بررسی تاثیر خودگویی مثبت بر اضطراب و اندوه زنان مبتلا به سقط خود بخودی بستری در بیمارستان علی ابن ابیطالب شهر زاهدان – سال 1400

-  مقدمه و بیان مسئله تحقیق (مشتمل بر مرور تحقیقات گذشته داخلی و خارجی مرتبط با موضوع با ذکر منابع و توجیه ضرورت انجام طرح) :

بارداری پدیده ای فیزیولوژیک و طبیعی است. تغییرات مختلفی که در تمام اعضا بدن زن باردار به وجود می آید، به منظور سازگاری و آماده سازی او برای پذیرش رشد جنین و تولد نوزادی سالم است. این دوره از دوره های بحرانی و حساس زندگی زنان است که از نظر بهداشتی و اجتماعی برای فرد، خانواده و جامعه اهمیت فراوان دارد (1). بارداری تجربه ای کاملا برخلاف تجارب قبلی زندگی است و تنش های فراوانی با آن همراه می شود که زوج های درگیر باید خود را با آن تطبیق دهند (2). آرزوی داشتن فرزند یکی از اساسی ترین انگیزش های انسانی است که اگر تلاش برای حاملگی با شکست مواجهه شود ممکن است به یک احساس مخرب و واقعه تنش زا بدل گشته و منجر به مختل شدن سلامت روانی فرد گردد (3).  سقط به معنی پایان یافتن بارداری چه خود به خودی و چه عمدی قبل از رسیدن جنین به تکامل کافی برای ادامه حیات است. به طور قراردادی سقط معمولا به پایان یافتن حاملگی قبل از هفته ۲۰ حاملگی و یا در وزن کمتر از ۵۰۰ گرم هنگام تولد تعریف می شود (4).  در مجموع سقط ها را می توان به سه دسته شایع: سقط خود به خودی ، سقط راجعه،  وسقط القاء شده تقسیم بندی کرد (5). ، در کل 20-10 درصد حاملگی ها منجر به سقط می شوند ، آمار سقط خودبخودی در استان های جنوب شرقی 7/15 درصد گزارش شده است. سقط خود به خودی به سقط بدون اقدام آگاهانه اطلاق می شود (6)سقط خود به خودی شایع ترین عارضه بارداری است و اضطراب قابل توجهی را برای زوج های در انتظار کودک به دنبال دارد(7).  علل سقط خود به خودی جنین شامل بالا بودن سن مادر، سابقه سقط خودبخودی، استعمال دخانیات، مصرف متوسط تا زیاد الکل، بالا بودن گراویدیته، مصرف کوکائین،  مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی ( به جز استامینوفن) در زمان لقاح، تب، وزن بسیار زیاد (25<BMI) و بسیار کم (5/18>BMI) مادر، بیماری های مادر مانند دیابت شیرین، سلیاک، تخمدان پلی کیستیک، سندرم کوشینگ، ترومبوفیلی ها، هیپوتیروئیدی، اختلالات کروموزومی، ناهنجاری های رحمی، ناهنجاری های جفت و ترومای شدید مادر است (7). سقط جنین شایع ترین رویداد از دست دادن حاملگی است، به طوری که سالیانه  به میزان قابل توجه ای از  زنان در جهان دچار سقط می شوند (8).  مطالعات انجام شده با استفاده از روش های حساس سنجش گنادوتروپین کوریون انسانی (HCG)، نشان می دهد میزان واقعی از دست رفتن حاملگی بعد از لانه گزینی ۳۱ درصد است. در میان حاملگی هایی که از نظر بالینی شناسایی می شوند، ۱۵ درصد آنها قبل از هفته بیستم حاملگی (از آخرین سیکل قاعدگی) سقط می شوند (9).

سقط جنین پدیده ای اجتماعی و پزشکی است. این پدیده نه تنها از نظر عرفی بلکه از نظر دینی و قانونی با محدودیت روبه رو است؛ سقط جنین عمدی هم براساس قوانین کشور و هم براساس موازین  اسلام در ایران حرام است (10) با وجود این، سالانه  بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ هزار سقط جنین غیرقانونی در کشور گزارش می شود، یعنی هر روز هزار جنین سقط می شود و تنها حدود ده مورد آن قانونی است (11). که سقط های خود بخودی در این گروه قرار می گیرند.

سقط جنین هم از نظر جسمی و هم از نظر روانی تجربه ای مخرب و زیان بار محسوب می شود (12). خونریزی، آسیب دستگاه تناسلی و حتی مرگ از عوارض جسمی سقط، بویژه در سقط های ناامن است که البته پیامدهای سقط های ناامن فقط متوجه خود فرد نمی شود بلکه کل سیستم مراقبت بهداشتی را متاثر می سازد زیرا بسیاری از منابع باید صرف درمان عوارض ناشی از سقط های غیرایمن شود (13).

تخمین زده شده است که ۴۸ تا ۵۱ درصد زنانی که سقط خود به خود را تجربه کرده اند از عوارض روانشناختی رنج می برند (3). نتایج مطالعات مروری موسسه تحقیقات علوم اجتماعی الیوت بر روی هزاران زن مبتلا به سقط، عوارضی از قبیل از بین رفتن اعتماد به نفس در ۹۰ درصد موارد، آغاز یا افزایش مصرف الکل یا دارو در ۵۰ درصد موارد، وجود افکار خودکشی در ۶۰ درصد موارد، اقدام به خودکشی در ۲۸ درصد موارد، اختلال استرس پس از ترومای شدید در ۲۰ درصد موارد و وجود برخی از علائم این اختلال را در ۵۰ درصد موارد گزارش کرده است (14). سقط جنین می تواند افزایش خطر طیفی از اختلالات روانی از جمله: انزواطلبی، افسردگی، اضطراب، اختلال پانیک، اختلال دو قطبی، سو مصرف مواد، اختلال استرس پس از تروما، اختلال وسواسی، جر و بحث زناشویی و دیسترس های احساسی شدید، تلاش برای خودکشی، غم و اندوه، خشم، احساس گناه و سرزنش خود، احساس پوچی و درماندگی، کاهش عزت نفس و اختلالات خواب را در پی داشته باشد (9, 15). شواهد اخیر نشان می دهد بیش از نیمی از زنان به دنبال سقط جنین از عوارض مختلف روحی و روانی در هفته ها و ماه های پس از رویداد رنج می برند (16).

مروری بر مطالعات نشان می دهد که احتمال ابتلای زنان به مشکلات روانی در سقط جنین غیرارادی بیشتر است. و همچنین نتیجه این  مطالعه نشان داد زنان ازدواج کرده ای که یک سقط جنین در زندگی خود داشته اند بیشتر از زنان دیگر در معرض  اضطراب و افسردگی بعد از سقط قرار دارند(17).

همان طور که گفته شد، اضطراب یکی از اختلالات روانی است که ممکن است زنان پس از سقط به آن دچار شوند. درصد قابل توجهی از  زنان تا  6 ماه  پس  از  سقط،  سطح بالایی  از  اضطراب  را نشان می دهند (18). طی 12هفته  پس  از  سقط  جنین،  اضطراب  شایعتر و شدیدتر از افسردگی است (19). اضطراب، تشویشی فراگیر، ناخوشایند و مبهم است که اغلب علائم دستگاه خودکار نظیر سردرد، تعریق، تپش قلب، احساس تنگی در قفسة سینه و ناراحتی مختصر معده با آن همراه می شود (20). اضطراب بر بهبودی و ترمیم بافتی اثر منفی دارد و در صورتی که کنترل نشود و یا طولانی شود ممکن است به افزایش تجزیة پروتئین،کاهش بهبود زخم، افزایش خطرعفونت، تغییر پاسخ ایمنی و برهم خوردن تعادل الکترولیت و مایعات وتغییراتی در الگوی خواب منجرشود (21). Shapiro و همکاران (2017) دریافتند زنانی که سابقة سقط خودبه خودی دارند، در سه ماه اول حاملگی بعدی خود سطح بالاتری از اضطراب را نشان داده اند (22). Steinberg (۲۰۱۶) و Biggs (۲۰۱۳) معتقدند سقط به خودی خود منجر به بروز عوارض روانی نمی شود بلکه عواملی مانند وضعیت سلامت روانی قبل از سقط، خشونت خانگی، تمایل به بارداری، وضعیت اقتصادی و ... در بروز افسردگی و اضطراب بعد از سقط موثرند (23, 24). اما برخی دیگر معتقدند که سقط بعنوان یک عامل تروما و استرس زا باعث بروز عوارض روانی می شود (25). از نظر اینگرید (۲۰۰۷) علائم روحی روانی زنان دارای سقط مشابه وضعیت های روانی مادرانی است که نوزاد خود را از دست داده اند (26).

