تولید یک نانوالیاف بر پایه پروتئین گیاه حاوی اسانس باریجه به منظور پوشش دهی میگو و بررسی ویژگی¬های ضدمیکروبی، شیمیایی و افزایش زمان ماندگاری آن

رشد و فعالیت در مواد غذایی سبب فساد محصول و ایجاد بیماری در مصرف کنندگان می شود. از این روی کنترل کیفیت مواد غذایی از اهمیت زیادی برخوردار است که بتوان محصولی عاری از هر گونه پاتوژن غذایی در اختیار مصرف کننده قرار داد. بسته بندی مهمترین فرآیندی است که امروزه صنعت گران امر غذا به منظور افزایش زمان ماندگاری محصول غذایی بکار می گیرند. بسته بندی مانند حفاظی در اطراف محصول از ورود پاتوژن ها جلوگیری نموده و همچنین به کنترل خروج رطوبت و گازها کمک می نمایند. این بسته بندی با رهایش کنترل شده این ترکیبات موثره سبب افزایش زمان ماندگاری محصول می گردند. در میان بسته بندی های مختلف، نانوالیاف ها از اهمیت بسیاری برخوردار می باشند (Heydari-Majd et al., 2019).

نانوالیاف ها، به رشته هایی با قطر کمتر از ۱۰۰۰ نانومتر اطلاق می گردد که به صورت یک لایه روی یک صفحه تشکیل می شوند. با کاهش قطر الیاف از میکرومتر به نانومتر، خصوصیات بارزی آشکار می‌گردد که از آن جمله می‌توان به بزرگ شدن نسبت سطح به حجم، افزایش انعطاف‌پذیری گروه‌های عاملی در سطح و همچنین خصوصیات مکانیکی عالی مانند سختی و قدرت کشسانی اشاره نمود (Ghorani et al., 2013). از این رو با بروز این ویژگی‌های منحصر به فرد و همچنین ابعاد هندسی و طبیعت انعطاف پذیر نانو الیاف می‌توان آن‌ها را با سایر ذرات نانویی از جمله مولکو‌لهای کروی، مواد دارویی و غذایی ترکیب و نانوساختارهایی با ویژگی‌های منحصربه فرد تولید نمود. نانوالیاف به روشهای مختلف از جمله کشش، سنتز قالبی، خودآرایی، جداسازی فازی و الکتروریسی تولید می شوند که در این میان این روشها، تکنیک الکتروریسی، نسبت به دیگر روشها، ارزان‌تر، ساده‌تر بوده و قابل فهم‌ترین روش برای تولید نانو الیاف می‌باشد (Ramakrishna, 2005). نانوالیاف ها به علت نسبت سطح به حجم زیاد می تواند انتخابی مناسب به منظور تولید بسته بندی های هوشمند باشد.

در میان بیوپلیمرهای متعدد، زئین یک پروتئین نامحلول در آب و پروتئین استخراج شده از گیاهان می باشد که این پروتئین غنی از اسید آمینه پرولامین می باشد. زئین با توجه به ماهیت آبگریز خود دارای توانایی حمل ترکیبات فعال مختلف می باشد چرا که این پروتئین امکان رهایش کنترل شده این ترکیبات را دارا می باشد (Heydari-Majd et al., 2019). زئین مقاومت نسبتا زیاد نسبت به آنزیم های گوارشی دارد که این ویژگی منجر به هضم بسیار کند زئین در معده انسان می شود. نانوالیاف و فیلم زئین به منظور حمل ترکیبات مختلف مانند اسانس های گیاهی (Antunes et al., 2017)، ترکیبات آروما و طعم (Patel et al., 2012) و رهایش کنترل شده ترکیبات فعال کاربرد دارد (Zhong et al., 2009). زئین از لحاظ ماهیت نامحلول می باشد و از لحاظ شیمیایی پایدار و همچنین تاییده سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) را جهت کاربرد در صنعت غذا و دارو را کسب نموده است. زئین پلیمری غیر سمی و زیست تجزیه پذیر می باشد و قابلیت تشکیل فیلم و نانوالیاف به وسیله فرآیند الکتروریسی را دارا می باشد.

