بررسی فراوانی افکار، آمادگی و اقدام به خودکشی در افراد مبتلا به تالاسمی

یکی از شایع ترین اختلال زنتیکی در جهان تالاسمی می باشد که برای اولین بار توسط لی و کولی در سال 1952 تشخیص داده شد(1). اصطلاح تالاسمی(2) از کلمات یونانیThalassa (دریا) و heama (خون) اقتباس شده است(3). زیرا این وضعیت برای اولین بار در جمعیت های ساکن دریای مدیترانه مشاهده شد (4, 5). این بیماری با با کاهش سنتز یکی از دو نوع زنجیره پلی پپتیدی α) یا (β  مشخص میشود که هموگلوبین طبیعی بالغ را تشکیل می دهند HbA )، (α2β2(6). بسته به ژنهای تحت تأثیر آن بر تولید زنجیره های گلوبولین، این سندرمها به α-تالاسمی و بتا تالاسمی تقسیم می شوند(6). افرادی که هموگلوبین آنها به اندازه کافی پروتئین آلفا تولید نمی کنند ، تالاسمی آلفا دارند ، در عوض افرادی که هموگلوبین آنها به اندازه کافی پروتئین بتا تولید نمی کنند، تالاسمی بتا دارند(3). همچنین اشکال نادرتری وجود دارد ، یعنی γ- ، δ- و δβ- تالاسمی(6). اگر بدن به اندازه کافی از هر دو پروتئین تولید نکند، گلبولهای قرمز خون به درستی شکل نمی گیرد و قادر به حمل اکسیژن مناسب نیست و نتیجه آنمی کم خونی است(6) که درمان های پزشکی ویژه ای را می طلبد و این بیماران را (برای بقا) به تزریق مرتب خون و جابه جا کننده آهن(شلاتور) نیازمند می کند(7, 8). همچنین تالاسمی یک اختلال مونوژنیک است که از والدین به فرزندان به صورت اتوزمی مغلوب به ارث می رسد (9, 10) و یک بیماری غیر واگیر است (11, 12). علائم آن در سنین 10 الی 12 ماهگی در فرد ایجاد می شود  (13, 14)  (1, 15)و در تمام طول زندگی ادامه دارد(3). بیماران مبتلا به تالاسمی از عوارض و علائم مختلفی رنج می برند که از آن جمله به موارد ذیل اشاره می شود: کم خونی شدید و مزمن، نارسایی رشد (16, 17)، طحال و کبد بزرگ و اختلالات استخوانی به ویژه تغییرات قابل مشاهده در استخوان های سر و صورت با تغییر نگاه مشاهده می شود (11, 18)، رنگ پریده، پوست زرد، کاهش رشد غدد جنسی، پیشانی بیرون زده از علائم دیگر می باش (19). تالاسمی ماژور یکی از شایع ترین بیماری های مزمن ژنتیکی در جهان و ایران است (11). سالانه حدود 300 میلیون بیمار تالاسمی در سراسر جهان وجود دارد (20, 21). از نظر جغرافیایی، تالاسمی یک بیماری مدیترانه ای است و درکشور های(ایتالیا، قبرس، یونان، سیسیل)، خاورمیانه(ایران، ترکیه و سوریه) (22, 23)، شمال هند و بخش هایی از جنوب شرقی آسیا (24)؛ آفریقای شمالی (25, 26) یافت می شود. گرچه آمار دقیق شیوع بتا تالاسمی در ایران، در دسترس نیست، اما بر اساس برآورد های انجام شده شیوع آن در ایران حدود 4 درصد که بطور معناداری از متوسط شیوع جهانی تالاسمی (1.5) درصد بالاتر است (27, 28) و ایران از جمله کشور هایی است که بر روی کمربند تالاسمی در جهان قرار گرفته است (20, 29) به طوری که حدود 26000 بیمار تالاسمیک (20, 30) و 2 الی 3 میلیون فرد ناقل تالاسمی وجود دارد (1, 31) و همچنین حدود 800 نوزاد مبتلا به تالاسمی سالیانه متولد و به این دسته اضافه می شوند (30, 32). از جمله شهرهایی که در ایران تالاسمی شیوع بیشتری دارد: در حاشیه ی دریای خزر، خلیج فارس، مازندران، گیلان، خوزستان، فارس، بوشهر، هرمزگان، سیستان و بلوچستان و کرمان می باشد (11, 33). تالاسمی می تواند اثرات نامطلوب فراوانی بر خود فرد، خانواده و جامعه تحمیل کند (34, 35). از لحاظ روان شناختی، بیماران مبتلا به تالاسمی تحت فشار هستند (16, 36) و هشتاد درصد از بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور حداقل از یک اختلال روانی رنج می برند (37, 38) و مبتلایان به این اختلال خونی مزمن ممکن است به حالت اضطراب، افسردگی و پرخاشگری متمایل شوند چرا که مشکلات اجتماعی مانند اندیشیدن به آینده، فعالیت اجتماعی محدود و محدودیت در رفتن به مدرسه از جمله عواملی هستند که زمینه این اختلال ها را فراهم میکند (9, 39) . بر اساس بررسی هایی که صورت گرفته است نیز افسردگی موجود در بیماران تالاسمی خطر گرایش فرد به سوء مصرف مواد و خودکشی را افزایش می دهد (1, 40). خودکشی یک رفتار چند علیتی و پیچیده ای است که از تعامل عوامل مختلفی مانند بیولوژیکی (41, 42)، محیطی و روانی ایجاد می شود .(43, 44) خودکشی و اقدام به آن در اجلاس سازمان جهانی بهداشت(^[1]WHO) در سال(1996) یک مسئله مهم بهداشت عمومی اعلام شد (45)که به معنای رساندن آسیب به خود و با هدف نابودی خویش است (46, 47) و همچنین خشمی است که نسبت به خود ابراز می شود (41, 48) . فرآیند خودکشی به 4 دسته اصلی تقسیم بندی می شود که شامل افکار، برنامه ریزی، اقدام و در نهایت کامل نمودن خودکشی است (49) .افکار خودکشی شامل هرگونه اندیشه ی خود تخریبی است (50) این افکار طیفی از اندیشه های مبهم درباره ی امکان خاتمه ی زندگی تا خودکشی کامل را در بر می گیرد (51, 52) اما ممکن است هیچ وقت عملی نشود(53) . فرد در مرحله ی برنامه ریزی برای خودکشی شرایط، ابزار و یا مکان مناسب جهت خودکشی را فراهم می کند و اقدام به خودکشی عملی عامدانه و از روی آگاهی می باشد و معمولا برای جلب توجه دیگران صورت می گیرد و هدف فرد از این اقدام به طور قطع خاتمه بخشیدن به زندگی نمی باشد(53) ؛ در حالیکه خودکشی انجام یافته براساس سازمان جهانی بهداشت اقدامی آگاهانه و عمدی برای کشتن خود تعریف می شود(43, 54). طبق آمار سازمان بهداشت جهانی (WHO)، خودکشی یکی از مهم ترین دلایل مرگ و میر در سراسر جهان است(55). بر اساس آمار منتشره از سوی سازمان جهانی بهداشت تخمین می زند که هر نفر در هر 40 ثانیه مرتکب خودکشی می شود (56) و هر سال بین 800 هزار تا یک میلیون نفر بخاطر خودکشی جان خود را از دست می دهند(57) و بیست میلیون نفر اقدام به خودکشی میکنند (58, 59) (60) و متوسط شیوع افکار، طراحی و اقدام به خودکشی در دنیا به ترتیب 9.2، 3.1 و 2.7 درصد گزارش شده است (49, 61). در ایران نیز نرخ خودکشی اگرچه نسبت به کشور های غربی پایین تر است ولی از سایر کشورهای خاورمیانه بالاتر است(57). شیوع اقدام به خودکشی در ایران تحت تاثیر عوامل فرهنگی و منطقه ای از 16.8 درصد هزار نفر در جنوب کشور تا 117.8 درصد هزار نفر در شمال کشور متغیر است (53, 62). با توجه به وجود پدیده خودکشی و افکار خودکشی در همه جوامع انسانی از سالیان گذشته تا به امروز مطالعاتی در این زمینه انجام شده است که در ادامه به آن ها اشاره شده می شود. مطالعه ای که توسط Carballo  و همکاران (2011) صورت گرفته است(63)، دریافت که نوجوانان دارای اختلال افسردگی عمده در معرض خطر ابتلا به رفتار های خودکشی هستند که در مطالعه حاضر نیز مشهود بود که تمام نوجوانان هر دو گروه تالاسمی و گروه مقایسه ای با سابقه مواجهه به خودکشی طبقه بندی میشوند که دارای افسردگی هستند و همچنین در راستای مطالعه (64) با استفاده از مصاحبه ی نیمه ساختار یافته(K-SADS) تشخیص روانپزشکی و خودکشی در کودکان مبتلا به تالاسمی ماژور را مورد بررسی قرار داد که پیش بینی میشد که افکار خودکشی شیوع بیشتری(28.8)درصد از قصد خودکشی(5.1) درصد و اقدام به خودکشی(1.7) درصد داشته است و همچنین بیان کرد که کودکان مبتلا به تالاسمی ماژور احتمالا یکی از افراد در معرض خطر برای فرم های تحت بالینی افسردگی و خودکشی باشند لذا ارائه غربال گری معمول برای مشکلات روحی و روانی و همینطور افکار خودکشی، می تواند منجر به شناسایی و درمان زودهنگام شود. در یک مطالعه ی دیگر از ایران (65) ، 43.6 درصد افکار خودکشی، 27.3 درصد قصد خودکشی و 7.3 درصد اقدام به خودکشی را در بیماران مبتلا به تالاسمی گزارش کرده اند. با این حال نویسندگان نتیجه گرفتند که میزان خودکشی مشابه به جمعیت عمومی ابران است و تشخیص بیماری ممکن است با افزایش خطر خودکشی همراه نباشد ولیکن در یک پژوهش دیگر، یک گروه نسبتا مسن تر از بیماران تُرک، مبتلا به تالاسمی( با میانگین سنی: 4.65 -+ 17.42) در تبیین آن ها سطح بالایی از افکار خودکشی را با میزان 96.6 درصد در بیماران مبتلا و 98.4 درصد در مراقبین خود گزارش دادن(66)با این حال ادبیات موجود در تالاسمی و خودکشی هنوز بسیار محدود است و از طرفی دیگر نتایج پیشینه پژوهش یکسان نبوده و انسجام لازم را ندارد و از جهتی دیگر شناسایی افرادی که از بیشترین عوامل خطر برای خودکشی برخوردار هستند دارای اهمیت به سزایی است (41, 67) و همینطور تشخیص زودهنگام افکار خودکشی بسیار حائز اهمیت است (49) زیرا اگر شخصی که افکار خودکشی در او شکل گرفته است شناسایی نشود و تحت درمان قرار نگیرد، در مرحله بعد سعی در برنامه ریزی برای خودکشی دارد (51). به همین خاطر بررسی وضعیت شیوع افکار خودکشی ضروری به نظر می رسد و به همین دلیل تصمیم گرفتیم در این پژوهش شیوع اقدام و افکار خودکشی در افراد مبتلا به تالاسمی را مورد بررسی قرار دهیم.