واکنش های  غم  انگیز  والدین بلافاصله  پس  از دست رفتن حاملگی مشابه واکنش های بعد از  فقدان  افراد  بزرگسال  است.  سوگ،  واکنش  مشترک والدین به  از دست دادن بارداری است (27). انجمن روانپزشکی آمریکا در طبقه بندی اختلالات روانی  سوگ را  نوعی افسردگی  بهنجار در  پاسخ به مرگ و فقدان یک محبوب معرفی  می کند (28).  اگرچه در سقط والدین با نوزاد خود رابطه برقرار نکرده اند، اما غم و اندوه پس از از دست دادن بارداری از نظر شدت با سناریوهای دیگر از دست دادن تفاوت قابل توجهی ندارد (29). غم و اندوه فرایندی کاملاً شخصی است که با این وجود سیر نسبتاً قابل پیش بینی ای را دنبال می کند. واکنش به از دست دادن یک فرد شامل اختلال موقتی در عملکرد روزمره، عقب نشینی از فعالیت های اجتماعی، افکار سرزده و عدم احساس اشتیاق و بی حسی است که می تواند برای دوره های مختلف زمانی ادامه یابد (30). اگرچه غم و اندوه یک پدیده طبیعی و غیرپاتولوژیک است، اما می تواند منجر به اندوه پیچیده و طولانی مدت شود. به ویژه اگر مرگ به روشی ناگهانی، خشونت آمیز یا آسیب زا رخ داده باشد، این احتمال بیشتر وجود دارد (31).

روش های مختلفی برای درمان اضطراب و غم و اندوه از دست دادن بارداری وجود دارد که می توان به روش های تن آرامی، معنادرمانی، دارو درمانی، فیلم درمانی، استفاده از شوک الکتریکی و روان درمانی اشاره کرد (32, 33). یکی دیگر از مدل های شناخت درمانی، درمان مبتنی بر خودگویی است. خودگویی به عنوان گفتگویی درونی تعریف می شود که ممکن است با صدای بلند و یا آهسته و بی صدا صورت می گیرد و از طریق آن، فرد افکار و احساسات خود را تفسیر می کند، ارزیابی ها و اعتقادات خود را تغییر می دهد، به خود آموزش می دهد یا خود را تقویت می کند (34). خودگویی نقش مهمی را در رابطه بین حوادث و هیجانات، بازی می کند. برای خودگویی جنبه هایی مطرح شده است (35). این جنبه ها شامل نحوه ای است که افراد ۱- خود را آرام می کنند و عصبانیتشان را کنترل می کنند، ۲- با موقعیت های دشوار مقابله می کنند، ۳- تمرکز خود را حفظ می کنند و یا آن را باز می یابند، ۴- از لحاظ روانی آماده می شوند، ۵- تلاش هایی که به منظور حفظ انگیزه هایشان انجام می دهند را کنترل می کنند، ۶- اهدافشان را به یاد می آورند، ۷- برنامه ها و مهارت های فردی خود را اجرا می کنند و ۸- از لحاظ روانی رشد می یابند و اعتماد به نفس خود را حفظ می کنند(36). خودگویی به دو نوع است. خود گویی مثبت و خودگویی منفی. خودگویی مثبت با هدف اصلاح تعبیر رویدادهای مربوط به خود و دیگران انجام می شود. خودگویی مثبت نقش مهمی در رابطه بین حوادث و هیجانات دارد و می تواند با تغییر دادن گفتار درونی، عامل حل بسیاری از اختلالات رفتاری و هیجانی باشد(37). گفتگوی مثبت با خود می تواند باعث کاهش اضطراب، افزایش تلاش و افزایش اعتماد به نفس شود(38). خودگویی های منفی منجر به اضطراب، افسردگی، عزت نفس پایین و فرسودگی می شود. همچنین این خودگویی ها تبدیل به عادت شده و می تواند رفتار و دیدگاه ما را نسبت به محیط اطراف تحت تاثیر قرار دهد (39). خودگویی اهمیت فراوانی در شناسایی افکار و عقاید افراد دارند و برای تغییر رفتار ابتدا باید باورها و افکار افراد تغییر کند، در غیر این صورت نمی توان با شیوه های دیگری مثل اجبار، تحکم، دستور یا حتی نصیحت انتظار بروز رفتارهای مطلوب از دیگران داشت (40).

با وجودی که اکثر مطالعات در زمینه خودگویی بیشتر در جامعه محصلین و ورزشکاران انجام شده است  برخی یافته ها نشان داد خودگویی در اختلال خوردن  و در سرطان پستان که منجر به انواع مشکلات روانشناختی همچون استرس، اضطراب و افسردگی بودند.خود گویی مثبت در افزایش مهارت سازگاری موثر بوده است (56و 57) همچنین یافته های مطالعه ای بر روی بیماران مبتلا به کوید 19 نشان داد خودگویی بر اضطراب مرگ و استراتژی سازگاری در مواجهه با این بیماری موثر بوده است(58).

 از آنجایی که مشکلات روانشناختی برای بیمار و خانواده بسیار پرتنش بوده و هزینه های بسیار زیادی جهت درمان دارویی، از کار افتادگی و یا بستری مراجعان ایجاد می کند، بنابراین جهت برنامه ریزی اقدامات مناسب روان درمانی، ارتقای خدمات سلامت روانشناختی و ایجاد سیاست های مرتبط با آن در جامعه، نیاز به روان درمانی با درمان های مناسب است (41). با توجه به اینکه تاکنون مطالعه ای در زمینه تاثیر خودگویی مثبت بر اضطراب و اندوه زنان مبتلا به سقط خود بخودی صورت نگرفته است اما مطالعات پیشنهادداده ند از این مداخله در روانشناسی بالینی مورد استفاده قرار گیرد (56). با توجه به اهمیت این موضوع که اختلالات روانشناختی می تواند بارداری های بعدی، زندگی زناشویی و بطور کل کیفیت زندگی این زنان را تحت الشعاع قرار دهد، بنابراین مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر خودگویی مثبت بر اضطراب و اندوه زنان مبتلا به سقط خود بخودی بستری در بیمارستان علی ابن ابیطالب شهر زاهدان انجام خواهد شد.

مروری بر مطالعات:

به جهت بررسی متون مرتبط با موضوع پژوهش، جستجو با واژه های فارسی شامل: خودگویی، اضطراب، اندوه و سقط جنین و با کلید واژه های لاتین self-talk, anxiety, grief ,abortion ، در بانک های اطلاعاتی  Science direct، Ovid ، Pubmed ، ProQuest، IranDoc، SID ،  magiran، Iranmedex،  Scopus انجام شد و مقالات مرتبط در بازه زمانی 2010 تا 2021 مورد بررسی قرار گرفت. با توجه به جستجوهای انجام شده مطالعه ای که در این زمینه در داخل و خارج از ایران انجام شده باشد، یافت نشد. لذا مقالاتی که بیشترین تناسب و ارتباط با موضوع مورد پژوهش را داشتند انتخاب شده و به ترتیب ابتدا مقالات خارجی و سپس مقالات داخلی، در اینجا به معرفی آنها می پردازیم.

