری خواهند شد.

پس از یک هفته که حیوانات با شرایط سازگار شدند ٬آنها را به صورت تصادفی به 4گروه اصلی  وهر گروه نیز به دو زیر گروه که در پایین شرح داده شده٬ تقسیم می شوند(30):

1-  گروه کنترل که دست نخورده باقی می مانند و همزمان با گروه های تجربی مورد ارزیابی قرار می گیرند.

2- گروه trauma:گروه ترومای مغزی است که 24 ساعت بعد از القای تروما مورد ارزیابی قرار می گیرند(30).

3- گروه Ang1-7: این گروه بدون القای تروما٬ Ang1-7 را با دوز 1µg/kg وبه روش i.p دریافت میکند(31) 24 ساعت (18, 32)بعد مورد ارزیابی قرار می گیرند.

4- گروه trauma+ Ang1-7 : در این گروه ابتدا القای تروما صورت میگیرد وپس از گذشت 15دقیقه(18, 22) بعداز اعمال تروما٬ Ang1-7  را به روش i.pبا دوز 1µg/kg تزریق می کنیم(31) و 24 ساعت (18, 32)بعد از القای تروما مورد ارزیابی قرار می گیرند.

همه گروهها به 2 زیر گروه تقسیم می شوند: زیرگروه شماره1 برای مطالعه ارزیابی سد خونی مغزی و مطالعه ارزیابی فعالیت الکتریکی هیپوکامپ مغز (LTP)، زیر گروه شماره 2 برای مطالعه ارزیابی حافظه  و مطالعه ارزیابی میزان سایتوکاین التهابی. هر گروه اصلی شامل 16 سر موش وهر زیر گروه شامل 8سر موش می باشد(30).

روش ایجاد ضربه مغزی

ضربه مغزی ایجاد شده با شدت متوسط (moderate) از نوع منتشر (Diffiuse) و با استفاده از  روش مارمارو ایجاد می شود و از دستگاه القای ضربه مغزی استفاده می شود که در آن وزنه 200 گرمی برای شدت ضربه متوسط از داخل ستون پلیکا به ارتفاع100 سانتی متر با روش سقوط آزاد بر روی سر حیوان بیهوش شده، در حالیکه یک صفحه مدور استیل با قطر متناسب سطح پشتی استخوان جمجمه به منظور پخش یکنواخت ضربه بر روی جمجمه قرار دارد فرود می آید. بعد از القای ضربه مغزی، حیوان به قفس باز گردانده می شود(33).

ارزیابی حافظه 

برای بررسی رفتار اجتنابی غیرفعال بعنوان شاخصی از  حافظه حیوان از یک دستگاه شاتل باکس استفاده می شود. در این تحقیق روش بررسی رفتار احترازی به شرح زیر می باشد 1- مرحله سازش (Adaptation): در این مرحله هر حیوان بمدت دو روز قبل از شروع آزمایش حداقل به مدت 5 دقیقه در داخل دستگاه قرار داده می شود. 2- مرحله اکتساب (Acquisition): در این مرحله ( روز سوم) برای شروع آزمایش حیوان را در محفظه روشن قرار داده و پس از 2 دقیقه درب گیوتینی را باز و مدت زمانی که طول می کشد تا حیوان از محفظه روشن به محفظه تاریک برود  یادداشت می گردد. این مدت زمان تحت عنوان تأخیر اولیه یا IL  ( Initial latency) اطلاق می گردد. پس از ورود حیوان درب را پایین آورده و شوک الکتریکی به میزان  1.5mA,3S اعمال می شود. در پایان کار پس از 2 دقیقه حیوان به قفس منتقل می گردد. 3- مرحله آزمون یا یادسپاری (Retention): این مرحله مشابه مرحله قبل بوده و با قرار دادن حیوان در محفظه روشن شروع می شود. با این تفاوت که زمان ورود حیوان به محفظه تاریک هیچگونه شوکی اعمال نمی شود. در این مرحله تأخیر حین عبور (STL) (Step Through Latency) اندازه گیری می گردد. منظور از STL مدت زمان حضور حیوان در محفظه روشن قبل از ورود به محفظه تاریک پس از باز شدن درب گیوتینی بین آنها می باشد. اندازه گیری حافظه 24 ساعت بعد از مرحله اکتساب صورت می گیرد. در این مراحل حد نهایی زمان 600 ثانیه می باشد(34).