آیا بین میزان اقدام به خودکشی در بیماران تالاسمی و سن رابطه ای وجود دارد؟

آیا بین میزان اقدام به خودکشی در بیماران تالاسمی و جنسیت رابطه ای وجود دارد؟

آیا بین میزان اقدام به خودکشی در بیماران تالاسمی و وضعیت تحصیلات رابطه ای وجود دارد؟

آیا بین میزان اقدام به خودکشی در بیماران تالاسمی و وضعیت تاهل رابطه ای وجود دارد؟

آیا بین میزان اقدام به خودکشی در بیماران تالاسمی و شغل رابطه ای وجود دارد؟

آیا بین میزان افکار خودکشی در بیماران تالاسمی وسن رابطه ای وجود دارد؟

آیا بین میزان افکار خودکشی در بیماران تالاسمی و جنسیت رابطه ای وجود دارد؟

آیا بین میزان افکار خودکشی در بیماران تالاسمی و وضعیت تحصیلات رابطه ای وجود دارد؟

آیا بین میزان افکار خودکشی در بیماران تالاسمی و شغل رابطه ای وجود دارد؟

آیا بین میزان افکار خودکشی در بیماران تالاسمی و وضعیت تاهل رابطه ای وجود دارد؟

بررسی شیوع افکار و اقدام به خودکشی در افراد مبتلا به تالاسمی

تعیین میزان فراوانی اقدام به خودکشی در افراد تالاسمی بر حسب سن

تعیین میزان فراوانی اقدام به خودکشی در افراد تالاسمی بر حسب جنسیت

تعیین میزان فراوانی اقدام به خودکشی در افراد تالاسمی بر حسب وضعیت تحصیلات

تعیین میزان فراوانی اقدام به خودکشی در افراد تالاسمی بر حسب وضعیت تاهل

تعیین میزان فراوانی اقدام به خودکشی در افراد تالاسمی بر حسب شغل

تعیین میزان فراوانی افکار خودکشی در افراد تالاسمی بر حسب سن

تعیین میزان فراوانی افکار خودکشی در افراد تالاسمی بر حسب جنسیت

تعیین میزان فراوانی افکار خودکشی در افراد تالاسمی بر حسب وضعیت تحصیلات

تعیین میزان فراوانی افکار خودکشی در افراد تالاسمی بر حسب وضعیت تاهل

تعیین میزان فراوانی افکار خودکشی در افراد تالاسمی بر حسب شغل

بیمارستان علی اصغر زاهدان

تالاسمی:

بیماری است با با کاهش سنتز یکی از دو نوع زنجیره پلی پپتیدی α) یا (β مشخص میشود که هموگلوبین طبیعی بالغ را تشکیل می دهند HbA )، (α2β2  (6). بسته به ژنهای تحت تأثیر آن بر تولید زنجیره های گلوبولین، این سندرمها به α-تالاسمی و بتا تالاسمی تقسیم می شوند(6) . افرادی که هموگلوبین آنها به اندازه کافی پروتئین آلفا تولید نمی کنند ، تالاسمی آلفا دارند ، در عوض افرادی که هموگلوبین آنها به اندازه کافی پروتئین بتا تولید نمی کنند ، تالاسمی بتا دارند.بر اساس متخصص تالاسمی تشخیص داده میشوند.

افکار خودکشی شامل هرگونه اندیشه ی خود تخریبی است (50) که این افکار طیفی از اندیشه های مبهم درباره ی امکان خاتمه ی زندگی تا خودکشی کامل را در بر می گیرد (51, 52) اما ممکن است هیچ وقت عملی نشود (53). بر اساس میزان نمره ای که در پرسش نامه کسب میشود محاسبه می گردد.

نوع مطالعه توصیفی (مقطعی) می باشد

بیماران تالاسمی مراجع کننده به بیمارستان حضرت علی اصغر(ع)

همه ی بیماران  بیماران تالاسمی (15 ساله تا 50 ساله) مراجع کننده به بیمارستان حضرت علی اصغر، انتخاب و مورد مطالعه  قرار خواهند گرفت

روش نمونه گیری به صورت نمونه گیری در دسترس از نوع سرشماری می باشد.

پرسش نامه افکار خودکشی بک:

این پرسش نامه به منظور آشکار سازی و اندازه گیری شدت نگرش  ها و رفتار ها و طرح ریزی برای ارتکاب خودکشی توسط بک و استیر(1991) تهیه شد (68). این پرسش نامه یک ابزار خودسنجی نوزده سوالی است که هر مقیاس بر اساس دو درجه  نقطه ای از 0 – 2 تنظیم شده است. نمره کلی فرد بر اساس جمع نمرات محاسبه می شود که از 0 – 38 قرار دارد. در آزمون افکار خودکشی بک، پنج سوال غربال گری وجود دارد. اگر پاسخ ها نشان دهنده ی تمایل به خودکشی فعال یا نافعال باشد، آزمودنی باید چهارده سوال بعدی را نیز  پاسخ دهد. مدت زمان تکمیل پرسش نامه به طور متوسط 10 دقیقه است. در این مقیاس نمره 0 -5 نبود افکار خودکشی، نمره 6 -9 داشتن افکار خودکشی و نمره 20 – 38 قصد اقدام  به خودکشی را نشان می دهد. آلفای کرونباخ(همسانی درونی) و پایایی هم زمان این مقیاس به ترتیب بین0.89 – 0.96 و 0.83 بوده است و همبستگی معناداری با مقیاس های افسردگی و نا امیدی بک دارد (68). این مقیاس در ایران اعتبار یابی شده است. پایایی آن از طریق آلفای کرونباخ 0.95 و روایی هم زمان آن با مقیاس افسردگی پرسش نامه سلامت عمومی 0.76 گزارش شده است.

جامعه ی مورد نظر بیماران تالاسمی در شهر زاهدان می باشد که از بین آن ها 130 نفر به صورت نمونه گیری در دسترس مورد بررسی قرار خواهند گرفت. به این بیماران که نمونه پژوهش هستند ، پرسش نامه افکار خودکشی بک داده خواهد شد و بعد از آن طریق نرم افزار SPSS از طریق روش خی دو مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهد گرفت. در نهایت بعد از این فرایند میزان شیوع افکار خودکشی در این نمونه را بدست خواهیم آورد.

به منظور تجزیه و تحلیل داده های این پژوهش برای دست یافتن به نتایج در بخش آمار توصیفی، از میانگین، انحراف معیار و فراوانی و همچنین  از آزمون کای دو و یا آزمون T مستقل و تحلیل واریانس استفاده خواهد شد.