مطالعات خارجی 

Campillo و همکاران (2017) مطالعه مرور سیستماتیک از آزمایش های کنترل شده تصادفی از 13 پایگاه الکترونیکی پزشکی از سال ژانویه 1995تا آوریل 2016 برای ارزیابی تأثیر مداخلات در کاهش استرس در زنان باردار با سابقه سقط جنین انجام دادند. در این مرور مطالعات کارازمای بالینی مورد بررسی قرار گرفتند. در این مرور 13 پایگاه داده الکترونیکی پزشکی، روانشناختی و اجتماعی از ژانویه 1995 تا آوریل 2016 شامل PUBMED ، CENTRAL ، Web of Science و EMBASE مورد جستجو قرار گرفتند. تمام RCT های منتشر شده که تأثیر مداخلات غیرپزشکی مانند مشاوره یا مداخلات حمایتی را بر نتایج روانشناختی و بهداشت روان مانند استرس ، اضطراب یا افسردگی در مقایسه با گروه کنترل ارزیابی  کردند، وارد مطالعه شدند. از 4140، 17 RCT  مورد شناسایی  قرار گرفتند.  در همه این مطالعات سقط جنین به عنوان یک متغیر ترکیبی در میان سایر تلفات بارداری مانند مرده زایی و مرگ نوزاد تجزیه و تحلیل شده بودند. سطح استرس درک شده توسط چهار RCT اندازه گیری شده بود . انواع مختلف مداخلات غیرپزشکی ، زمان پیگیری و اندازه های کوچک نمونه یافت شد. نتیجه مطالعه نشان داد،  مداخلات حمایتی و روانشناختی ممکن است سلامت روانشناختی زنان باردار را پس از سقط جنین بهبود بخشد. این بهبودی ممکن است پیامدهای نامطلوب مربوط به بارداری را در بارداری های بعدی کاهش دهد. با این حال گزارش کردند نیاز به مطالعات بیشتر برای تعیین مداخلات موثر برای این گروه آسیب پذیر  لازم است انجام شود (44).

Johnson و همکاران (2016) در مطالعه ای به اثربخشی روان درمانی بین فردی (IPT) را برای اختلال افسردگی اساسی (MDD) پس از از دست دادن جنین (سقط جنین ، مرده زایی یا مرگ زودرس نوزاد) پرداختند. در این مطالعه کارازمای بالینی پنجاه زن که در طی 18 ماه گذشته از دست دادن پری ناتال را تجربه کرده بودند و افسردگی آنان  ناشی از ازفقدان بود وارد مطالعه شدند. مداخله یک درمان شناختی رفتاری بود. ارزیابی ها در ابتدا ، هفته های 4 و 8 درمان ، پس از درمان و در 3 ماه و 6 ماه پس از پایان درمان انجام شد. کاهش علائم افسردگی در طول درمان قابل توجه بود. پژوهشگران بر این باور بودند این درمان IPT گروهی که پس از از دست دادن پری ناتال برای MDD ، عملی ، قابل قبول و احتمالاً کارآمد است (45).

Simpson و همکار (2015) در مطالعه ای به بررسی تأثیر مشاوره سوگواری بر روی زنان دارای مشکلات روانی مرتبط با از دست دادن بارداری دربخش زنان و زایمان در کالج پزشکی مسیحی ،یک بیمارستان بزرگ آموزشی که در قسمت جنوبی آن واقع شده در هند پرداختند. این مطالعه یک طرح آزمایشی پیش آزمون و پس آزمون بود. زنان به طور تصادفی به گروه های آزمایش و کنترل با 45 زن در هر گروه تقسیم شدند. میزان اندوه، افسردگی و اضطراب با استفاده از مقیاس افسردگی و اضطراب همیلتون اندازه گیری شد. زنان در گروه آزمایش مشاوره دریافت کردند اما زنان گروه کنترل تنها مراقبت های استاندارد را دریافت می کردند. نتایج این مطالعه نشان داد مشاوره بطور قابل توجهی موجب کاهش میزان غم و اندوه، افسردگی و اضطراب در گروه نسبت به گروه کنترل شد (46).

Johnson و همکار (2015) مطالعه ای با عنوان مداخلات سوگواری در زنان با بارداری از دست رفته درمرکز اورژانس زنان وزایمان یک بیمارستان شهری دریک شهر بزرگ انجام دادند. شرکت کنندگان به طور تصادفی در گروه مداخله غم یا گروه کنترل که مراقبت های معمول استاندارد را دریافت می کردند،  قرار گرفتند. از راهنمای حرفه ای پزشکی متخصصان مراقبت های بهداشتی برای ساخت مداخله غم و اندوه استفاده شد. مقیاس غم و اندوه پری ناتال (PGS) 2 هفته پس از اتمام مداخله تکمیل شد. نتایج این مطالعه نشان داد مداخله سوگواری که بلافاصله پس از سقط جنین انجام می شود، توانایی زنان در کنار آمدن با از دست دادن بارداری را افزایش می دهد (47).

Hamilton و همکاران (2011) مطالعه ای با هدف تعیین تأثیر مداخله خودگویی مثبت در افزایش مهارت های مقابله ای روانشناختی با سرطان پستان انجام دادند.  نمونه ها و به طور تصادفی در دو گروه کنترل (18 نفر) یا مداخله (20 نفر) تقسیم شدند. شرکت کنندگان در مداخله  در یک کارگاه گروهی حضوری خودگویی و یک جلسه 10 دقیقه ای 'تقویت کننده' از طریق تلفن دریافت کردند . 1 ماه بعد پرسشنامه های پس آزمون را تکمیل کردند. نتایج نشان داد شرکت کنندگان مداخله کارگاه را به طور مطلوب ارزیابی کردند. تقریباً همه شرکت کنندگان از مداخله در زندگی روزمره استفاده کردند. آنان قادر به توصیف دقیق نحوه انجام خود گویی مثبت بودند و خود گویی تأثیر قابل توجهی بر توانایی آنها در کنار آمدن با سرطان و عواقب مربوط به آن داشت. نتایج مداخله خودگویی مثبت برای افزایش مهارت های مقابله ای برای بیماران مبتلا به سرطان پستان موثر بود(57).

مطالعات داخلی

شهناز برات و همکاران (2020) مطالعه ای جهت تعیین تأثیر روان درمانی کوتاه حمایتی بر پیشگیری از بیماری روانی در زنان دچار سقط بستری در بیمارستان آموزشی  آیت الله روحانی در شهر زابل انجام دادند. مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی بود که  بر  روی 79 زن دچار سقط جنین بستری در بیمارستان انجام شد. زنان به طور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند (39 نفر در گروه مداخله و 40 نفر در گروه کنترل). تمام مداخلات برای دو گروه مطالعه در طی 24 ساعت اول بستری در بیمارستان انجام شد. گروه مداخله  دو ساعت BSP دریافت کردند. نتایج با استفاده از مقیاس اضطراب و افسردگی بیمارستانی و مقیاس اندوه پری ناتال (PGS) ارزیابی شد.  پس آزمون 4 ماه پس ار مداخله انجام شد. یافته ها نشان داد در گروه مداخله  پس از 4 ماه علائم افسردگی ، اضطراب و غم و اندوه پس از سقط جنین کاهش یافته است (43). 