پتانسیل سیناپسی میدانی هیپوکامپ مغز به روش LTP

حیوانات در ابتدا با تزریق کتامین زایلازین بصورت درون صفاقی بیهوش می شوند. سپس  حیوانات در دستگاه استرئوتاکسی قرار  داده می شوند (Narishige). دمای بدن در حدود 5/35 تا 8/36 توسط پتوی الکتریکی ثابت نگاه داشته می شود. سپس با ایجاد شکافی طولی در بخش خلفی سر، سطح جمجمه با دو نقطه رفرانس برگما و لامبدا نمایان می گردد . با کمک دریل دندانپزشکی دو سوراخ برای الکترودهای تحریکی و ثبات در جمجمه ایجاد شده و یک الکترود تحریکی دو قطبی از جنس فولاد ضدزنگ با روکش عایق ( با قطر 125/0 میلی متر ) که تنها سطح مقطع آن رسانا است در Perforantal Pathway (PP) مغز براساس مختصات اطلسpaxinos ( mm 2/3 = DV ، 3/4 = ML ، 1/8- = AP )  قرار داده می شود و یک الکترود ثبات^[1] از جنس تنگستن  با روکش عایق که تنها سطح مقطع آن رسانا است در سلول های گرانولار شکنج دندانه دار براساس مختصات اطلسpaxinos  ( mm 2/3 – 7/2 = DV ، 3/2 = ML ، 8/3- = AP )قرار می گیرد . برای جلوگیری از آسیب به بافت مغز الکترود ها بسیار آهسته وارد مغز می شوند . ثبت های پتانسیل میدانی از سلول های گرانولار شکنج دندانه ای به دنبال تحریک Perforant Pathway به دست می آیند، شیب منحنی و دامنه پتانسیل های تجمعی میدانی (fSP ) محاسبه و پردازش و در گروه های مختلف مقایسه می شوند. (30).

ارزیابی سد خونی – مغزی

برای ارزیابی سلامت سد خونی – مغزی، میزان رنگ آبی ایوانز خارج عروقی را اندازه گیری می کنیم. میزان نفوذپذیری عروق مغزی 48 پس از القای ضربه مغزی با استفاده از رنگ آبی ایوانز خارج عروقی اندازه گیری می شود. ( رنگ آبی ایوانز به پروتئین های سرم مانند آلبومین متصل و در شرایط تخریب سد خونی – مغزی در خارج از عروق مشاهده می شود). در  ابتدا حیوان با کتامین زایلازین بیهوش و رنگ از طریق ورید فمورال راست تزریق می شود. از طریق شریان کاروتید، جهت شستشو و تهی شدن مغز از خون باقی مانده در آن توسط نرمال سالین پرفیوژ می شود. یک ساعت پس از تزریق، سر حیوان را جدا کرده و پس از خارج کردن مغز حیوان از جمجمه، پرده های مننژ و عروق خارجی از کورتکس جدا شده و نمونه های کل مغز ایزوله و وزن می شوند و بلافاصله  با محلول 60% تری کلرو استیک اسید  هوموژنیزه و سپس سانتریفوژ می شوند. سپس محلول بالایی را برداشته و میزان جذب محلول آبی ایوانز در طول موج 620 نانومتر با استفاده از دستگاه اسپکتروفتومتر اندازه گیری و سپس میزان رنگ آبی ایوانز برحسب میکروگرم در گرم بافت گزارش می شود(33).

روش اندازه گیری TNF-α ونیتریت و MDA

اندازه گیری با کیت های مخصوص TNF-α ونیتریت و MDA انجام می شود.

تمام داده ها بصورت انحراف معیار ± میانگین ارائه می شوند. معنی دار بودن تفاوت بین گروههای مختلف کنترل و آزمایش بوسیله آزمون آماری آنالیز واریانس (ANOVA) بصورت یکطرفه تجزیه و تحلیل می شود و از تست تعقیبی مناسب برای تعیین تفاوت بین گروهها استفاده شده و تفاوت ها با P<0.05 معنی دار تلقی میگردد. در صورت نرمال نبودن از آزمون های غیر پارامتریک استفاده می گردد .