1. دفترچه راهنمای عمومی دارای آزمودنی انسانی
2. هدف اصلی هر پژوهش‌باید ارتقای سلامت انسان‌ها توأم با رعایت کرامت و حقوق ایشان باشد.
3. پژوهش بر انسان فقط در صورتی توجیه‌پذیر است که منافع بالقوه‌ی آن برای هر فرد آزمودنی بیش‌تر از خطرهای  آن باشد. در پژوهش‌های دارای ماهیت غیر درمانی، سطح آسیبی که آزمودنی در معرض آن قرار می‌گیرد نباید بیش‌تر از آن‌چه باشد که مردم عادی در زندگی روزمره‌ی خود با آن مواجه می‌شوند. حصول اطمینان از این امر برعهده‌ی طراحان، مجریان و همکاران پژوهش و تمامی شوراهای بررسی یا پایش‌کننده‌ی پژوهش از جمله کمیته‌ی اخلاق در پژوهش‌ است.
4. قبل از آغاز هر پژوهش پزشکی ، باید اقدامات  اولیه جهت به حداقل رساندن زیان احتمالی وارده به آزمودنی‌ها و تامین سلامت آن‌ها انجام گیرد.
5. اگر در حین اجرای پژوهش مشخص شود که خطرات شرکت در این پژوهش برای آزمودنی‌ها بیش از فواید بالقوه‌ی آن است، باید آن پژوهش بلافاصله متوقف شود.
6. طراحی و اجرای پژوهش‌هایی که بر روی آزمودنی انسانی انجام می‌گیرند، باید منطبق با اصول علمی پذیرفته شده بر اساس دانش روز و مبتنی بر مرور کامل منابع علمی موجود و پژوهش‌های قبلی آزمایشگاهی، و  در صورت لزوم،  حیوانی مناسب باشد. مطالعات حیوانی باید با رعایت کامل اصول اخلاقی کار با حیوانات آزمایشگاهی انجام شوند.
7. هر پژوهشی باید بر اساس و منطبق بر یک طرح‌نامه (پروپوزال) به انجام برسد. در کارآزمایی‌های بالینی باید علاوه بر طرح نامه، دستورالعمل (پروتکل) نیز تهیه و ارائه شود. طرح‌نامه و دستورالعمل باید شامل تمامی اجزای ضروری باشد. از جمله بخش ملاحظات اخلاقی، اطلاعات مربوط به بودجه، حمایت کننده‌ها، وابستگی‌های سازمانی، موارد تعارض منافع بالقوه‌ی دیگر، مشوق‌های شرکت کنندگان، پیش بینی درمان و یا جبران خسارت افراد آسیب دیده در پژوهش .در مواردی که لازم است رضایت‌نامه‌ی آگاهانه به‌صورت کتبی اخذ شود، فرم رضایت‌نامه باید تدوین و به طرح‌نامه پیوست شده باشد. پیش از تصویب یا تأیید طرح‌نامه از سوی کمیته‌ی مستقل اخلاق در پژوهش، نباید اجرای پژوهش شروع شود.
8. کمیته‌ی اخلاق در پژوهش علاوه بر بررسی و تصویب طرح‌نامه و دستورالعمل، این حق را دارد که طرح‌‌ها را در حین و بعد از اجرا را از نظر رعایت ملاحظات اخلاقی مورد پایش قرار دهد. اطلاعات و مدارکی که برای پایش از سوی کمیته‌ی اخلاق درخواست می‌شود، باید از سوی پژوهشگران در اختیار این کمیته گذاشته شود.   
9. انتخاب آزمودنی‌های بالقوه از میان جمعیت بیماران یا هر گروه جمعیتی دیگر، باید منصفانه باشد، به‌نحوی که توزیع بارها (خطرات یا هزینه‌ها) و منافع شرکت در پژوهش، در آن جمعیت و کل جامعه، تبعیض‌آمیز نباشد.
10. کسب رضایت آگاهانه و آزادانه در هر پژوهشی که بر روی آزمودنی انسانی اجرا می‌شود، الزامی است. این رضایت باید به شکل کتبی باشد. در مواردی که اخذ رضایت آگاهانه‌ی کتبی غیر ممکن یا قابل صرف‌نظر باشد، باید موضوع با ذکر دلایل به کمیته‌ی اخلاق منتقل شود. در صورت تأیید کمیته‌ی اخلاق، اخذ رضایت کتبی قابل تعویق یا تبدیل به رضایت شفاهی یا ضمنی خواهد بود.
11. اگر در طول اجرای پژوهش تغییری در نحوه اجرای پژوهش داده شود یا اطلاعات جدیدی به دست آید که احتمال داشته باشد که بر تصمیم آزمودنی مبنی بر ادامه‌ی شرکت در پژوهش تاثیر گذار باشد، باید موضوع به اطلاع کمیته‌ی اخلاق رسانده شود و در صورت موافقت کمیته با ادامه‌ی پژوهش، مراتب به اطلاع آزمودنی رسانده شود و رضایت آگاهانه مجددا اخذ گردد.
12.  پژوهشگر باید از آگاهانه بودن رضایت اخذشده اطمینان حاصل کند. برای این منظور، در تمامی پژوهش‌های پزشکی، اعم از درمانی و غیردرمانی، پژوهشگر موظف است فرد در نظر گرفته شده به‌عنوان آزمودنی را از تمامی اطلاعاتی که می‌توانند در تصمیم‌گیری او مؤثر باشند، به‌نحو مناسبی آگاه سازد. این اطلاعات مشتملند بر: عنوان و اهداف پژوهش، طول مدت پژوهش، روشی که قرار است به‌کار گرفته شود (شامل احتمال تخصیص تصادفی به گروه‌مورد یا شاهد)، منابع تأمین بودجه، هر گونه تعارض منافع احتمالی، وابستگی  سازمانی پژوهشگر، و فواید و زیان‌هایی که انتظار می‌رود مطالعه در بر داشته باشد. هم‌چنین، هر آزمودنی باید بداند که می‌تواند هر لحظه که بخواهد از مطالعه خارج شود و باید درباره‌ی خطرات و زیان‌های بالقوه‌ی ناشی از ترک زودرس پژوهش آگاه و پشتیبانی شود. پژوهشگر هم‌چنین باید به تمامی سؤالات و دغدغه‌های این افراد، با حوصله و دقت پاسخ بدهد. این موارد باید در رضایت‌نامه‌ی آگاهانه منعکس شود.
13. پژوهشگر باید از آزادانه بودن رضایت اخذ شده اطمینان حاصل کند. رفتارهایی که به هر نحوی متضمن تهدید، اغوا، فریب و یا اجبار باشد موجب ابطال رضایت آزمودنی می‌شود. به فرد باید فرصت کافی برای مشاوره با افرادی که مایل باشد – نظیر اعضای فامیل یا پزشک خانواده - داده شود. هم‌چنین، در پژوهش‌هایی که پژوهشگر مقام سازمانی بالاتری نسبت به آزمودنی  داشته باشد، دلایل این شیوه‌ی جذب آزمودنی، باید توسط کمیته‌ی اخلاق  تأیید شود، در این موارد شخص ثالث و معتمدی باید رضایت را دریافت کند. در مواردی که آگاه کردن آزمودنی درباره‌ی جنبه‌ای از پژوهش باعث کاهش اعتبار پژوهش می شود، ضرورت اطلاع‌رسانی ناکامل از طرف پژوهشگر باید توسط کمیته‌ی اخلاق تأیید شود. بعد از رفع عامل این محدودیت، باید اطلاع‌رسانی کامل به آزمودنی انجام گیرد
14.  از گروه‌های آسیب‌پذیر هیچ‌گاه نباید (به دلایلی چون سهولت دسترسی ) به عناون آزمودنی ترجیحی استفاده شود. پژوهش پزشکی با استفاده از گروه‌ها یا جوامع آسیب‌پذیر تنها در صورتی موجه است که با هدف پاسخگویی به نیازهای سلامت و اولویت‌های همان گروه یا جامعه طراحی و اجرا شود و احتمال معقولی وجود داشته باشد که همان گروه یا جامعه از نتایج آن پژوهش سود خواهد برد.
15. اگر در حین اجرای پژوهش، آزمودنی دارای ظرفیت، ظرفیت خود را از دست بدهد یا آزمودنی فاقد ظرفیت، واجد ظرفیت شود، باید با توجه به تغییر حاصله، رضایت آگاهانه برای ادامه‌ی پژوهش از سرپرست قانونی یا خود فرد اخذ شود. 
16. پژوهشگر مسؤول رعایت اصل رازداری و حفظ اسرار آزمودنی‌ها و اتخاذ تدابیر مناسب برای جلوگیری از انتشار آن است. هم‌چنین، پژوهشگر موظف است که از رعایت حریم خصوصی آزمودنی‌ها در طول پژوهش اطمینان حاصل کند. هرگونه انتشار داده‌ها یا اطلاعات به‌دست آمده از بیماران باید بر اساس رضایت آگاهانه انجام گیرد.
17. هر نوع آسیب یا خسارت ناشی از شرکت در پژوهش باید بر طبق قوانین مصوب جبران خسارت شود. این امر باید در هنگام طراحی پژوهش لحاظ شده باشد. نحوه‌ی تحقق این امر ترجیحاً به‌صورت پوشش بیمه‌ای نامشروط باشد.
18. در پایان پژوهش، هر فردی که به‌عنوان آزمودنی به آن مطالعه وارد شده است، این حق را دارد که درباره‌ی نتایج مطالعه آگاه شود و از مداخلات یا روش‌هایی که سودمندی‌شان در آن مطالعه نشان داده شده است، بهره‌مند شود.
19. پژوهشگران موظفند که نتایج پژوهش‌های خود را صادقانه ، دقیق، و کامل منتشر کنند. نتایج، اعم از منفی یا مثبت، و نیز منابع تأمین بودجه، وابستگی  سازمانی، و تعارض منافع – در صورت وجود – باید کاملاً آشکارسازی شوند. پژوهشگران نباید در هنگام عقد قرارداد انجام پژوهش، هیچ  گونه شرطی را مبنی بر حذف یا عدم انتشار یافته‌هایی که از نظر حمایت کننده‌ی پژوهش  مطلوب نیست، بپذیرند.
20. نحوه‌ی گزارش نتایج پژوهش باید ضامن حقوق مادی و معنوی تمامی اشخاص مرتبط با پژوهش، از جمله خود پژوهشگر یا پژوهشگران، آزمودنی‌ها و مؤسسه‌ی حمایت کننده‌ی  پژوهش باشد.
21. گزارش‌ها و مقالات حاصل از پژوهش‌هایی که مفاد این راهنما را نقض کرده‌اند، نباید برای انتشار پذیرفته شوند.
22. روش پژوهش نباید با ارزش‌های احتماعی، فرهنگی و دینی  جامعه در تناقض باشد.