آهنگر زاده و همکاران (1394) مطالعه ای با هدف تعیین تاثیر آموزش مثبت اندیشی بر استرس، اضطراب و افسردگی بیماران عروق کرونر که به درمانگاه تخصصی شهر تکاب مراجعه کرده بودند انجام دادند.  نوع مطالعه کارآزمایی بالینی از نوع پیش آزمون- پس آزمون  بود. 60 بیمار مبتلا به بیماری عروق کرونر قلب که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه کنترل (30 نفر) و مداخله (30 نفر)  قرار گرفتند. ابزار جمع آوری پرسشنامه جمعیت شناختی و پرسشنامه استاندارد DASS-21 بود. مداخله شامل 8 جلسه دو بار در هفته؛ و محتوا مثبت اندیشی بر اساس آگاهی از احساسات، مبارزه با افکار منفی ، گزیده گویی و استفاده از جملات تاییدی و تفکر خوشبینانه بود. یافته ها نشان داد افسردگی، اضطراب و استرس بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر قلب بعد از آموزش مثبت اندیشی در گروه  مداخله  و کنترل متفاوت است. به عبارتی آموزش مثبت اندیشی باعث کاهش افسردگی، اضطراب و استرس در بیماران عروق کرونر قلب شده بود (48).

رودباری و همکاران (2015) مطالعه ای با هدف تعیین  تأثیر آموزش تفکر مثبت بر استرس و شادی درک شده در بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور که درمرکز واحد مشاوره آموزش درشهر جیرفت انجام دادند. این نوع  مطالعه نیمه  تجربی با دارای طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل بود. نمونه مورد مطالعه شامل 20 دختر مبتلا به تالاسمی ماژور بود. بر اساس نمونه گیری در دسترس ، آنها به ترتیب به طور تصادفی در دو گروه 10 تایی (آزمایش و کنترل) قرار گرفتند. جلسات مثبت اندیشی دو بار در هفته و به مدت 10 جلسه با مدت زمان 60 دقیقه برگزار شد. به منظور جمع آوری داده ها ، از پرسشنامه استرس ادراک شده (PSS) و پرسشنامه  شادکامی آکسفورد استفاده شد. یافته ها نشان داد که جلسات تفکر مثبت استرس درک شده را کاهش می دهد و  شادی افراد مبتلا به تالاسمی ماژور را ارتقا می دهد (49).

قربانی و همکاران (1396) در پژوهشی با هدف تعیین اثربخشی مداخلات  با رویکرد مثبت گرا بر افسردگی، عزت نفس، امید به زندگی و تصویر بدنی زنان ماستکتومی دربیمارستان تجریش ،مرکز تحقیقات سرطان تهران انجام دادند. مطالعه از نوع نیمه  تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بوده است. تعداد 30 نفر از زنانی که در بیمارستان تجریش مرکز تحقیقات سرطان تهران تحت عمل ماستکتومی قرار گرفته بودند بصورت تصادفی در دو گروه مداخله( 15 نفر) و کنترل (15نفر)قرار گرفتند. بعد از اجرای مداخله با رویکرد مثبت گرا در شش جلسه به گروه مداخله، پس آزمون اجرا و نتایج جمع آوری شدند. در این مطالعه از پرسشنامه های افسردگی بک، امید میلر, عزت نفس و پرسشنامه تصویر بدنی استفاده شد. یافته های حاصل از اجرای تحلیل کوواریانس نشان داد که رویکرد مثبت گرا توانست افسردگی در افراد را کاهش دهد و عزت نفس،تصویر بدنی و امید را در آنها افزایش دهد (50).

Sadri و همکاران(2020) مطالعه ای با هدف تعیین نقش خود گویی در پیش بینی اضطراب مرگ، وسواس و استراتژی های مقابله با  کوید 19 انجام دادند. این مطالعه توصیفی -همبستگی بر روی 354 فرد بزرگسال ساکن اردبیل ، ایران انجام شد. که از 21 ژانویه تا 19 مارس 2020 با استفاده از نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. یافته ها رابطه مثبت و معناداری بین خود گویی و سبک مقابله مسئله محور نشان داد. همچنین، رابطه منفی معناداری بین خود گویی و سبک مقابله عاطفی ، اضطراب مرگ و اختلال وسواس فکری عملی پیدا شد. همچنین بر اساس نتایج آزمون رگرسیون ، خودگویی سبک مسئله محور، سبک مقابله عاطفی ، اضطراب مرگ و وسواس را پیش بینی کرد. نتایج این مطالعه بر لزوم مداخله در بحران روانشناختی همچون کوید 19  تأکید می کند. همچنین ، این مطالعه گام مهمی در جهت جلب توجه به مهارت های خودگویی از حوزه های روانشناسی ورزشی به سمت روانشناسی بالینی  فراهم می کند(58).

نقد و مروری بر مطالعات انجام شده

مرور مطالعات نشان داد با وجودی که درصدی از بارداری ها منجر به سقط جنین می شود اما به عنوان یک اتفاق مهم شناخته نمی شود. زنان ممکن است واکنش های غم انگیزی مشابه واکنش های پس از از دست دادن نوزاد را تجربه کنند. اگر به زن فرصتی داده نشود تا با غم و اندوه خود کنار بیاید ، ممکن است  دچار اختلالات روانشناختی مانند اضطراب شود که می توانند در روابط او  با همسر و فرزندانش اختلال ایجاد نماید. حتی در بارداری های بعدی با مشکلاتی همچون ترس از بارداری مواجه شوند. مرور متون نشان داد مطالعات اندکی بر روی  سلامت روان این مادران که جنین خود را از دست  داده اند انجام شده است. خودگویی از جمله روش های مؤثر در ارتقای سلامت روان است. با توجه به اینکه  بیشتر مطالعات در خصوص اثر بخشی خودگویی بر متغیرهای سلامت روان همچون اضطراب، خودکارامدی در جامعه دانش آموزان و بیماران مبتلا به سرطان سینه انجام شده است (57)از خودگویی مثبت به عنوان یک روش مداخله ای موثر ، در کاهش مشکلات روانشناختی پس از سقط جنین در زنان باردار کمتر مورد توجه قرار گرفته است، لذا پژوهشگر در صد است تا تاثیر خودگویی مثبت (که مبتنی بر درمانهای شناختی است) بر اضطراب و اندوه در  زنان دچار سقط خودبخودی را مورد مطالعه قرار دهد.

• اضطراب در زنان مبتلا به سقط خودبخودی پس از مداخله خود گویی مثبت در دو گروه مداخله و کنترل متفاوت است.
• اندوه در زنان مبتلا به سقط خودبخودی پس از مداخله خود گویی مثبت در دو گروه مداخله و کنترل متفاوت است.

تعیین تاثیر خودگویی مثبت بر اضطراب و اندوه زنان مبتلا به سقط خود بخودی بستری در بیمارستان علی ابن ابیطالب شهر زاهدان

۱- تعیین و مقایسه میانگین نمره اضطراب، قبل و بعد از مداخله در زنان مبتلا به سقط خودبخودی در دو گروه مداخله و کنترل

۲- تعیین و مقایسه میانگین نمره اندوه، قبل و بعد از مداخله در زنان مبتلا به سقط خودبخودی در دو گروه مداخله و کنترل

ارائه کنندگان خدمات  آموزشی و بهداشتی درمانی

خودگویی:

تعریف نظری: خودگویی به عنوان گفتگویی درونی تعریف می شود که ممکن است با صدای بلند و یا آهسته و بی صدا صورت می گیرد و از طریق آن، فرد افکار و احساسات خود را تفسیر می کند، ارزیابی ها و اعتقادات خود را تغییر می دهد، به خود آموزش می دهد یا خود را تقویت می کند (34).

تعریف عملی:  در این مطالعه منظور آموزش خودگویی مثبت  است که به زنان دچار سقط خودبخودی  جلسات 20 دقیقه ای  هفته ای دو بار در طی 8 جلسه  از طریق واتساپ توسط پژوهشگر آموزش داده  می شود.