بررسی ها بر اساس پروتکل هاو دستور العمل های توصیه شده دانشگاه برای نگه داری و استفاده از حیوانات آزمایشگاهی انجام خواهد شد و روش انجام کار به تایید کمیته اخلاق دانشگاه علوم پزشکی زاهدان خواهد رسید.همچنین چک لیست کار با حیوانات آزمایشگاهی مصوب وزارت متبوعه تکمیل وپیوست می شود

محدودیت زمانی- با توجه به شرایط تحریم ایجاد مشکل در تهیه کیت یا مواد خارجی احتمالی مورد نیاز 

تروما٬موش صحرایی، آنژیوتانسین(1-7)      traumatic brain injury , angiotensin (1-7) , Rat

1.            Maleki M, Nematbakhsh M. Gender difference in renal blood flow response to angiotensin II administration after ischemia/reperfusion in rats: the role of AT2 receptor. Adv Pharmacol Sci. 2016;2016.

2.            Zong W-n, Yang X-h, Chen X-m, Huang H-j, Zheng H-j, Qin X-y, et al. Regulation of angiotensin-(1–7) and angiotensin II type 1 receptor by telmisartan and losartan in adriamycin-induced rat heart failure. Acta Pharmacol Sin. 2011;32(11):1345.

3.            Safari T, Nematbakhsh M, Hilliard LM, Evans RG, Denton KM. Sex differences in the renal vascular response to angiotensin II involves the M as receptor. Acta Physiologica. 2012;206(2):150-6.

4.            Ljungman C. Treatment of hypertension in women and men2014.

5.            Oudit GY, Herzenberg AM, Kassiri Z, Wong D, Reich H, Khokha R, et al. Loss of angiotensin-converting enzyme-2 leads to the late development of angiotensin II-dependent glomerulosclerosis. The American journal of pathology. 2006;168(6):1808-20.

6.            De Mello WC, Danser AJ. Angiotensin II and the heart: on the intracrine renin-angiotensin system. Hypertension. 2000;35(6):1183-8.

7.            Campbell DJ. The renin–angiotensin and the kallikrein–kinin systems. The international journal of biochemistry & cell biology. 2003;35(6):784-91.

8.            Eriksson U, Danilczyk U, Penninger JM. Just the beginning: novel functions for angiotensin-converting enzymes. Curr Biol. 2002;12(21):R745-R52.

9.            Ferrario CM, Iyer SN. Angiotensin-(1–7): a bioactive fragment of the renin–angiotensin system. Regul Pept. 1998;78(1-3):13-8.

10.          Grobe JL, Mecca AP, Lingis M, Shenoy V, Bolton TA, Machado JM, et al. Prevention of angiotensin II-induced cardiac remodeling by angiotensin-(1–7). American Journal of Physiology-Heart and Circulatory Physiology. 2007;292(2):H736-H42.

11.          Ferreira A, Santos R. Cardiovascular actions of angiotensin-(1–7) Braz J Med Biol Res. 2005; 38: 499–507. doi: 10.1590. S0100-879X2005000400003[Abstract][Cross Ref].

12.          Gaetz M. The neurophysiology of brain injury. Clin Neurophysiol. 2004;115(1):4-18.

13.          Ariza M, Serra-Grabulosa JM, Junqué C, Ramírez B, Mataró M, Poca A, et al. Hippocampal head atrophy after traumatic brain injury. Neuropsychologia. 2006;44(10):1956-61.

14.          Aghakhani N, Azami M, Jasemi M, Khoshsima M, Eghtedar S, Rahbar N. Epidemiology of traumatic brain injury in urmia, iran. Iranian Red Crescent Medical Journal. 2013;15(2):173.

15.          Al Nimer F, Lindblom R, Ström M, Guerreiro-Cacais AO, Parsa R, Aeinehband S, et al. Strain influences on inflammatory pathway activation, cell infiltration and complement cascade after traumatic brain injury in the rat. Brain Behav Immun. 2013;27:109-22.

16.          Shlosberg D, Benifla M, Kaufer D, Friedman A. Blood–brain barrier breakdown as a therapeutic target in traumatic brain injury. Nature Reviews Neurology. 2010;6(7):393.