برای بررسی های بیشتر در جامعه های دیگر آماری مورد بررسی قرار گیرد.

ممکن است بیماران مبتلا به تالاسمی بخاطر نگرانی و ترس از آبرو ، پنهان کاری بکنند و در جمع آوری نمونه های مبتلایان با مشکل مواجه شویم.

احتمال دارد اقدامات اخیری که در زندگی اشخاص مبتلا رخ داده است که آن ها را با بحران مواجه کرده است و آن را در حال حاضر تجربه کنند.

تالاسمی، افکار خودکشی، خودکشی

1.            نژاد م, اله ن, محمد ع, عبدالغنی, یاری ا, جاسم, et al. افسردگی و عوامل مؤثر بر آن در بیماران مبتلا به بتاتالاسمی ماژور مراجعه‌کننده به مرکز تالاسمی شهرستان سراوان در سال 1396. 2019;16(2):75-81.

2.            Taher AT, Weatherall DJ, Cappellini MDJTL. Thalassaemia. 2018;391(10116):155-67.

3.            Sacco M, Sciandra M, Maggio AJdSWPF. Random forest analysis: a new approach for classification of Beta Thalassemia. 2020.

4.            Greer J, Arber D, Glader B, List A, Means RJP, PA. Wintrobe’s clinical hematology, Lippincott Williams & Wilkins. 2013.

5.            Biswas B, Naskar NN, Basu K, Dasgupta A, Basu R, Paul BJJoE, et al. Care-Related Quality of Life of Caregivers of Beta-Thalassemia Major Children: An Epidemiological Study in Eastern India. 2020;10(2):168-77.

6.            Rikos N, Giannadaki G-K, Spontidaki A, Tzagkaraki M, Linardakis MJJoPH. Health status, anxiety, depression, and quality of life of patients with thalassemia. 2020:1-8.

7.            فرد ج, فریبرز, صولتی, کمال, شریفی, غضنفری, et al. اثربخشی درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی بر استرس ادراک‌شده، تاب‌آوری و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور. 2019;7(4):296-307.

8.            Al-Harazi AA, Al-Eryani BM, Al-Sharafi BAJBrn. Neonatal hemolytic anemia does not always indicate thalassemia: a case report. 2017;10(1):1-5.

9.            سعیدمنش, سهروردی, ناتوانی جآJمم. اثربخشی آموزش برنامۀ فرزندپروری مثبت بر کاهش اضطراب و پرخاشگری کودکان مبتلا به تالاسمی. 2019;9:59-.

10.         Mansilla-Soto J, Riviere I, Boulad F, Sadelain MJHgt. Cell and gene therapy for the beta-thalassemias: advances and prospects. 2016;27(4):295-304.

11.         Mehr MA, Kalhorpour H, Shirani V, Seyed-Nezhad A, Kord A, Zainivand MJMS. Study of quality of life from the perspective of parents and children with thalassemia major. 2019;23(97):333-8.

12.         Saberi SH, Alimehr M, Amiresmaili M, Seyednezhad MJEp. Identifying the challenges of Iran’s health houses and presenting a solution. 2016;8(10):3122.

13.         hooshmandi R, Akabarian s, bahreini m, Mirzaei K. The Relationship between Social Support and Depression in Patients with Thalassemia Major in Bushehr, Iran %J nursing of the vulnerable journal. 2015;2(4):1-14.

14.         Mevada ST, Al Saadoon M, Zachariah M, Al Rawas AH, Wali YJJopho. Impact of burden of thalassemia major on health-related quality of life in Omani children. 2016;38(5):384-8.

15.         Hamed H, Ezzat O, Hifnawy TJMECP. Psychological manifestations in adolescents with thalassemia. 2011;18(4):237-44.

16.         میرقائد ط, مسعود, راد ه, فرهادی, سپهریان, سالمی, et al. بررسی همبستگی وضعیت سلامت عمومی بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور با مشخصات جمعیت شناختی. 2020;9(1):18-24.

17.         Alavi A, Parvin N, Kheyri S, Hamidizade S, Tahmasebi SJZMSUJ, Iran. Comparison attitude children with thalassaemia major and their parents about life quality of these children in Shahr-e Kord, Iran. 2007;8:35-41.

18.         KHANI H, Majdi M, AZAD ME, MONTAZERI A, GHORBANI A, RAMEZANI M. Quality of life in Iranian Beta-thalassemia major patients of southern coastwise of the Caspian Sea. 2009.

19.         Abu Shosha GM, Al‐Kalaldeh M. The transactional model of stress and coping as guidance for understanding adolescent patients' experience with thalassemia: Case report. Journal of Child and Adolescent Psychiatric Nursing. 2020;33(1):49-54.