اضطراب:

تعریف نظری: اضطراب، تشویشی فراگیر، ناخوشایند و مبهم است که اغلب علائم دستگاه خودکار نظیر سردرد، تعریق، تپش قلب، احساس تنگی در قفسة سینه و ناراحتی مختصر معده با آن همراه می شود (20).

تعریف عملی: در این مطالعه منظور حداقل نمره متوسط اضطراب است که زنان مطالعه از پاسخ به پرسشنامه اضطراب و افسردگی بیمارستانی[1]  قبل و بعد از مداخله بدست می آورند.

اندوه از دست دادن بارداری:

تعریف نظری: واکنش به از دست دادن  فرد(یا جنین)که منجر به اختلال موقت در عملکرد روزمره، عقب نشینی از فعالیت های اجتماعی، افکار مزاحم و عدم احساس اشتیاق و بی حسی است که می تواند برای دوره های مختلف زمانی ادامه یابد (30).

تعریف عملی: در این مطالعه منظور نمره ای است که زنان مطالعه از پاسخ به پرسشنامه اندوه  از دست دادن بارداری (PGS)^[2]  قبل و بعد از مداخله بدست می آورند.

سقط خودبخودی

تعریف نظری: سقط خودبخود بدون دخالت هیچ عامل محرکی رخ می دهد و شامل انواع تهدید به سقط[3]، سقط اجتناب ناپذیر[4]، سقط ناکامل[5]، سقط کامل[6]، و سقط فراموش شده[7] می باشد(5)

تعریف عملی:

سقط های خود بخودی( سقط های اجتناب ناپذیر، ناکامل،کامل و فراموش شده) که در نهایت منتهی به  دفع جنین شده اند.

این پژوهش، مطالعه ای نیمه تجربی، با پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل خواهد بود.

  2- جامعه مورد مطالعه (معیارهای ورود و خروج ذکر شوند)

جامعه مورد مطالعه در این پژوهش، شامل زنانی بارداری است که سقط جنین خودبخودی را تجربه می کنند و  در  بخش تحت نظر یا جراحی زنان بیمارستان علی ابن ابیطالب در سال 1400 بستری شوند

معیارهای ورود به مطالعه:

• سن 35-18
• داشتن سواد خواندن و نوشتن
• برخورداری از سلامت روان ( تحت نظر روانپزشک نباشد)
• عدم وجود حادثه ای غیر از سقط جنین در دو ماه اخیرکه موجب  اضطراب و اندوه  در فرد شود
• عدم مصرف مواد اعتیاد آور، دخانیات
• بستری در 24 ساعت اول سقط
• داشتن نمره متوسط اضطراب(بالاتر از 11)

معیارهای خروج از مطالعه:

۱- عدم تمایل به ادامه همکاری

۲- وقوع حادثه ناگوار در زندگی فرد که منجر به اضطراب و اندوه در وی شده باشد.

۴- استفاده از خدمات مشاوره ای خارج از پژوهش

۵- غیبت بیش از دو جلسه از جلسات آموزشی(گروه مداخله)  یاروتین(گروه کنترل)

6-تهدید به سقط

7- بارداری حین مطالعه

حجم نمونه بر اساس میانگین و انحراف معیار نمره اضطراب به عنوان متغیر و پیامد اولیه در مطالعه مسیب مرادی و همکاران(2016) و با حدود اطمینان 95 % وتوان آزمون آماری95 % و بر اساس فرمول زیر در هر گروه 15  برآورد گردید(20). برای اطمینان از حجم نمونه، در نظر داشتن ریزش احتمالی و امکان انجام آزمون های آماری، حجم نمونه در هر گروه 40  نفر و در مجموع 80  نفر تعیین شد

n = =14.36

 = 1.96                        = 2.52                                    = 2.27

 = 1.64                         = 5.85                                = 8.32

روش نمونه گیری در این پژوهش به روش دردسترس خواهد بود. سپس بیماران یک هفته درمیان در گروه مداخله و کنترل قرار خواهند گرفت و این روش تا تکمیل حجم نمونه ادامه پیدا خواهد یافت.( استفاده از این روش برای جلوگیری از انتشاراطلاعات توسط بیماران است)

ابزار گردآوری اطلاعات در این مطالعه، پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه اضطراب و افسردگی بیمارستانی و پرسشنامه اندوه از دست دادن بارداری خواهد بود.

۱- پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک: پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک شامل اطلاعات فردی (سن، سطح تحصیلات، شغل، تعداد فرزندان، تعداد سقط، مدت ازدواج ، هفته بارداری و خواسته و ناخواسته بودن بارداری) خواهد بود.

۲- پرسشنامه اضطراب و افسردگی بیمارستانی(HADS)[1]: این پرسشنامه در سال 1983 توسط زیگموند و اسنیت معرفی گردید. این ابزار شامل 14 عبارت است که برای هر عبارت 4 گزینه برای انتخاب وجود دارد. گویه های فرد میزان اضطراب و گویه های زوج میزان افسردگی را می سنجد. شیوه امتیاز بندی پاسخ ها به صورت اصلا (0)، خفیف (1)، متوسط (2) و شدید (3) است. سوال های 2-4-7-9-12-14 به ترتیب امتیاز 0 تا 3 و سوال های 1-3-5-6-8-10-11-13 به ترتیب امتیاز 3 تا 0 می گیرند. نمرات 0 تا 7 نمایانگر حالت طبیعی، 7 تا 11 حالت خفیف، 11 تا 15 حالت متوسط و بالاتر از 15 حالت شدید از اضطراب و افسردگی را نشان می دهند. این ابزار به‌عنوان ابزار خوبی برای غربالگری مشکلات روانی پذیرفته شده است (52). کاویانی و همکاران (1388) روایی پرسش‌نامه را با آلفای کرونباخ 71/0در خرده مقیاس افسردگی، آلفای کرونباخ 85/0 در خرده مقیاس اضطراب و پایایی را با روش آزمون مجدد، در خرده مقیاس افسردگی (77/0=r، 001/0˂p) و در خرده مقیاس اضطراب (81/0=r، 001/0˂p) گزارش نموده اند (53). پایایی این ابزار در پژوهش حاضر به روش آلفای کرونباخ محاسبه خواهد شد.

۳- پرسشنامه اندوه  از دست دادن بارداری (PGS)[2]: این پرسشنامه توسط Potvin و همکاران (1989) ساخته شده است و از 33 گویه و 3 خرده مقیاس سوگ فعال، کنارآمدن دشوار و ناامیدی تشکیل شده است که به منظور سنجش داغ دیدگی در فقدان از دست دادن بارداری بکار می رود. نمره گذاری پرسشنامه به صورت طیف لیکرت 5 نقطه ای است. که برای گزینه های «شدیداً مخالف»، «مخالف»، «نه مخالف نه موافق»، «موافق» و «شدیداً موافق» به ترتیب امتیازات ۱، ۲، ۳، ۴ و ۵ در نظر گرفته می شود. گویه های شماره 11 و 32 بصورت معکوس نمره گذاری می شوند. برای به دست آوردن نمره هر یک از خرده مقیاس ها، امتیازات گویه های مربوط به خرده مقیاس ها با هم جمع می گردد و برای به دست آوردن امتیاز کلی پرسشنامه امتیاز تک تک گویه ها با هم دیگر جمع می شوند. این پرسشنامه با ضریب آلفای کلی 92/0 همسانی درونی خوبی داشت و در آن دامنه ضرایب همبستگی خرده مقیاس ها از 86/0 تا 92/0 است. فرم 33 گزینه ای این پرسشنامه با فرم بلند آن با ضریب 98/0 ، همبستگی داشت (54). در مطالعهNavidian  و همکار (2018) قابلیت اطمینان نسخه فارسی این پرسشنامه با روش آزمون - بازآزمون 8/0و ثبات درونی آن با استفاده از آلفای کرونباخ 96/0 گزارش شده است (55). پایایی این ابزار در پژوهش حاضر به روش آلفای کرونباخ محاسبه خواهد شد.