17.          Morganti-Kossmann MC, Rancan M, Stahel PF, Kossmann T. Inflammatory response in acute traumatic brain injury: a double-edged sword. Curr Opin Crit Care. 2002;8(2):101-5.

18.          Lu J, Zhang Y, Shi J. Effects of intracerebroventricular infusion of angiotensin-(1–7) on bradykinin formation and the kinin receptor expression after focal cerebral ischemia–reperfusion in rats. Brain Res. 2008;1219:127-35.

19.          Castro-Chaves P, Cerqueira R, Pintalhao M, Leite-Moreira AF. New pathways of the renin–angiotensin system: the role of ACE2 in cardiovascular pathophysiology and therapy. Expert Opin Ther Targets. 2010;14(5):485-96.

20.          Santos RA, e Silva ACS, Maric C, Silva DM, Machado RP, de Buhr I, et al. Angiotensin-(1–7) is an endogenous ligand for the G protein-coupled receptor Mas. Proceedings of the National Academy of Sciences. 2003;100(14):8258-63.

21.          Simoes e Silva A, Silveira K, Ferreira A, Teixeira M. ACE2, angiotensin‐(1‐7) and M as receptor axis in inflammation and fibrosis. Br J Pharmacol. 2013;169(3):477-92.

22.          Wu J, Zhao D, Wu S, Wang D. Ang-(1–7) exerts protective role in blood–brain barrier damage by the balance of TIMP-1/MMP-9. Eur J Pharmacol. 2015;748:30-6.

23.          Li X, Wang X, Xie J, Liang B, Wu J. Suppression of Angiotensin-(1–7) on the Disruption of Blood-Brain Barrier in Rat of Brain Glioma. Pathology & Oncology Research. 2019;25(1):429-35.

24.          Hellner K, Walther T, Schubert M, Albrecht D. Angiotensin-(1–7) enhances LTP in the hippocampus through the G-protein-coupled receptor Mas. Molecular and Cellular Neuroscience. 2005;29(3):427-35.

25.          Schwarzbach E, Bonislawski D, Xiong G, Cohen A. Mechanisms underlying the inability to induce area CA1 LTP in the mouse after traumatic brain injury. Hippocampus. 2006;16(6):541-50.

26.          Staschewski J, Kulisch C, Albrecht D. Different isoforms of nitric oxide synthase are involved in angiotensin-(1–7)-mediated plasticity changes in the amygdala in a gender-dependent manner. Neuroendocrinology. 2011;94(3):191-9.

27.          Moore EM, Bellomo R, Nichol A, Harley N, MacIsaac C, Cooper DJ. The incidence of acute kidney injury in patients with traumatic brain injury. Ren Fail. 2010;32(9):1060-5.

28.          Zygun DA, Kortbeek JB, Fick GH, Laupland KB, Doig CJ. Non-neurologic organ dysfunction in severe traumatic brain injury. Crit Care Med. 2005;33(3):654-60.

29.          Bagshaw SM, George C, Gibney RN, Bellomo R. A multi-center evaluation of early acute kidney injury in critically ill trauma patients. Ren Fail. 2008;30(6):581-9.

30.          Sarkaki A, Farbood Y, Gharib-Naseri MK, Badavi M, Mansouri MT, Haghparast A, et al. Gallic acid improved behavior, brain electrophysiology, and inflammation in a rat model of traumatic brain injury. Can J Physiol Pharmacol. 2015;93(8):687-94.

31.          Forte BL, Slosky LM, Zhang H, Arnold MR, Staatz WD, Hay M, et al. Angiotensin-(1-7)/Mas receptor as an antinociceptive agent in cancer-induced bone pain. Pain. 2016;157(12):2709.

32.          Regenhardt RW, Desland F, Mecca AP, Pioquinto DJ, Afzal A, Mocco J, et al. Anti-inflammatory effects of angiotensin-(1-7) in ischemic stroke. Neuropharmacology. 2013;71:154-63.

33.          O'Connor CA, Cernak I, Vink R. Both estrogen and progesterone attenuate edema formation following diffuse traumatic brain injury in rats. Brain Res. 2005;1062(1-2):171-4.

34.          Roghani M, Mojarad BN, Taheri S. The effect of oral feeding of aerial part of Vaccinium myrtillus on learning and memory in diabetic rats. Razi Journal of Medical Sciences. 2008;14(57):69-76.