20.         ایری, زلیخا, حجتی, حمید, آخوندزاده, بهار گ. تاثیر آموزش خودمراقبتی معنوی بر خودکار آمدی نوجوانان مبتلا به تالاسمی در بیمارستان کودکان طالقانی گنبد کاوس سال 97-1396. مجله پژوهش پرستاری ایران. 2019;14(1):8-13.

21.         Al‑Akhras A, Badr M, El‑Safy U, Kohne E, Hassan T, Abdelrahman H, et al. Impact of genotype on endocrinal complications in β‑thalassemia patients. Biomedical reports. 2016;4(6):728-36.

22.         Ahmadpanah M, Asadi Y, Haghighi M, Ghasemibasir H, Khanlarzadeh E, Brand S. In patients with minor beta-thalassemia, cognitive performance is related to length of education, but not to minor beta-thalassemia or hemoglobin levels. Iranian Journal of Psychiatry. 2019;14(1):47.

23.         Babaei MR, Askarizadeh G, Towhidi A. The Effectiveness of Stress Management and Resilience Training (SMART) on Psychological Well-Being in Patients with Thalassemia Major. Preventive Care in Nursing & Midwifery Journal. 2019;8(4):8-15.

24.         Manne N, Gupta BK, Yadav SK, Singhal S, Dubey A. PREVALENCE OF HYPOTHYROIDISM, DELAYED PUBERTY AND DIABETES MELLITUS IN PATIENTS OF Β-THALASSEMIA MAJOR. International Journal of Medical and Biomedical Studies. 2020;4(3).

25.         Patel K, Bhivandkar S, Desai R, Antin T. The burden of psychiatric illnesses in adult patients with beta-thalassemia: a 5-year nationwide inpatient evaluation in the United States. Annals of hematology. 2019;98(4):851-60.

26.         Galanello R, Origa R. Beta-thalassemia. Orphanet journal of rare diseases. 2010;5(1):11.

27.         شناس ح. پیش بینی درماندگی روان شناختی بر اساس تنظیم شناختی هیجان و راهبردهای انطباقی در مادران کودکان مبتلا به تالاسمی. فصلنامه سلامت روان کودک. 2019;6(3):89-100.

28.         Miri M, Tabrizi Namini M, Hadipour Dehshal M, Sadeghian Varnosfaderani F, Ahmadvand A, Yousefi Darestani S, et al. Thalassemia in Iran in last twenty years: the carrier rates and the births trend. مجله ی خون و سرطان ایران. 2013;6(1):11-7.

29.         Behrouzian F, Khajehmougahi N. Relationship of coping mechanism of mothers with mental health of their major thalassemic children. Scientific Journal of Iran Blood Transfus Organ. 2014;10(4):387-93.

30.         Khaledi S, Moridi G, Valiee S. Comparison the quality of life of healthy and Thalassemic children. 2013.

31.         Behdani F, Badiee Z, Hebrani P, Moharreri F, Badiee AH, Hajivosugh N, et al. Psychological aspects in children and adolescents with major thalassemia: A case-control study. Iranian journal of pediatrics. 2015;25(3).

32.         حجتی, حمید, قیصران, حبیب, بخشانی, نورمحمد. ارتباط تاب آوری و کیفیت زندگی در والدین دارای کودک مبتلا به تالاسمی ماژور در شهر زاهدان. نشریه پژوهش پرستاری توانبخشی. 2018;5(1):36-43.

33.         Hayatbakhsh M, Bahrampoor A. Stduy prevalence of minor thalassemia in in marriage volunteers in Kerman province. Journal of Shahid Sadoughi University of Medical Sciences. 2002;10:38-42.

34.         شمسایی, پرنا, آخوندزاده, گلبهار, حجتی, حمید. تاثیرآموزش تفکر مثبت بر سازگاری والدین نوجوانان تالاسمی. نشریه آموزش پرستاری. 2019;8(1):29-35.

35.         Zinati F, Khashaninia Z, Rahgoi A, Rezasoltani P, Babamahmodi F. The effect of partnership caring model on quality of life of adolescents with major Thalassemia. Iranian Journal of Rehabilitation Research. 2016;2(2):57-67.

36.         Khairkhah F, Mahmoodi Nesheli H, Khodabakhsh E, Hosseini SR. Evaluation of mental health and quality of life among β-thalassemia major patients. Caspian Journal of Pediatrics. 2015;1(2):54-9.

37.         Mohammadzadeh E, Sarafraz M, Mohammadzadeh A, Ataei BNK. Prevalence of Depression Among Patients With Thalas-semia in Southern of Iran.

38.         Hosseini SH, Khani H, Khalilian A, Vahidshahi K. Psychological aspects in young adults with Beta-Thalassemia major, control group. Journal of Mazandaran University of Medical Sciences. 2007;17(59):51-60.

39.         Haji seyedJavadi A, Shafikhani A. Evaluation of depression and anxiety in patients with thalassemia: a comparative study. J Qazvin Univ Med Sci. 2017; 21 (2): 13-21. Archive of SID www SID ir.2.

40.         Koutelekos J, Haliasos N. Depression and Thalassemia in children, adolescents and adults. Health Science Journal. 2013;7(3):239.

41.         آفتاب, برماس, حامد, الحسینی ا. پیش بینی اندیشه پردازی خودکشی براساس صفات پنج عاملی شخصیت با واسطه گری سازوکارهای دفاعی. روان شناسی بالینی. 2019;11(3):11-24.

42.         Turecki G, Brent DA. Suicide and suicidal behaviour. The Lancet. 2016;387(10024):1227-39.

43.         میری, شیرازی, محمود. مقایسه ی ویژگی های شخصیتی و نگرش به خودکشی در دو گروه اقدام کنندگان به خودکشی با روش خودسوزی و مصرف دارو. روان شناسی بالینی. 2017;9(1):11-20.

44.         Shakeri J, Farnia V, Abdoli N, Akrami MR, Arman F, Shakeri H. The risk of repetition of attempted suicide among Iranian women with psychiatric disorders as quantified by the suicide behaviors questionnaire. Oman medical journal. 2015;30(3):173.

45.         Salehi M, Beshlideh K, Kazemzade M. The Effect of Holographic Reprocessing Therapy on Impulsivity and Cognitive-Emotional Regoulation of Suicidal Persons in Ilam City. Ilam: Designed by ﻪﺴﻳﺎﻘﻣ ﻲﺸﺨﺑﺮﺛﺍ ﻥﺎﻣﺭﺩ ﺵﺯﺍﺩﺮﭘ ﺩﺪﺠﻣ.

46.         حشمتی, خاکپور, ساحل, کوثری, محمدی, زنوزیان. شیوع خودکشی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی زنجان. مجله تحقیقات علوم رفتاری. 2019;17(1):35-43.