جهت انجام مطالعه پس از کسب کد اخلاق از کمیته اخلاق دانشگاه علوم پزشکی زاهدان محقق به محیط پژوهش ( بخش های تحت نظر و جراحی زنان بیمارستان علی ابن ابی طالب(ع)) مراجعه کرده و مجوز لازم جهت اجرای مطالعه را از مدیریت بیمارستان اخذ خواهد کرد.ابتدا نمونه ها به شیوه در دسترس بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب و سپس بیماران یک هفته درمیان در گروه مداخله و کنترل قرار خواهند گرفت (برای جلوگیری از نشر اطلاعات توسط بیماران، یک هفته درمیان بیماران در گروه مداخله و کنترل قرار خواهند گرفت و این روند تا تکمیل حجم نمونه ادامه خواهد داشت). پس از انتخاب نمونه ها در مورد هدف و اهمیت پژوهش توضیحات لازم به تک تک شرکت کننده ها داده خواهد شد و ضمن دریافت رضایت نامه کتبی، به آنها توضیح داده خواهد شد که شرکت در پژوهش آزاد بوده و اطمینان داده خواهد شد که اطلاعات آنها محرمانه خواهد بود. ابتدا پرسش نامه  اطلاعات دموگرافیک، اضطراب و اندوه از دست دادن بارداری توسط هر دو گروه کنترل و مداخله به صورت خودگزارشی در بیمارستان تکمیل خواهد شد. در گروه مداخله جلسه اول آموزشی در زمان بستری بیمار در  بیمارستان برگزار می شود و به آنها گفته خواهد شد مابقی جلسات از طریق واتساپ که بر روی گوشی آنان نصب خواهد شد( و به آنها توسط پژوهشگرآموزش داده می شود) انجام خواهد شد. همچنین تکالیف خواسته شده از طریق واتساپ برای پژوهشگر ارسال خواهد شد.  در واقع به جز جلسه اول مابقی جلسات بصورت پیام های تصویری از طریق واتساپ  برگزار خواهد شد.

آموزش خودگویی به مدت8  جلسه 20 دقیقه ای( دو جلسه در هفته) بصورت فردی(از طریق واتساپ) برگزار خواهد شد. دو ماه پس از اجرای مداخله، مجددا پرسشنامه های اضطراب و اندوه پس از بارداری توسط شرکت کنندگان هر دو گروه تکمیل خواهد شد پرسشنامه های مرحله دوم  در هر محلی که برای بیمار راحت باشد( درمانگاه نزدیک منزل و یا درب منزل) تکمیل خواهد شد. گروه کنترل مراقبت های معمول را دریافت می کنند.   پس از اتمام مطالعه برای رعایت اصول اخلاق نکات کلیدی برنامه آموزشی از طریق واتساپ برای گروه کنترل به اجرا در خواهد آمد.

در ضمن تمام جلسات حضوری با رعایت پروتکلهای بهداشتی در مورد کوید 19 رعایت خواهد شد.

محتوای جلسات آموزشی در جدول زیر ارایه شده است:

داده ها پس از جمع آوری توسط نرم افزار SPSS-25 مورد تجزیه وتحلیل قرار خواهد گرفت. ابتدا فراوانی، درصد، میانگین، انحراف معیار، حداقل و حداکثر به کمک آمار توصیفی تعیین خواهد شد و در ادامه برای مقایسه میانگین های قبل و بعد در هر گروه از آزمون تی زوجی، مقایسه میانگین های دو گروه مداخله و کنترل از آزمون تی مستقل، مقایسه فراوانی متغیرهای کیفی دو گروه از آزمون کای دو و برای تعیین تاثیر خودگویی با کنترل همزمان برخی متغیرهای مخدوش کننده  احتمالی از جمله اثر پیش آزمون از آزمون تحلیل کو واریانس استفاده خواهد شد. سطح معناداری در این مطالعه 05/0 مد نظر قرارخواهد گرفت. نرمالیتی داده ها به کمک آزمون شاپیرو ویلک تعیین خواهد شد. در صورت عدم وجود شرط نرمالیتی از آزمون های معادل یعنی یومن ویتنی، ویلکاکسون و کای دو استفاده خواهد شد.

جدول....: مقایسه میانگین و انحراف معیار نمره اضطراب  قبل و بعد از مداخله در گروه  های مداخله وکنترل

ملاحظات اخلاقی: (در صورت لزوم فرم رضایت نامه آگاهانه ضمیمه گردد.درج کدهای اخلاقی منطبق با کدهای مصوب حفاظت از آزمودنی در پژوهشهای علوم پزشکی الزامی است.)

راهنمای عمومی اخلاق در آزمودنی انسانی سال1392

2) درپژوهش برآزمودنی انسانی،سلامت وایمنی فرد فردآزمودنی‎هادرطول وبعدازاجرای پژوهش،برتمامی مصالح دیگراولویت دارد. هرپژوهشی که برروی آزمودنی انسانی انجام میگیرد،بایدتوسط افرادی طراحی واجراشودکه تخصص ومهارت بالینی لازم ومرتبط راداشته باشند. درکارآزماییهای بالینی برروی بیماران یاداوطلب های سالم نظارت پزشک دارای مهارت ودانش متناسب الزامی است.

13-کسب رضایت آگاهانه وآزادانه درهرپژوهشی که برروی آزمودنی انسانی اجرا می شود، الزامی است. این رضایت باید به شکل کتبی باشد.  درمواردیکه اخذرضایت آگاهانه ی کتبی غیرممکن یاقابل صرفنظرباشد، باید موضوع باذکردلایل به کمیته ی اخلاق منتقل شود. درصورت تأییدکمیته ی اخلاق،اخذرضایت کتبی قابل تعویق یاتبدیل به رضایت شفاهی یا ضمنی خواهد بود.

16-پژوهشگربایدازآزادانه بودن رضایت اخذشده اطمینان حاصل کند. رفتارهایی که به هرنحوی متضمن تهدید، اغوا، فریب ویااجبار باشد موجب ابطال رضایت آزمودنی میشود. به فردباید فرصت کافی برای مشاوره باافرادیکه مایل باشد–نظیراعضای فامیل یا پزشک خانواده – داده شود. همچنین، درپژوهش هایی که پژوهشگر مقام سازمانی بالاتری نسبت به آزمودنی داشته باشد، دلایل این شیوه ی جذب آزمودنی، باید توسط کمیته ی اخلاق تأیید شود، دراین موارد شخص ثالث ومعتمدی باید رضایت را دریافت کند.

25-پژوهشگرمسؤول رعایت اصل رازداری وحفظ اسرارآزمودنی ها واتخاذ تدابیرمناسب برای جلوگیری از انتشارآناست. همچنین، پژوهشگر موظف است که ازرعایت حریم خصوصی آزمودنی ها در طول پژوهش اطمینان حاصل کند. هرگونه انتشاردادههایا اطلاعات به دست آمده ازبیماران باید براساس رضایت آگاهانه انجام گیرد.

28-پژوهش گران موظفند که نتایج پژوهش های خود را صادقانه، دقیق ،وکامل منتشرکنند. نتایج، اعماز منفی یا مثبت، ونیز منابع تأمین بودجه، وابستگی سازمانی، وتعارض منافع–درصورت وجود–بایدکاملاً آشکارسازی شوند. پژوهشگران نباید درهنگام عقد قرارداد انجام پژوهش، هیچگونه شرطی را مبنی برحذف یا عدم انتشار یافته هایی که ازنظرحمایت کننده ی پژوهش مطلوب نیست، بپذیرند.