با افزاش آگهی انسانها نسبت به عوارض سوء نگهدارنده هایی شیمایی بر سلامت انسان، گرایش قوی به کاربرد نگهدارنده های طبیعی در فرآیند مواد غذایی ایجاد شده است. از جمله ترکیبات رایج طبیعی استفاده شده در  بسته بندی های مواد غذایی و تحت عنوان بسته بندی های فعال می توان به عصاره های گیاهی (Lin et al., 2014)، اسانس ها(Perdones et al., 2014)، آلفا توکوفرول(Jimenez et al., 2013) ، اسید سیتریک (Robles-Sanchez et al., 2013) و غیره اشاره نمود. در میان این ترکیبات، اسانس ها به متابولیت های روغن مانند و آروماتیک استحصال شده از گیاهان اطلاق می گردد که افزودن مستقیم آنها به محصول غذایی با محدودیت هایی مانند تغییر ویژگی های ارگانولپتیک محصول و همچنین تجزیه اسانس در تماس با فرآیندهای تبخیر، اکسیداسیون و حرارت دهی روبرو می باشد. لذا یک روش عمده برای غلبه بر این مشکل استفاده از بسته بندی های فعال و کاربرد ترکیبات موثره در بسته بندی زیست تجزیه پذیر منجمله نانوالیاف ها می باشد. اسانس های گیاهی مخلوطی از ترکیبات طبیعی منجمله اسیدهای فنولیک، ترپن و ترپنوئیدها و غیره می باشند (Tongnuanchan et al., 2013). اسانس ها دارای خاصیت انتی اکسیدانی و ضدمیکروبی می باشند و طبق مقررات سازمان غذا و داروی آمریکا به عنوان ترکیب ایمن برای مصرف انسانی در نظر گرفته شده اند (FDA, 2014a; FDA , 2014b). اسانس باریجه از گیاهی از خانواده Umbelliferae  می باشد این که اسانس آن دارای خاصیت آنتی اکسیدانی، ضدمیکروبی و ضد دیابت می باشد. خانواده این گیاه دارای 130 گونه می باشد و بومی دریای مدیطرانه و آسیای مرکزی می باشد. باریجه یک نام ایرانی معمول برای صمغ و لاتکس خشک شده این گیاه می باشد. اسانس باریجه به طور معمول در ایران به خاطر ویژگی های درمانی آن مانند درمان گاستروآنتریت، حالت تهوع و یبوست معروف است. اسانس باریجه سرشار از ترکیبت فنولی مانند سابینن[1]، آلفا و بتاپینن[2] می باشد (Heydari-Majd et al., 2019).

فرآورده های دریایی منجمله میگو منبع غنی از پروتئین، اسیدهای چرب چند غیر اشباعی (امگا 3) و مواد معدنی می باشند (Sriket et al., 2007). از این رو در رژیم غذایی انسان از توجه قابل ملاحظه ای برخوردار می باشند. در این میان، میگو تازه در طی نگهداری در دمای یخچال فساد پذیر است. از جمله مکانیسم های فساد می توان به اتولیز آنزیمی، رشد میکروبی و اکسیداسیون چربی اشاره نمود که این واکنش ها منجر به کاهش کیفیت میگو در طی نگهداری و مشکلات اقتصادی می گردد(Ghaly et al., 2010). از جمله روشهای نگهداری میگو در صنعت آبزیان می توان به سردکردن، انجماد و ایجاد یک لایه آب منجمد بر روی سطح[3] میگو اشاره نمود. همچنین امروزه تکنیک های جدید مانند اتمسفر اصلاح شده، اشعه دهی، عصاره های طبیعی و یا ترکیب پوشش ها و فیلم های خوراکی به منظور افزایش زمان ماندگاری میگو استفاده شده است (Aşik et al., 2014). به عنوان مثال G.mez-Estaca و همکاران (2015) تاثیر فیلم خوراکی حاوی کارتنوئید و عصاره ضایعات گوجه فرنگی را بر بهبود زمان ماندگاری میگو بررسی نمودند. نتایج این محققین نشان داد که این فیلم سبب بهبود خواص فیزیکی، شیمیایی و میکروبی میگو طی یک ماه نگهداری شد. ترکیبات نیتروژنی فرار کل (TVB-N) از جمله پارامترهای مهم در ارزیابی تازگی میگو می باشد. مقدار آمین های فرار متناسب با رشد باکتری و در نتیجه pH میگو می باشد (Aghaei et al., 2019). با توجه به تمایل زیاد مصرف کنندگان به استفاده از میگو تازه و عاری از هرگونه پاتوژن های و افزودنی سنتزی، می توان از میگو به عنوان سیستمی جالب برای ارزیابی نانوالیاف زئین حاوی اسانس باریجه بهره جست.