47.         Bakhtar M, Rezaeian M. The prevalence of suicide thoughts and attempted suicide plus their risk factors among Iranian students: a systematic review study. Journal of Rafsanjan University of Medical Sciences. 2017;15(11):1061-76.

48.         De Leo D, Krysinska K. Suicide and Self-Directed Violence.  International Encyclopedia of Public Health: Academic Press; 2017. p. 115-23.

49.         شیرالی, رامین, کوکبی, الیاس. بررسی شیوع و عوامل مرتبط با افکار خودکشی در جمعیت عمومی شیراز در سال 1396. دانشگاه علوم پزشکی ایلام. 2019;27(3):27-36.

50.         بابائی ع, گلناز, عطادخت, میکائیلی, نیلوفر. بررسی میزان شیوع افکار خودکشی در دانش آموزان دختر دبیرستانی شهرستان نقده. 2019.

51.         پور ق, اله ع, شفیعی, راد ح, حدیث. بررسی رابطه مزاحمت‌های سایبری با آسیب‌پذیری روانی و افکار خودکشی در دانشجویان دختر و پسر. فصلنامه پژوهش در سلامت روانشناختی. 2017;11(3):28-40.

52.         Rostami C, Daliri S, Sayehmiri K, Delpisheh A, Sayehmiri F, Saadata M. The incidence of suicide attempt in Iran (2001-12): A meta-analysis. J Kermanshah Univ Med Sci 2016. 2016;19(7):374-82.

53.         محمدی د, رضائیان. مراحل تدوین یک استراتژی جامع پیش‌گیری از خودکشی: یک مرور روایتی. مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان. 2020;18(11):1155-82.

54.         Kumar PS, Rajmohan V, Sushil K. An exploratory analysis of personality factors contributed to suicide attempts. Indian journal of psychological medicine. 2013;35(4):378.

55.         Fico G, Caivano V, Zinno F, Carfagno M, Steardo L, Sampogna G, et al. Affective temperaments and clinical course of bipolar disorder: an exploratory study of differences among patients with and without a history of violent suicide attempts. Medicina. 2019;55(7):390.

56.         Tack S. The logic of life: Thinking suicide through somatechnics. Australian Feminist Studies. 2019;34(99):46-59.

57.         صالحی, محمدنبی, حمید, بشلیده, ارشدی. مقایسه اثربخشی درمان پردازش مجدد هولوگرافیک و رفتاردرمانی دیالکتیکی بر انعطاف پذیری شناختی و تکانشگری بیماران افسرده اقدام کننده به خودکشی شهر ایلام. مجله علمی پزوهشی دانشگاه علوم پزشکی ایلام. 2019;27(5):1-14.

58.         صالحی, محمدنبی, حمید, بشلیده, ارشدی. مقایسه اثربخشی درمان پردازش مجدد هولوگرافیک و رفتاردرمانی دیالکتیکی بر کنترل عواطف و سازگاری اجتماعی بیماران افسرده اقدام کننده به خودکشی. مجله مطالعات علوم پزشکی. 2020;30(11):924-40.

59.         Perera S, Eisen R, Bawor M, Dennis B, de Souza R, Thabane L, et al. Association between body mass index and suicidal behaviors: a systematic review protocol. Systematic reviews. 2015;4(1):52.

60.         Zamani N, Noohi S, Teimouri NN, Jahangir AH. Effectiveness of Dialectical Behavior Therapy for Reducing Suicidal Thoughts (Suicidal Ideations) in Suicide Attempters with a History of Previous Suicide. Health Research. 2016;1(3):159-66.

61.         Nock MK, Borges G, Bromet EJ, Alonso J, Angermeyer M, Beautrais A, et al. Cross-national prevalence and risk factors for suicidal ideation, plans and attempts. The British Journal of Psychiatry. 2008;192(2):98-105.

62.         Khadem Rezaiyan M, Jarahi L, Moharreri F, Afshari R, Motamedalshariati S, Okhravi N, et al. Epidemiology of suicide attempts in Khorasan Razavi province, 2014-2015. Iranian journal of epidemiology. 2017;13(2):128-35.

63.         Carballo JJ, Muñoz-Lorenzo L, Blasco-Fontecilla H, Lopez-Castroman J, García-Nieto R, Dervic K, et al. Continuity of depressive disorders from childhood and adolescence to adulthood: a naturalistic study in community mental health centers. The primary care companion to CNS disorders. 2011;13(5).

64.         Örengül AC, Ucuz İ, Oner Battaloglu N, Ozek G, Gormez V. Prevalence of psychiatric disorders and suicidality among children and adolescents with thalassemia major—A Turkish sample. Children's health care. 2019;48(1):120-9.

65.         Ghanizadeh A, Khajavian S, Ashkani H. Prevalence of psychiatric disorders, depression, and suicidal behavior in child and adolescent with thalassemia major. Journal of pediatric hematology/oncology. 2006;28(12):781-4.

66.         Yengil E, Acipayam C, Kokacya MH, Kurhan F, Oktay G, Ozer C. Anxiety, depression and quality of life in patients with beta thalassemia major and their caregivers. International journal of clinical and experimental medicine. 2014;7(8):2165.

67.         Rogers ML, Ringer FB, Joiner TE. The association between suicidal ideation and lifetime suicide attempts is strongest at low levels of depression. Psychiatry research. 2018;270:324-8.

68.         Beck AT, Steer RA. Manual for the Beck scale for suicide ideation. San Antonio, TX: Psychological Corporation. 1991;63.

بررسی شیوع افکار و اقدام به خودکشی در افراد مبتلا به تالاسمی

ندارد

دانشگاه علوم پزشکی زاهدان

ندارد

در صورت بوجود آمدن عوارض احتمالی ، مسولیت آن را قبول خواهم کرد

20000000

مصاحبه و پرسشنامه

پرسشنامه ای که پیش روی دارید، جهت انجام کار تحقیقاتی تدوین شده است. خواهشمند است با مطالعه دقیق سوالات و با صداقت پاسخهای مد نظر خود را با گذاشتن علامت × مشخص کنید. لازم به ذکر است اطلاعات پرسشنامه به صورت گروهی تجزیه و تحلیل می شود و نظرات هر یک از شما محرمانه باقی می ماند و از آن صرفا استفاده علمی خواهد شد، لذا نوشتن نام و نام خانوادگی نیازی نیست.  

در صورت وجود هر گونه سوال نسبت به آن پاسخگو خواهم بود

دارد

از مراجع رضایت کتبی در جهت انجام پژوهش خواهم گرفت و در صورت عدم رضایت در شرکت در پژوهش اختیار دارد که شرکت نکند و یا در اواسط طرح انصراف دهد . همچنین به مراجع خواهم گفت که اطلاعات ایشان محرمانه خواهد ماند و به صورت کد نوشته خواهد شد اسامی آن ها.