- محدودیتهای اجرای طرح و پیش بینی جهت حل آنها:

با توجه به این که  برخی از سقط های القاء شده  به دلیل شرم و گناه پنهان نگه داشته می شوند و زنان سقط خود را سقط خود بخودی اعلام می نمایند، بنابر این سعی خواهد شد در غربالگری اولیه با ارتباط مؤثر برقرار کردن با مشارکت کنندگان این موارد شناسایی و از پژوهش حذف گردند.

 و برای مشارکت بیشتر نمونه ها شارژ بیست هزار تومانی گوشی همراه در نظر گرفته شده است.

خودگویی، اضطراب، اندوه، سقط جنین

Anxiety, grief, self-talk, abortion

1.            Esfandiyarinejad P, Najjar S, Afshari P, Golami F, Haghighizadeh M. Compliance of prenatal care provided in the first trimester and the time of pregnancy registration with the national standard in health centers in Ahvaz in 1391. Scientific Journal of the Medical System Organization of the Islamic Republic of Iran. 2015;33(3):217-31.

2.            Barjasteh S, Moghaddam Tabrizi F. Antenatal Anxiety And Pregnancy Worries In Association With Marital And Social Support The J Urmia Nurs Midwifery Fac. 2016;14(6).

3.            Azizi M, Lamiean M, Faghih Zadeh S, Nematolah Zadeh M. The effect of counseling on anxiety after traumatic childbirth in nulliparous women: a randomized single-blind clinical trial. Journal of Kermanshah Medical Sciences University 2010;14(3).

4.            Mosayeb Moradi M, Jahdi F, Seyed Fatemi N, Montazeri A. The effect of counseling on anxiety levels of women with spontaneous abortion Journal of the Iranian Institute for Health Sciences Research. 2016;15(2):174-9.

5.            Cunningham F, Leveno KJ, Bloom SL, et. al, Abnormal Labor. Williams Obstetrics, 25e New York, NY: McGraw-Hill; 2018. Chapter 18

6.            Mahmoudiani S, Yar Ahmadi A, Javadi A. The Prevalence and Influential Factors of Abortion in the Women in the Rural Areas of Fars Province, Iran (2015). Iran Journal of Nursing (IJN). 2018;31(115):51-61.

7.            Khodakarami B, Shobeiri F, Mefakheri B, Soltanian A, Mohagheghi H. The Effect of Counseling Based on Fordyce's Pattern of Happiness on the Anxiety of Women with Spontaneous Abortion. Avicenna Journal of Nursing and Midwifery Care. 2019;26(6):377-88.

8.            Hajnasiri H, Behbodimoghddam Z, Ghasemzadeh S, Ranjkesh F, Geranmayeh M. The study of the consultation effect on depression and anxiety after legal abortion. Journal of Psychiatric Nursing. 2016;4(1).

9.            Khodakarami B, Shobeiri F, Mefakheri B, Soltanian A, Mohagheghi H. The Effect of Counseling Based on Fordyce's Pattern of Happiness on the Anxiety of Women with Spontaneous Abortion Scientific Journal of Hamadan Nursing & Midwifery Faculty 2018;28(6):377-88.

10.         Rezaei M, Partovi L. Abortion among Kurdish Women from Mahabad in 2016. Iran Journal of Nursing. 2017;30(109):32-43.

11.         Moohamadmehdi.aghondi. Shocking statistics of abortion in Iran. 1398.

12.         Mahmoudiani S, Yar Ahmadi A, Javadi A. The Prevalence and Influential Factors of Abortion in the Women in the Rural Areas of Fars Province, Iran (2015)  Iran Journal of Nursing (IJN). 2018;31(115):51-61.

13.         Frederico M, Michielsen K, Arnaldo C, Decat P. Factors influencing abortion decision-making processes among young women. Int J Environ Res Public Health 2018;15(2):329-42.

14.         Hutti M. Social  and professional support needs of families after perinatal loss.Obstet  Gyneconeonatalnurs. 2005;34:630-8.

15.         Rahbar N, Ghorbani R, Moazen S, Sotodeh Asl N. The relationship between spontaneous abortion and general health. 2009.

16.         Wijesooriya L, Palihawadana T, Rajapaksha R. A study of psychological impact on women undergoing miscarriage at a Sri Lankan hospital setting. . 2015.

17.         Reardon DC. The abortion and mental health controversy: a comprehensive literature review of common ground agreements, disagreements, actionable recommendations, and research opportunities. SAGE open medicine. 2018;6:2050312118807624.

18.         Khodakarami B, Shobeiri F, Mefakheri B, Soltanian A, Mohagheghi H. The Effect of Counseling Based on Fordyce's Pattern of Happiness on the Anxiety of Womenwith Spontaneous Abortion. ci J Hamadan Nurs Midwifery Fac. 2018;26(6):377-88.

19.         Nynas J, Narang P, Kolikonda M, Lippmann S. Depression and Anxiety Following Early Pregnancy  Loss:  Recommendations  for  Primary Care  Providers. The primary care companion for CNS disorders. . 2015;17(1).

20.         Mosayeb Moradi M, Jahdi F, Seyed Fatemi N, Montazeri A. The effect of counseling on anxiety levels of women with spontaneous abortion. Journal of the Iranian Institute for Health Sciences Research. 2016;15(2):174-9.

21.         Yip P, Middleton P, Cyna A, Carlyle A. Cochrane Review: Non‐pharmacological interventions for assisting the induction of anaesthesia in children.  Evidence‐Based  Child Health: A Cochrane Review Journal. . 2011;6(1):71-134.

22.         Shapiro G, Seguin J, Muckle G, Monnier P, Fraser W. Previous  pregnancy  outcomes  and subsequent    pregnancy    anxiety    in    a    Quebec prospective   cohort.   Journal   of   psychosomatic obstetrics  and  gynaecology. 2017;38(2):121-32.

23.         Steinberg J, Tschann J, Furgerson D, Harper C. Psychosocial factors and pre-abortion psychological health: The significance of stigma. Social Science & Medicine J 2016:67-75.

24.         Biggs M, Gould H, Foster D. Understanding why women seek abortions in the US. BMC Womens Health. . 2013;13(29).

25.         Steinberg J, McCulloch C, Adler N. Abortion and mental health findings from the national comorbidity survey-replication. . Obstet, Gynecol J. 2014;123(2):263-70. .

26.         Ingrid H. Psychological morbidity following miscarriage. . Best Practice & Research Clinical Obstetrics and Gynaecology 2007;21(2):229-47.

27.         Robinson G. Pregnancy loss. Best Pract Res Clin Obstet Gynaecol. . 2014;28(1):169-78.

28.         Bandini J. The  medicalization  of  bereavement:(Ab)  normal  grief  in  the  DSM-5.  Death studies. . 2015;39(6):347-52.

29.         Kersting A, Wagner B. Complicated grief after perinatal loss. Dialogues Clin Neurosci. 2012;14(2):187-94.

30.         Prigerson H, Shear M, Jacobs S, al. e. Consensus criteria for traumatic grief. A preliminary empirical test. Br J Psychiatry. . 1999;174:67.

31.         Horowitz M, Siegel B, Holen A, Bonanno G, Milbrath C, Stinson C. Diagnostic criteria for complicated grief disorder. Am J Psychiatry. . 1997;154:904-10.

32.         Kajbaf M, Ghasemiannejad Jahromi A, Ahmadi Forushani S. The Effectiveness of Spiritual and Existential Group Therapy on the Rates of Depression, Death anxiety and Afterlife Belief among Students: A Study Based on the Reports of People with Death Experience, knowledge & research in applied psychology, . 2016;16(4):4-13.