 از این رو هدف از این مطالعه، پوشش دهی میگو توسط نانوالیاف زئین حاوی غلظت های مختلف اسانس باریجه می باشد. میگو پوشش داده شده به مدت 15 روز در دمای یخچالی نگهداری خواهد شد و اثر این پوشش بر ویژگی های میکروبی، شیمیایی و فیزیکی میگو و به طور کلی افزایش زمان ماندگاری میگو بررسی خواهد شد.

مروری بر منابع

حیدری مجد و همکاران (2019) موفق به تولید نانوکامپوزیت پلی لاکتیک اسید، نانواکسید روی و غلظت های مختلف اسانس های آویشن شیرازی و نعناع فلفلی شدند. نانوکامپوزیت تولیدی سبب افزایش زمان ماندگاری فیله ماهی شوریده از 7 روز به 16 روز بر اساس بررسی های میکروبی و شیمیایی فیله در دمای یخچالی گردید. نانوکامپوزیت در مهار باکتری های گرم مثبت نسبت به باکتری های گرم منفی موفق تر بود. در این مطالعه، تیمول و کارواکرول مهمترین ترکیبات اسانس آویشن شیرازی معرفی شد.

آقایی و همکاران (2019) به منظور بررسی کیفیت میکروبی و شیمیایی فیله ماهی در یک بازه زمانی 12 روزه از یک نانوالیاف بر پایه زئین و رنگدانه هالوکرومیک آلیرازین استفاده نمودند. نتایج این محققین نشان داد که افزودن آلیرازین به نانوالیاف تاثیر منفی بر شکل نانوساختاری نانوالیاف و همچنین فرآیند الکتروریسی نداشت. همچنین نتایج دستگاهی نشان داد که پلیمر زئین از طریق باندهای هیدروژنی با آلیرازین پیوند برقرار می نماید. نانوالیاف دارای حالت آمورف بود و تغییرات رنگی از زرد به قرمز در طی نگهداری ماهی نشان داد. از این رو نانوالیاف زئین حاوی رنگدانه آلیرازین یک بسته بندی هوشمند جهت بررسی میکروبی و شیمیایی آبزیان معرفی شد.

آقایی و همکاران (2018) به بررسی نانوالیاف استات باکتریایی سلولز فعال شده با رنگدانه هلوکرومیک آلیرازین پرداختند. افزایش ترکیبات فرار و pH ماهی به صورت تغییر رنگ قابل رویت در رنگ نانوالیاف قابل مشاهده بود. با گذشت 12 روز از زمان نگهداری ماهی، میزان شمارش باکتری کل، ترکیبات ازته فرار و pH ماهی افزایش یافت ولی بعد از 4 روز رنگ نانوالیاف تغییر یافت و رنگ اجری قابل رویت بود. در روز ششم نگهداری، این رنگ تاریک تر شد و در روز دوازدهم به بنفش تغییر رنگ یافت.

مرادی و همکاران (2019) موفق به تولید نانوالیاف استات سلولز حاوی عصاره هویج سیاه شدند و در ادامه اثر آن را بر پایش کیفیت میکروبی و شیمیایی ماهی قزل آلا و کپور بررسی نمودند. تغییر pH از 2 تا 11 سبب تغییر رنگ نانوالیاف از قرمز تا خاکستری گردید. همچنین پایش میکروبی ماهی نشان داد که بین شمارش کل باکتری فیله، ترکیبات نیتروژنی فرار و رنگ کل در دو ماهی قزل آلا و کپور همبستگی مثبت وجود داشت.

Prietto و همکاران (2018) موفق به تولید نانوالیاف زئین حاوی سه درصد مختلف از آنتوسیانین استخراج شده از کلم قرمز به عنوان نشانگر هالوکرومیک شدند. نانوالیاف زئین دارای قطر میانگین 510 نانومتر بود و تغییر رنگ صورتی به سبز در طی تماس با بافرهای اسیدی و قلیایی نشان داد. با توجه به گرید غذایی ترکیبات به کار رفته در ساخت نانوالیاف، بنابراین از آن به عنوان یک نانوالیاف در پایش مواد غذایی می توان بهره جست.

Pourjavaher  و همکاران (2017) به بررسی ویژگی های نانوالیاف استات باکتریایی سلولز و عصاره کلم قرمز پرداختند. نتایج دستکاهی حاکی از پیوند هیدرونی بین نانوالیاف و عصاره بود. پراش پرتو ایکس حاکی از کاهش میزان شدت پراش با افزایش غلظت آنتوسیانین بود. آزمون دستگاهی عکس الکترونی نشان دهنده تغییر شکل و تجزیه کم میکروفیبریل های سلولز طی افزودن عصاره به نانوالیاف بود. نانوالیاف در غلظت های کم آنتوسیانین نسبت به تغییرات pH از خود تغییر رنگ نشان داد.

آیا نانوالیاف تولیدی سبب مهار رشد میکروبی باکتری های کل و سرماگرا در میگو می شود؟

آیا نانوالیاف تولید سبب کاهش اندیس پراکسید ماهی می شود؟

آیا نانوالیاف تولیدی سبب کاهش ترکیبات ازته فرار می شود؟

آیا نانوالیاف تولیدی سبب بهبود خصوصیات بافتی میگو می شود؟

تعیین اثر ضدمیکروبی اسانس گیاه  باریجه به منظور افزایش زمان ماندگاری میگو

تعیین حداقل غلظت کشندگی اسانس بر باکتری های پاتوژن

امکا سنجی تولید نانوالیاف زئین

بررس خصوصیات ضدمیکروبی نانوالیاف به روش انتشار آگار

بررسی ترکیبات شیمایی میگو

بررسی باکتری های کل و سرماگرا در میگو پوشش داده شده

بررسی اندیس پراکسید میگو پوشش داده شده

بررسی Ph میگو پوشش داده شده

بررسی ترکیبات ازته فرار میگو پوشش داده شده

بررسی بافت میگو پوشش داده شده

بررسی شاخص های رنگی میگو پوشش داده شده

تعیین حداقل غلظت کشندگی اسانس بر باکتری های پاتوژن

امکا سنجی تولید نانوالیاف زئین

بررس خصوصیات ضدمیکروبی نانوالیاف به روش انتشار آگار

بررسی ترکیبات شیمایی میگو

بررسی باکتری های کل و سرماگرا در میگو پوشش داده شده

بررسی اندیس پراکسید میگو پوشش داده شده

بررسی Ph میگو پوشش داده شده

بررسی ترکیبات ازته فرار میگو پوشش داده شده

بررسی بافت میگو پوشش داده شده

بررسی شاخص های رنگی میگو پوشش داده شده

مراکز تولید مواد غذایی

نانوسنسور: به ترکیباتی گفته می شود که حاوی ترکیباتی است که امکانش پایش محیطی یا محصول در برگیرنده خود را دارا می باشد.

زئین: یک پروتئین نامحلول در آب و پروتئین گیاهی می باشد که غنی از اسید آمینه پرولامین می باشد. این پروتئین با توجه به ماهیت آبگریز خود درای توانایی حمل ترکیبات فعال دارویی و تغذیه ای می باشد چرا که این پروتئین امکان رهایش آهسته این ترکیبات را دارا می باشد.

  (بنیادی-کاربردی)

این طرح از نوع جامعه ای نمی باشد.

شامل این طرح نمی شود.

شامل این طرح نمی شود.

نیاز به پرسشنامه یا فرم اطلاعاتی بنا به نوع موضوع نمی باشد.

تعیین حداقل غلظت بازدارندگی (MIC[1]) و حداقل غلظت باکتری کشی ([2]MBC) اسانس باریجه

غلظت مادر 150 میلی‌گرم بر میلی‌لیتر از اسانس باریجه با استفاده از دی متیل سولفوکساید 5 درصد آماده می شود و با عبور از فیلتر میکروبی با قطر منافذ 45/0 میکرون استریل خواهد شد. باکتری­های استافیلوکوکوس اورئوس، اشریشیاکلی، سودوموناس آئروژینوزا و باسیلوس ­سرئوس 24 ساعت قبل از انجام آزمایش بر روی محیط­ کشت نوترینت آگار کشت داده می شوند و در دمای ^°C37 انکوبه می گردند. سپس از باکتری‌های رشد یافته درون لوله‌های حاوی رینگر استریل اضافه می شود تا کدروتی معادل محلول استاندارد نیم مک فارلند (10⁸×5/1 واحد تشکیل دهنده کلنی در هر میلی‌لیتر) و با جذبی معادل 13/0-08/0 در طول موج 625 نانومتر با دستگاه اسپکتروفتومتر حاصل گردد. جهت تعیین حداقل غلظت بازدارندگی رشد از روش میکرودایلوشن[3] استفاده می گردد. در این روش در میکروپلیت‌های 96 خانه، نخست درون چاهک‌های 12 عددی هر ردیف، میزان 95 میکرولیتر محیط کشت مولر هینتون براث استریل با غلظت مضاعف اضافه خواهد شد. سپس 100 میکرولیتر از غلظت مادر 150 میلی‌گرم بر میلی‌لیتر اسانس به چاهک اول منتقل و غلظت 75 میلی‌گرم بر میلی‌لیتر از اسانس تهیه می گردد. در ادامه 100 میکرولیتر از چاهک اول به چاهک دوم منتقل و غلظت 5/37 میلی‌گرم بر میلی‌لیتر از اسانس تهیه می شود. این ترتیب برای همه چاهک‌ها به جز چاهک شماره 12 که به عنوان کنترل مثبت در نظر گرفته شده است، ادامه می یابد. چاهک شماره 11 به عنوان شاهد و کنترل منفی در نظر گرفته خواهد شد. در انتها 100 میکرولیتر ازچاهک شماره 11 برداشته و دور ریخته می شود. در ادامه 5 میکرولیتر از سوسپانسیون باکتریایی معادل کدورت استاندارد نیم مک فارلند به هر یک از چاهک‌ها به جز چاهک شماره 11 اضافه می گردد سپس میکروپلیت به مدت 7 ثانیه در شیکر الایزا تکان داده می شود و میزان کدورت اولیه چاهک‌ها در طول موج 625 نانومتر قرائت می گردد. در ادامه میکروپلیت در انکوباتور ^°C37 به مدت 24 ساعت گرمخانه گذاری خواهد شد و پس از گذشت این زمان، میزان جذب یا کدورت چاهک‌ها مجددا توسط دستگاه الایزا قرائت و مقایسه می گردد. کمترین غلظت اسانس که سبب ممانعت از رشد باکتری گردیده باشد به عنوان حداقل غلظت بازدارندگی در نظر گرفته می شود. حداقل غلظت باکتری‌کشی اسانس نیز با توجه به مقادیر حداقل غلظت بازدارندگی تعیین می گردد به طوری که میزان 5 میکرولیتر از چاهک‌هایی که رشد باکتری در آنها متوقف شده است به پلیت‌های حاوی محیط کشت مولر هینتون آگار تلقیح و به طور یکنواخت پخش گردیده و به مدت 24 ساعت در دمای ^°C37 انکوبه می شوند. پایین‌ترین غلظت اسانس که در آن 9/99 درصد باکتری‌ها رشد نکرده (فاقد رشد باکتری) باشند به عنوان حداقل غلظت باکتری‌کشی در نظر گرفته می شود(جاویدی و همکاران، 2016)

تولید نانوالیاف زئین و فعال نمودن آن با اساسن باریجه

الکتروریسی محلول زئین در حضور و عدم حضور اسانس باریجه با استفاده از دستگاه الکتروریسی مدل Electroris ES1000 (شرکت نانوفن آوران مقیاس، ایران) انجام خواهد گرفت. محلول مورد نظر در سرنگ پلاستیکی ۵ میلی لیتری ریخته شده و به یک سوزن (نازل) از جنس فولاد ضد زنگ نوک صاف متصل می شود. فاصله سوزن تا صفحه جمع کننده ۱۰ سانتی متر و و سرعت تزریق ϻL/h ۳/۰ در نظر گرفته خواهد شد. الکتروریسی به مدت ۱ ساعت و با اعمال ولتاژ Kv۲۰ صورت خواهد گرفت. در آخر به منظور حذف حلال باقی مانده، فویل آلومینیومی حاوی نانوالیاف به مدت دو ساعت در دمای اتاق نگهداری خواهد شد (Heydari-Majd et al., 2014).

ارزیابی فعالیت ضدمیکروبی نانوالیاف

به منظور بررسی فعالیت ضد­میکروبی نانوالیاف بر باکتری­های پاتوژن اشرشیاکلی، باسیلوس سرئوس، استافیلوکوکوس اورئوس و سودوموناس آئروژینوزا از روش انتشار آگار[1] استفاده خواهد شد. بدین منظور، نخست نانوالیاف به صورت دیسک­های ۶ میلی­متری بریده می شوند و سپس درون پلیت­های میکروبی حاوی محیط کشت مولر هینتون آگار که از قبل با ۱۰۰ میکرولیتر کشت مایع شبانه تقریبا معادل 10⁸×5/1 واحد تشکیل دهنده کلنی در هر میلی‌لیتر از باکتری­های مذکور کشت سطحی داده شده اند، قرار می گیرند. در نهایت مساحت منطقه بازدارندگی بر حسب میلی­متر مربع محاسبه خواهد شد(Heydari-Majd et al., 2019).

تهیه و آماده سازی میگو

میگو (Litopenaeus vannamei) زنده با میانگین وزنی 3±20 گرم و طول 3±60 سانتیمتر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی از استخر پرورش آبزیان از شیلات شهر مشهد خریداری خواهد شد. میگوها بلافاصله و به سرعت با استفاده از ظروف عایق حاوی یخ طی حداکثر زمان 4 ساعت به آزمایشگاه مواد غذایی موسسه صنایع غذایی مشهد منتقل خواهد شد. سپس نمونه های میگوی سالم در آزمایشگاه انتخاب شده و عملیات سرزنی و پوست گیری بر روی آنها انجام خواهد شد.

پوشش دهی میگو با استفاده از نانوالیاف

به منظور بررسی عملکرد نانوالیاف بر افزایش زمان ماندگاری میگو، از قرار دادن میگو در مرکز نانوالیاف تولیدی و قرار دادن آن در دمای یخچالی به مدت 15 روز وارزیابی آنها درروزهای 1، 5، 10 و 15 استفاده خواهد شد.

ترکیب شیمیایی میگو

میزان پروتئین، رطوبت و خاکستر نمونه­های میگو بر اساس روش استاندارد AOAC اندازه­گیری خواهد شد (AOAC, 2005). همچنین به منظور برسی مقدار چربی کل میگو، از روش Bligh and Dyer (۱۹۵۹) استفاده می شود.

ارزیابی کیفیت میکروبی میگو

شمارش باکتری­های کل و سرماگرا طبق روش Heydari-Majd و همکاران (2019) بررسی خواهد شد و نتایج بر حسب لگاریتم تعداد میکروب ها در یک گرم (log CFU/g) بیان می گردد.

ارزیابی کیفیت شیمیایی میگو

  pH میگو

بدین منظور، 4 گرم نمونه­های میگو با 10 میلی‌لیتر آب مقطر هموژن شده و در ادامه  با استفاده از pH  متر، pH نمونه های میگو در دمای محیطی اندازه گیری خواهد شد.

اندیس پراکسید

اندیس پرکسید با استفاده از روش تیتراسیون یدومتری و طبق استاندارد AOAC اندازه گیری خواهدشد (AOAC, 1990). در نهایت نتایج برحسب میلی اکی والان اکسیزن فعال در یک کیلوگرم چربی نمونه (meq/kg) بیان می گردد.

شاخص تیوباربیتوریک اسید (TBA) میگو

متداول­ترین روش اندازه گیری مقدار مالون آلدئید در میگو، آزمون TBA می باشد. اساس این آزمون بر اساس اندازه گیری مقدار رنگ صورتی به وجود آمده در طی واکنش میان مالون آلدئید با دو مولکول TBA به وسیله روش اسپکتروسکوپی می باشد (Heydari-Majd et al., 2019). بدین منظور، 6 گرم نمونه میگو با 15 میلی­لیتر آب مقطر مخلوط خواهد شد، سپس 1 میلی­لیتر از مخلوط به دست آمده با 2 میلی­لیتر از محلول TCA/TBA (TBA 15 میلی­مولار و TCA 15%) کاملاً هموژن می گردد. سپس به مدت زمان نیم ساعت در حمام آب داغ (90 تا 100 درجه) قرار خواهد گرفت تا زمانی که رنگ صورتی تشکیل شود. سپس به مدت زمان 10 دقیقه دیگر در آب سرد قرار می گیرند و در ادامه به مدت 20 دقیقه سانتریفیوژ خواهند شد. بعد از انجام این مراحل، جذب محلول بالایی در طول موج 531 نانومتر توسط اسپکتروفوتومتر خوانده خواهد شد.

مجموع بازهای نیتروژنی فرار (TVB-N) میگو

این آزمون توسط روش تیتراسیون و تقطیر با بخار آب انجام می شود (اHeydari-Majd et al., 2019). در ابتدا 10 گرم نمونه میگو، 2 گرم اکسید منیزیوم و 300 میلی‌لیتر آب و چند قطعه سنگ جوش را به یک بالن تقطیر کلدال می افزاییم. سپس مقداری اسید بوریک 2% به همراه چند قطره معرف متیل رد به یک ارلن مایر اضافه می گردد. دستگاه تقطیر را به ارلن مایر متصل نموده و مواد داخل  بالن تقطیر حرارت داده می شوند. حرارت دهی بایستی به صورتی باشد که در مدت 10 دقیقه به جوش آید. بخش انتهایی سردکننده دستگاه تقطیر توسط یک رابط به داخل محلول اسید بوریک متصل خواهد شد. پس از گذشت 25 دقیقه حرارت دهی، داخل سردکننده با آب مقطر شست‌وشو داده شئه و در ادامه محلول تقطیرشده با اسیدسولفوریک 1/0 نرمال تیتر می گردد. به منظور بررسی بازهای نیتروژنی فرار، مقدار اسیدسولفوریک محاسبه شده در عدد 14 ضرب می شود و مقدار ازت فرار برحسب میلی‌گرم در 100 گرم نمونه میگو محاسبه می شود.

ارزیابی کیفیت فیزیکی میگو

افت وزن میگو

بدین منظور از تغییر وزن نمونه های میگو بین رور اول و پانزدهم استفاده می شود و نتایج بر حسب درصد بیان می گردد.

آنالیز بافت

بدین منظور از دستگاه بافت سنج (Texture Pro CT VI.2, Brookfield, USA) مجهز به یک سلول بارگذاری 100 نیوتنی و اتصال یک پروب تیغه ای لبه چاقویی (TA7) با ضخامت 3 میلی لینر استفاده خواهد شد. این آزمون بر پایه تغییر شکل نمونه ها می باشد. نمونه های میگو با اندازه مشابه در خط برش به صورت افقی بر روی پایه ثابت (TA-JTPB) قرار می گیرد و نیوری فشاری بین بخش سوم و چهارم میگو یک تغییر شکل 25% عمود بر سطح نمونه میگو در سرعت 1 میلی متر بر ثانیه اعمال می شود. در نهایت حداکثر مقاومت نمونه ها به تغییر شکل به عنوان سختی بر حسب نیوتن اندازه گیری خواهد شد (Bourne, 1967).

رنگ سنجی

بدین منظور نمونه های میگو در مرکز سلول شیشه ای استوانه ای قرار خواهد گرفت و و درون شکاف دستگاه که برای اندازه گیری رنگ ایجاد شده است قرار می گیرد در نهایت شاخص های L*، a* و b* محاسبه خواهدشد.

تمامی آزمون ها حداقل در سه تکرار انجام شدند. تجزیه و تحلیل واریانس(ANOVA) با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (ورژن ۵/۱۱) در قالب طرح کاملاً تصادفی انجام پذیرفت. میانگین ها در سطح احتمال خطای 5%  با آزمون چند دامنه ای دانکن مقایسه شد.

از دفترچه ازمودنی انسانی استفاده می شود

کد25:پژوهشگر مسؤول رعایت اصل رازداری و حفظ اسرار آزمودنی‌ها و اتخاذ تدابیر مناسب برای جلوگیری از انتشار آن است. هم‌چنین، پژوهشگر موظف است که از رعایت حریم خصوصی آزمودنی‌ها در طول پژوهش اطمینان حاصل کند. هرگونه انتشار داده‌ها یا اطلاعات به‌دست آمده از بیماران باید بر اساس رضایت آگاهانه انجام گیرد

.کد27:در پایان پژوهش، هر فردی که به‌عنوان آزمودنی به آن مطالعه وارد شده است، این حق را دارد که درباره‌ی نتایج مطالعه آگاه شود و از مداخلات یا روش‌هایی که سودمندی‌شان در آن مطالعه نشان داده شده است، بهره‌مند شود.

کد28:پژوهشگران موظفند که نتایج پژوهش‌های خود را صادقانه ، دقیق، و کامل منتشر کنند. نتایج، اعم از منفی یا مثبت، و نیز منابع تأمین بودجه، وابستگی  سازمانی، و تعارض منافع – در صورت وجود – باید کاملاً آشکارسازی شوند. پژوهشگران نباید در هنگام عقد قرارداد انجام پژوهش، هیچ  گونه شرطی را مبنی بر حذف یا عدم انتشار یافته‌هایی که از نظر حمایت کننده‌ی پژوهش  مطلوب نیست، بپذیرند.

کد29:نحوه‌ی گزارش نتایج پژوهش باید ضامن حقوق مادی و معنوی تمامی اشخاص مرتبط با پژوهش، از جمله خود پژوهشگر یا پژوهشگران، آزمودنی‌ها و مؤسسه‌ی حمایت کننده‌ی  پژوهش باشد.

کد30:گزارش‌ها و مقالات حاصل از پژوهش‌هایی که مفاد این راهنما را نقض کرده‌اند، نباید برای انتشار پذیرفته شوند

کد31:روش پژوهش نباید با ارزش‌های احتماعی، فرهنگی و دینی  جامعه در تناقض باشد.

1- تهیه اسانس با استفاده از دستگاه کلونجر با مرکز تحقیقات دانشگاه زابل صورت می گیرد.
2-از دیگر مواردی که می توان به آنها اشاره کرد مشکلات مربوط به تهیه مواد اولیه و تجهیزات آزمایشگاهی مورد نیاز می باشد.

زئین، اسانس باریجه، نانوالیاف، میگو، زمان ماندگاری

• Aghaei, Z., Emadzadeh, B., Ghorani, B., & Kadkhodaee, R. (2018). Cellulose acetate nanofibres containing alizarin as a halochromic sensor for the qualitative assessment of rainbow trout fish spoilage. Food and bioprocess technology, 11(5), 1087-1095.
• Aghaei, Z., Ghorani, B., Emadzadeh, B., Kadkhodaee, R., & Tucker, N. (2020). Protein-based halochromic electrospun nanosensor for monitoring trout fish freshness. Food Control, 111, 107065.
• AOAC. (2002). Official method of analysis, 14th ed. Association of official analytical chemists, Washington, DC.
• AOAC. (2005). Official method of analysis, 17th ed. Association of official analytical chemists, Washington, DC.
• Bligh, E. G., & Dyer, W. J. (1959). A rapid method of total lipid extraction and purification. Canadian journal of biochemistry and physiology, 37(8), 911-917.
• Charernsriwilaiwat, N. (2016). In vitro antioxidant activity of electrospun polyvinyl alcohol nanofiber mats containing stingless bees’ propolis extracts. Thai Journal of Pharmaceutical Sciences (TJPS), 40.
• Dheraprasart, C., Rengpipat, S., Supaphol, P., & Tattiyakul, J. (2009). Morphology, release characteristics, and antimicrobial effect of nisin-loaded electrospun gelatin fiber mat. Journal of food protection, 72(11), 2293-2300.
• Ghorani, B., Russell, S. J., & Goswami, P. (2013). Controlled morphology and mechanical characterisation of electrospun cellulose acetate fibre webs. International Journal of Polymer Science, 2013.
• Heydari-Majd, M., Ghanbarzadeh, B., Shahidi-Noghabi, M., Najafi, M. A., & Hosseini, M. (2019). A new active nanocomposite film based on PLA/ZnO nanoparticle/essential oils for the preservation of refrigerated Otolithes ruber fillets. Food Packaging and Shelf Life, 19, 94-103.
• Heydari-Majd, M., Rezaeinia, H., Shadan, M. R., Ghorani, B., & Tucker, N. (2019). Enrichment of zein nanofibre assemblies for therapeutic delivery of Barije (Ferula gummosa Boiss) essential oil. Journal of Drug Delivery Science and Technology, 54, 101290.
• Javidi, Z., Hosseini, S. F., & Rezaei, M. (2016). Development of flexible bactericidal films based on poly (lactic acid) and essential oil and its effectiveness to reduce microbial growth of refrigerated rainbow trout. LWT-Food Science and Technology, 72, 251-260.
• Jiménez, A., Fabra, M. J., Talens, P., & Chiralt, A. (2013). Physical properties and antioxidant capacity of starch–sodium caseinate films containing lipids. Journal of Food engineering, 116(3), 695-702.
• Li, K.-K., Yin, S.-W., Yin, Y.-C., Tang, C.-H., Yang, X.-Q., & Wen, S.-H. (2013). Preparation of water-soluble antimicrobial zein nanoparticles by a modified antisolvent approach and their characterization. Journal of Food engineering, 119(2), 343-352.

ندارد