بسمه تعالی

          با سلام

 پرسشنامه ای که پیش روی دارید، جهت انجام کار تحقیقاتی تدوین شده است. خواهشمند است با مطالعه دقیق سوالات و با صداقت پاسخهای مد نظر خود را با گذاشتن علامت × مشخص کنید. لازم به ذکر است اطلاعات پرسشنامه به صورت گروهی تجزیه و تحلیل می شود و نظرات هر یک از شما محرمانه باقی می ماند و از آن صرفا استفاده علمی خواهد شد، لذا نوشتن نام و نام خانوادگی نیازی نیست.                                                                                                                                      

                                                                                      از همکاری صمیمانه شما سپاسگذارم.

لطفاً قبل از پاسخ دادن به پرسشنامه موارد زیر را تکمیل نمایید.

مشخصات فردی:

جنسیت   مرد*   زن*

میزان تحصیلات: ..................................

سن: .............................

لطفاً عبارات زیر را به طور دقیق مطالعه کنید، سپس هر جمله ای که توصیف کننده ی وضعیت شما در هفته گذشته و امروز می باشد با کشیدن دایره دور عدد آن، مشخص نمایید.

1.     0- به زندگی خود بسیار علاقمند هستم.

        1-علاقه ی من به زندگی کم است.

              2-علاقه ای به زندگی ندارم.

2.         0  - دوست دارم زنده باشم.

1- کمی میل به مردن در من وجود هست.

2. دوست دارم بمیرم.

3.           0- اصرار من برای زندگی کردن بیشتر از مردن است.

1- برای من زندگی کردن و مردن تقریباً یکسان است.

2- اصرار من برای مردن بیشتر از زندگی کردن است.

4.           0 – هنگامی که در شرایط دشوار و خطرناک قرار می گیرم سعی می کنم جان خود را حفظ کنم.

1- هنگامی که در شرایط دشوار باشم برایم مهم نیست که زنده بمانم یا بمیرم.

2- هنگامی که در شرایط دشوار باشم برای حفظ جانم هیچ کوششی نمی کنم.

5.              0 – هیچ میلی به خود کشی ندارم.

1- کمی تمایل به خودکشی دارم.

2- میل شدیدی به خود کشی دارم.

در صورتی که در مورد پرسش شماره 5 دور (0) را دایره کشیده اید، لازم نیست که پرسش های بعدی را پاسخ دهید. در صورتی که در مورد پرسش شماره 5 دور عدد (1) یا (2) را دایره کشیده و یا علامت زده اید حتماً پرسش های صفحه بعد را پاسخ دهید.

6.             0–زمان کوتاهی به فکر خودکشی می افتم که به سرعت از ذهنم می گذرد.

1- گاهی کم و بیش به فکر خودکشی می افتم.

2- مدت های طولانی فکر خودکشی را در ذهنم دارم.

7.            0 – بندرت درباره ی خودکشی فکر می کنم.

1-گهگاهی درباره ی خودکشی فکر می کنم.

2-تقریباً همیشه درباره ی خودکشی فکر می کنم.

8.             0- فکر درباره ی خودکشی را قبول ندارم.

1- فکر درباره ی خودکشی را نه قبول دارم و نه رد می کنم.

2- فکر درباره ی خودکشی را قبول دارم.

9.         0- اگر قصد خودکشی داشته باشم قادر به کنترل خودم هستم.

1- مطمئن نیستم که بتوانم خودم را از ارتکاب به خودکشی کنترل کنم.

2- اگر قصد خودکشی داشته باشم قادر به کنترل خودم نیستم.

10.       0- به خاطر خانواده، دوستان، مذهب و مجروحیت ناشی از خودکشی ناموفق قصد خودکشی ندارم.

1- به خاطر خانواده، دوستان، مذهب و مجروحیت ناشی از خودکشی ناموفق، نسبت به اقدام خودکشی تا اندازه ای نگران هستم.

2- نسبت به اقدام به خودکشی نگران خانواده، دوستان، مذهب و مجروحیت ناشی از خودکشی ناموفق نیستم.

11.        0– دلیل اصلی من از اقدام به خودکشی تأثیر گذاشتن بر دیگران است به طوری که به من توجه شود.

1- منظور من از اقدام به خودکشی فقط تأثیر گذاشتن بر افراد نیست، بلکه راه حلی برای حل مشکلاتم می باشد.

2-منظور اصلی من از اقدام به خودکی فرار کردن از مشکلات است.

12.             0 – طرح و برنامه خاصی برای اینکه چطور خودکشی کنم ندارم.

1- راه های خودکی را بررسی کرده ام، اما روی جزئیات آن فکر نکرده ام.

2- طرح و برنامه خاصی برای اینکه چطور خودکشی کنم در ذهنم دارم.

13.                0 –به یک روش و یا فرصت مناسبی که خودکشی کنم دسترسی ندارم.

1- روشی را که قصد دارم برای خودکشی به کار ببرم وقت زیادی می خواهد و من فرصت بکارگیری این روش را ندارم.

2- روشی را برای خودکشی انتخاب کرده ام و برای عملی کردن آن منتظر فرصت مناسب هستم.

14.                0 – جرأت یا توانایی اقدام به خودکشی را ندارم.

1- مطمئن نیستم که جرأت و توانایی ارتکاب به خودکشی را داشته باشم.

2- جرأت یا توانایی اقدام به خودکشی را دارم.

15.               0 – گمان نمی کنم که قصد خودکشی داشته باشم.

1- مطمئن نیستم که بخواهم خودکشی کنم.

2- مطمئنم که خودکشی خواهم کرد.

16.               0 – هیچ وسیله ای برای اقدام به خودکشی آماده نکرده ام.

1- اندکی وسایل برای اقدام به خودکی آماده کرده ام.

2- تقریباً برای اقدام به خودکشی وسایل لازم را آماده کرده ام.

17.                 0– درباره ی خودکشی ام تا کنون مطلبی ننوشته ام.

1- درباره یادداشت خودکشی ام فکر کرده و یا شروع به نوشتن آن کرده ام، اما کامل نیست.

2- یادداشت خودکشی ام را کامل کرده ام.

18.            0 – در مورد حوادث و مسایل پس از خودکشی هیچ برنام مشخصی ندارم.

1- در مورد حوادث و مسایل پس از خودکشی تا حدودی برنامه ها را مشخص کرده ام.

2- در مورد حوادث و مسایل پس از خودکشی بطور دقیق برنامه ریزی کرده ام.

19.            0 – دیگران از قصد خودکشی من آگاه هستند.

1- در مورد قصد خودکشی خود به دیگران چیزی نگفته ام.

2- دیگران از قصد خودکی من آگاه نیستند.