33.         Fadai F, Pourreza M, Hashemian K. comedy effect in reducing depression in schizophrenic patients,. Journal of Rehabilitation No,. 2009;1(2):88.

34.         Rezapour Mirsaleh Y. The Comparison of Self-Talking-Based Cognitive Therapy Considering the Iranian-Islamic Models with Common Self-Talking-Based Cognitive Therapy on Marital Conflicts of Women. Applied Psychological Quarterly Research. 2016;7(1):57-69.

35.         Mostafaee A, Mohammadkhani M. The Effect of Self-talking on Self-Efficacy and Academic Motivation. Biquarterly Journal of Cognitive Strategies in Learning. 2018;6(11):117-34.

36.         Safren SA, Heimberg RG, Lerner J, Henin A, Warman M, Kendall PC. Differentiating anxious and depressive self-statements: Combined factor structure of the anxious self-statements questionnaire and the automatic thoughts questionnaire-revised. Cognitive Therapy and Research. 2000;24(3):327-44.

37.         Calvete E, Cardeñoso O. Self-talk in adolescents: Dimensions, states of mind, and psychological maladjustment. Cognitive Therapy and Research. 2002;26(4):473-85.

38.         Tod D, Hardy J, Oliver E. Effects of Self-Talk: A Systematic Review. Journal of sport & exercise psychology. 2011;33:666-87.

39.         Ahmadi A, Sohrabi F. The effectiveness of self-talk management training in reducing the rate of knowledge depression High school students. Quarterly Journal of Counseling and Psychotherapy Culture. 2012;4(14).

40.         Ahangri E, Tahan M. The Effectiveness of Sentimental Cognitive Therapy on Reducing Test Anxiety in Nursing Students of Islamic Azad University, Birjand, in 2018. Scientific Journal of Nursing, Midwifery and Paramedical Faculty. 2018;3(3).

41.         Saleh J, Mahmoudi O, Paydar M. Efficacy of Cognitive-Behavioral Therapy on the Reduction of Depression among Students Quarterly Journal of Child Psychological Development 2015;2(1).

42.         Barat S, Yazdani S, Faramarzi M, Khafri S, Darvish M, Rad MN, et al. The Effect of Brief Supportive Psychotherapy on Prevention of Psychiatric Morbidity in Women with Miscarriage: A Randomized Controlled Trial about the First 24-hours of Hospitalization. Oman medical journal. 2020;35(3):e130.

43.         Barat S, Yazdani S, Faramarzi M, Khafri S, Darvish M, Rad M, et al. The Effect of Brief Supportive Psychotherapy on Prevention of Psychiatric Morbidity in Women with Miscarriage: A Randomized Controlled Trial about the First 24-hours of Hospitalization. . Oman Med J. 2020;35(3):e130.

44.         San Lazaro Campillo I, Meaney S, McNamara K, O'Donoghue K. Psychological and support interventions to reduce levels of stress, anxiety or depression on women's subsequent pregnancy with a history of miscarriage: an empty systematic review. . BMJ Open 2017;7(9):e017802. .

45.         Johnson J, Price A, Kao J, Fernandes K, Stout R, Gobin R, et al. Interpersonal psychotherapy (IPT) for major depression following perinatal loss: a pilot randomized controlled trial. Arch Womens Ment Health. . 2016;19(5):845-59.

46.         Simpson C, Lee P, Lionel J. The Effect of Bereavement Counseling On Women with Psychological Problems Associated With Late Pregnancy Loss. Journal of Asian Midwives (JAM). 2015;2(2).

47.         Johnson O, Langford R. A Randomized Trial of a Bereavement Intervention for Pregnancy Loss. 2015;44(4):492-9.

48.         Ahangarezaiezadeh S, Oladrostam N, Nemotplahi A. The Effect Of Positive Thinking Training On Stress, Anxiety And Depression In Coronary Heart Disease. . Journal of Urmia Nursing and Midwifery Faculty 2017;15(5):339-48.

49.         Roodbari O, Zare H, Saeedi H, Divsalar K, Eslamian F. The effectiveness of positive thinking training on perceived stress and happiness in patients with thalassemia major. Report of Health Care,. 2015;1(3):88-91.

50.         Ghorbani M, Alipour A, Aliakbari Dehkordi M. The effectiveness of interventions of positive approach on depression, self esteem, life expectancy and body image of mastectomized women. Health Psychology. 2017;6(3):151-67.

51.         Sadipour E, Ghalami Z, Asadzadeh H. Comparison the effectiveness of positive self-talk training and self-control training methods on self-efficacy beliefs of high school girl students. Iranian Journal of Health Education and Health Promotion. 2019;7(2):172-81.

52.         Zigmond A, Snaith R. The Hospital Anxiety and Depression Scale. Acta psychiatr. 1983;67:361-70

53.         Kaviani H, Seyfourian H, Sharifi V, Ebrahimkhani N. Reliability and validity of Anxiety and Depression Hospital Scales (HADS):Iranian patients with anxiety and depression disorders. Tehran University Medical Journal. 2009;67(5):379-85

54.         Potvin L, Lasker J, Toedter L. Measuring grief: A short version of the Perinatal Grief Scale. J. Psychopathol. Behav.Asees. . 1989;11(1):29-45.

55.         Navidian A, Saravani Z. Impact of Cognitive Behavioral-Based Counseling on Grief Symptoms Severity in Mothers After Stillbirth. Iran J Psychiatry Behav Sci. . 2018;12(1):e9275.

56-Scott N, Hanstock TL, Thornton C. Dysfunctional self-talk associated with eating disorder severity and symptomatology. J Eat Disord. 2014 May 27;2:14. doi: 10.1186/2050-2974-2-14. PMID: 24917933; PMCID: PMC4050471.

57- Hamilton R, Miedema B, MacIntyre L, Easley J. Using a positive self-talk intervention to enhance coping skills in breast cancer survivors: lessons from a community-based group delivery model. Current Oncology. 2011 Apr;18(2):46-53.

58- Sadri Damirchi E, Mojarrad A, Pireinaladin S, Grjibovski AM. The Role of Self-Talk in Predicting Death Anxiety, Obsessive-Compulsive Disorder, and Coping Strategies in the Face of Coronavirus Disease (COVID-19). Iran J Psychiatry. 2020 Jul;15(3):182-188. doi: 10.18502/ijps.v15i3.3810. PMID: 33193766; PMCID: PMC7603592.

با توجه به اهمیت این موضوع که اختلالات روانشناختی می تواند بارداری های بعدی، زندگی زناشویی و بطور کل کیفیت زندگی  زنان دچار سقط خودبخودی را تحت الشعاع قرار دهد، پژوهشگر بر آن شد تا این مطالعه را با هدف تاثیر خودگویی مثبت بر اضطراب و اندوه زنان مبتلا به سقط خود بخودی، انجام دهد.

ندارد

بهنود سلامت روان و کمک به بارداری مجدد

ندارد

ندارد

هیچ هزینه ای برای بیمار ندارد 

ندارد

اطلاعات بیمار محرمانه خواهد بود.

پرسشنامه ها توسط نمونه ها تکمیل خواهد شد.

بیمار ازاد است در مطالعه شرکت کند و یا هر زمان خواست از پژوهش خارج شود.

بیمار با رضایت آگاهانه کتبی در مطالعه شرکت خواهد کرد.

فرم اطلاعات دموگرافیک:

سن:

سطح تحصیلات: خواندن و نوشتن                      سیکل                         دیپلم                            بالاتر از دیپلم

شغل:  خانه دار / شاغل

 تعداد فرزندان:

تعداد سقط:

 مدت ازدواج:

هفته بارداری:

 تمایل به بارداری:         بلی                 خیر

پرسشنامه افسردگی و اضطراب بیمارستانی:

پرسشنامه سوگ از دست دادن بارداری: